I SA/Gd 798/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 listopada 2018 r. sygn. akt [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 rok postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 6 listopada 2018 r. sygn. akt [...], po rozpoznaniu odwołania "A" S.A. z siedzibą w G. – dalej jako "Skarżąca" od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako "SKO") z dnia 29 sierpnia 2018 r., [...]o odmowie uchylenia decyzji SKO z dnia 9 listopada 2015 r., [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 8; art. 241 § 1 oraz art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – dalej jako "O.p."), SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Decyzją z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt [...], SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010. Na powyższą decyzję Skarżąca złożyła skargę do WSA w Gdańsku. Wyrokiem z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 21/16, WSA w Gdańsku przedmiotową skargę oddalił. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 1931/16, NSA oddalił skargę kasacyjną Skarżącej. W dniu 21 lutego 2017 r. do SKO wpłynął wyrok WSA z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 21/16. Wnioskiem z dnia 12 stycznia 2018 r. (nadanym w tym samym dniu) Skarżąca zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją SKO w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Przesłanką wznowienia był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r. SK 48/15 (OTK-A 2018/2). SKO postanowieniem z dnia 27 czerwca 2018 r. wznowiło postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, natomiast decyzją z dnia 29 sierpnia 2016 r. (powinno być 2018 r. – podkr. Sądu), sygn. akt [...], odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia 9 listopada 2015 r., [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010. W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka dla odmowy uchylenia decyzji ustalającej z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., gdyż zobowiązanie podatkowe za rok 2010 z mocy tego przepisu przedawniło się z końcem roku 2015. Co także istotne, nie doszło w sprawie do przerwania biegu przedawnienia. Z pisemnej odpowiedzi organu podatkowego z dnia 19 lipca 2018 r. wynika, że należności podatkowe podatnika zostały uregulowane oraz nie stosowano żadnych czynności egzekucyjnych. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka zarzucając, że organ pominął treść art. 70 § 6 pkt 2 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. SKO rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem uznało, że odwołanie nie jest zasadne, gdyż w sprawie dotyczącej określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010 doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, wskutek czego w dniu złożenia przez Skarżącą wniosku o wznowienie postępowania podatkowego nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010. Organ odwoławczy jednocześnie wskazał, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 oraz § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Termin przedawnienia biegnie natomiast dalej od następnego dnia po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. SKO z analizy akt sprawy wywiodło, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu w okresie od 4 grudnia 2015 r. (tj. dnia złożenia przez Spółkę skargi do WSA w Gdańsku) do 21 lutego 2017 r. (tj. dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku WSA z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 21/16). Oznacza to, że termin przedawnienia uległ zawieszeniu o 435 dni, czyli zobowiązanie przedawniło się w dniu 11 marca 2017 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania podatkowego został złożony do SKO w dniu 12 stycznia 2018 r., czyli znacznie po upływie terminu przedawnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, oprócz zarzutu naruszenia przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p., Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu pominięcie faktu, że w toku pozostaje postępowanie o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie, gdyż wyrokiem z dnia 10 października 2018 r. NSA w sprawie II FSK 1086/18 uchylił wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 21/16 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd z urzędu ustalił, że wyrokiem z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 1111/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. Skoro ww. wyrokiem wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja, uchylenia której domagała się Skarżąca w niniejszym postepowaniu, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – postępowanie należało jako bezprzedmiotowe umorzyć. Z tych przyczyn orzeczono jak w postanowieniu.