I SA/Gd 848/12

Dnia 21 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 lutego 2012 r., nr [...] w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2007 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 29 lutego 2012 r., nr [...] Postanowieniem z dnia 8 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu wstrzymania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 czerwca 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2007. W piśmie z dnia 19 listopada 2012 r. skarżący złożył ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 lutego 2012 r. Skarżący wskazał, że za wstrzymaniem wykonania przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody wskutek wszczęcia postępowania administracyjnego. Dodał również, że zamierza dobrowolnie spłacić zaległość podatkową oraz odsetki wskazując przy tym, iż znaczna cześć należności została już zaspokojona. Wnioskodawca podał jednocześnie, że jego sytuacja materialna wynika z akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu zauważyć należy, że w początkowym okresie stosowania przepisów p.p.s.a. pojawiały się spory co przedmiotowego zakresu normy zawartej w końcowej części art. 61 § 3 tej ustawy, jednakże późniejsze orzecznictwo oraz komentatorzy opowiedzieli się za poglądem o możliwości badania w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. nie tylko decyzji zaskarżonej, ale również wcześniejszych decyzji – ściśle związanych z tą zaskarżoną, jako wydanych w granicach tej samej sprawy (por. niepubl. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 maja 2005 r. sygn. akt II OZ 363/05 czy z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt I FZ 513/06, a także J.P.Tarno w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2004 r., s.122 oraz B.Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005 r., s.169). W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się z ponownym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, która została wydana w granicach sprawy objętej skargą, stąd podlega badaniu sądu w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Wnioskodawca poza ogólnikowym stwierdzeniem, że wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania szkody, nie przywołał żadnych okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu organu odwoławczego. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest tymczasem dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Jednocześnie wbrew twierdzeniom skarżącego akta administracyjne nie obrazują sytuacji materialnej podatnika w sposób, który pozwoliłby na ocenę jego aktualnego stanu finansów. Należy zauważyć, że dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy dotyczy przychodów uzyskiwanych przez podatnika w roku podatkowym objętym postępowaniem, a nie aktualnego stanu rzeczy. Dodatkowo w aktach administracyjnych brak jest jakichkolwiek informacji o podnoszonych przez podatnika wydatkach, co nie pozwala w pełni ocenić sytuacji majątkowej strony. Należy jednocześnie podkreślić, że zamiar podatnika do dobrowolnego spełnienia świadczeń publicznoprawnych nie stanowi okoliczności, która sama w sobie miałaby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ponadto, niezależnie od sposobu uregulowania zobowiązania podatkowego (dobrowolnie czy też w drodze zastosowania przymusu egzekucyjnego) sam fakt wykonania decyzji nie musi powodować szkody o charakterze nieodwracalnym. Ewentualne uchylenie przez sąd decyzji spowoduje konieczność zwrotu tych kwot, które zostały nienależnie wpłacone lub wyegzekwowane. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.