I SA/Gd 864/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A.D., I.D., J.L., K.D. i W.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 rok oddala skargę. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta G. uchylił wydaną przez siebie decyzję ostateczną z dnia 4 stycznia 2010 r. nr [...] ustalającą wysokość należnego od A.D. zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2010 w kwocie 1.166 zł. Jednocześnie ustalił A.D., C.D., I.D. K.D. W.R. i J.L. wysokość podatku od nieruchomości za 2010 r w kwocie 13.536 zł. Podstawą dla wydania decyzji z dnia 20 sierpnia 2015 r. było wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji nr [...] i nieznanych organowi, który ją wydał. W toku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego organ podatkowy ustalił bowiem, że na działce [...], położonej przy ul. [...] w G., zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, posadowiony jest budynek niemieszkalny, związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, niewskazany w informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej przez podatnika A.D.. Nadto organ podatkowy stwierdził zmianę współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości (na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 kwietnia 2008 r. i umowy darowizny z dnia 19 lutego 2009 r.). A.D., I.D., K.D., J.L., W.R. wnieśli od wskazanej decyzji odwołanie, nie zgadzając się z wymiarem zobowiązania podatkowego. Odwołujący się zarzucili organowi pierwszej instancji, że błędnie ustalił wysokość podatku od nieruchomości, przyjmując, że opodatkowana nieruchomość była w 2010 r. wykorzystywana na prowadzenie działalność gospodarczej. Podnieśli, że od połowy 2008 r. nieruchomość i posadowiony na niej budynek wykorzystywane były jedynie na cele mieszkalne. Wskazali, że w budynku tym od lutego 2007 r. jest zameldowany A.D., zaś jego ówczesna małżonka – C.D. – była w nim zameldowana już od kwietnia 2006 r. Zdaniem odwołujących się w budynku, będącym przedmiotem opodatkowania, nie była w roku 2010 prowadzona działalność gospodarcza, lecz jedynie była zarejestrowana na ten adres. Przedmiotem tej działalności było zakładanie stolarki budowlanej, co miało miejsce u klientów podatnika. Wskazano ponadto, że A.D. od 2009 r. wynajmował okazjonalnie swoje pokoje mieszkalne, ale nigdy w tym zakresie nie prowadził działalności gospodarczej, opłacając zryczałtowany podatek od uzyskiwanych z najmu pokoi dochodów. W konsekwencji odwołujący się zarzucili organowi I instancji błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 716, zwanej dalej jako "u.p.o.l.") i wydanie nieprawidłowego rozstrzygnięcia jeśli chodzi o wysokość podatku. Podnieśli, że ustawodawca uzależnił w przepisach ustawy wysokość stawek podatku od nieruchomości od faktycznego sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą występuje w obrocie w dwojakim charakterze - jako osoba prywatna i jako przedsiębiorca. Jako osoba prowadząca działalność gospodarczą dysponuje majątkiem służącym realizacji mieszkaniowych i poza mieszkaniowych potrzeb osobistych i rodziny. Zdaniem odwołujących się należy rozróżnić te dwie sytuacje. Przedmiotowa nieruchomość nie była i nie jest ujęta w ewidencji środków trwałych, A.D. nie dokonywał i nie dokonuje od niej odpisów amortyzacyjnych, nie zaliczał i nie zalicza jej do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości. Od roku 2008 r. przedmiotowy budynek był wykorzystywany na cele mieszkalne. W jednym pomieszczeniu na parterze był magazyn, w którym od połowy 2008 r. A.D. przechowywał narzędzia, a w poprzednich latach był warsztat stolarski. Odwołujący się zarzucili organowi I instancji, że oparł swe ustalenia zasadniczo na oświadczeniu C.D. – byłej żony A.D., z którą jest on w konflikcie i prowadzi spory sądowe. Jej zeznania są – zdaniem odwołujących się – niewiarygodne, a z uzasadnień wyroków w sprawie karnej, rozwodowej i o alimenty wynika, że C.D. twierdziła, że budynek był budynkiem mieszkalnym i tak był już w 2006 r. wykorzystywany. Odwołujący się zarzucili ponadto, że doszło do naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej jako "O.p."), gdyż stan faktyczny sprawy nie został wystarczająco wyjaśniony w odniesieniu do okoliczności warunkujących określenie stawki podatku od nieruchomości. W szczególności została znacznie zawyżona powierzchnia użytkowa budynku przez przyjęcie, iż wynosi ona 603,12 m2 (według pomiaru dokonanego dopiero w dniu 3 grudnia 2013 r., który nie może być dowodem w sprawie za rok 2010). Odwołujący się wskazali, że według złożonej przez A.D. informacji w sprawie podatku dochodowego z dnia 28 grudnia 2011 r., cała powierzchnia budynku wyniosła 650 m2 z podkreśleniem, że w tamtym czasie większość powierzchni budynku nie była wykończona. Na koniec odwołujący się podnieśli, że C.D. wniosła pozew o uzgodnienie treści księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości, domagając się wykreślenia prawa własności dotychczasowych współwłaścicieli (tj. skarżących) i wpisanie na ich miejsce siebie i A.D.. Rezultat toczącego się sporu sądowego będzie miał istotny wpływ na postępowanie podatkowe za 2010 r., gdyż w przypadku uwzględnienia powództwa właścicielami opodatkowanej nieruchomości już za 2010 r. byliby tylko A.D. i C.D., a w konsekwencji wydana decyzja w stosunku do pozostałych odwołujących się byłaby wadliwa. Decyzją z dnia 14 czerwca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji w pierwszej kolejności wskazano na ustalone okoliczności faktyczne sprawy. I tak przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość – działka nr [...] o powierzchni 1.512 m² oraz znajdujący się na niej budynek o powierzchni 603,12 m2. Nieruchomość położona jest przy ul. [...] w G.. Właścicielem opodatkowanej nieruchomości jest od 10 lutego 1994 r. A.D.. W złożonym w 2002 r. zeznaniu podatkowym wskazał on do opodatkowania 1514 m2 powierzchni działki jako gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budynek warsztatowy został wskazany jako będący w trakcie budowy. Dane te stanowiły podstawę do wydania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2010 r., w której jako właściciela nieruchomości wskazano A.D.. Jak później wyszło na jaw, współwłaścicielem działki na zasadzie wspólności ustawowej w 2010 r. była również C.D., która w październiku i ponownie grudniu 2011 r. złożyła informację podatkową, wskazując do opodatkowania 1514 m2 gruntu związanego z działalnością gospodarczą, zaś nie wskazując powierzchni użytkowej budynku. Nadto w dniu 19 lutego 2009 r. A.D. przeniósł w drodze darowizny łącznie 15/1000 części udziałów w nieruchomości na I.D., W.R. i J.L., a 100/1000 części na K.D.. Po raz pierwszy postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 6 lutego 2012 r. Postępowanie to zostało jednak z przyczyn proceduralnych umorzone. Jednakże w jego toku organ I instancji dokonał w dniu 3 grudnia 2013 r. w obecności A.D. i I.D. oględzin przedmiotowego budynku. Ustalono, że budynek posiada cztery kondygnacje, jest częściowo podpiwniczony. Widnieje na nim szyld "Noclegi" oraz "Sala okolicznościowa noclegi" i podany jest numer telefonu. Dokonano szczegółowych pomiarów powierzchni użytkowej tego budynku i ustalono, że ma on łącznie, jak obliczyło Kolegium, 603,12 m² powierzchni użytkowej. Powtórnie postępowanie zostało wszczęte 18 września 2014 r. Do akt sprawy tego postępowania został włączony protokół oględzin z dnia 3 grudnia 2013 r., akt notarialny (umowa darowizny części udziałów w nieruchomości) z dnia 19 lutego 2009 r. Rep. A nr [...] oraz oświadczenie C.D. z 8 stycznia 2014 r. Oprócz tego ustalono, że A.D. prowadził przy ul. [...] w G. od 1 marca 1989 r. działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] (kod PKD 51.53.B). Przedmiotowy budynek na podstawie decyzji Prezydenta Miasta G. z 2 lipca 1997 r. był budowany i dokończony z przeznaczeniem na mechaniczny zakład stolarski. Na parterze mieścić się miały hale produkcyjne, w części podpiwniczonej - pomieszczenia gospodarcze i suszarnia drewna, na parterze część magazynowo- biurowa, a na piętrze mieścić się miała część socjalno-dydaktyczna. Budynek został wyposażony w niezbędne media. Z oświadczenia C.D. z dnia 8 stycznia 2014 r. wynika, że A.D. przedmiotowy budynek użytkuje od 2008 r. i prowadzi w nim działalność gospodarczą – zakład stolarski. Od 2007 r. oprócz tego wynajmuje w nim pokoje gościnne. Mimo zarzutów, że oświadczenie to nie jest wiarygodne z uwagi na konflikt pomiędzy C.D. i A.D., Kolegium stwierdziło, że potwierdza ono faktyczny sposób użytkowania budynku i jest spójne z ustalonym stanem faktycznym. Potwierdza, że budynek był użytkowany już przed 2010 r., a tego odwołujący się współwłaściciele nie ujawnili organowi podatkowemu w 2010 r. ani w latach poprzednich. Skład orzekający Kolegium stwierdził dalej, że z ewidencji gruntów i budynków załączonej do akt sprawy wynika, że działka nr [...] o powierzchni 0,1514 ha, położona przy ul. [...] w G., oznaczona jako "B"- zabudowana jest budynkiem o powierzchni zabudowy 345 m². Funkcja tego budynku oznaczona została jako "inne niemieszkalne". Kolegium, mając powyższe na uwadze, uznało, że wyszły na jaw nowe, nieznane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, okoliczności mające wpływ na treść orzeczenia. Okoliczności te tj. zmiana właściciela działki i użytkowanie obiektu na nim pobudowanego w 2010 r. stanowią przesłankę zmiany decyzji. W tej sytuacji uchylenie decyzji z 4 stycznia 2010 r. która dotyczy zobowiązania podatkowego za 2010 r. było zasadne. Przedmiotem opodatkowania był bowiem jedynie grunt o powierzchni 1.512 m² związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nadto współwłaścicielami nieruchomości byli również w tym czasie C.D., I.D., K.D., W.R., i J.L., którzy nie byli adresatami uchylonej decyzji. Kolegium stwierdziło, że nie istniały podstawy do uznania przedmiotowego budynku za budynek mieszkalny. Faktu tego nie zmienia okoliczność zameldowania w budynku na pobyt stały A.D.. W sposób prawidłowy przyjęta została do opodatkowania powierzchnia działki, jak również powierzchnia budynku. A.D. uczestniczył w oględzinach budynku i pomiarach jego powierzchni użytkowej i ich nie kwestionował. Nie podważał opodatkowanej powierzchni budynku przy ustaleniu podatku od nieruchomości za 2009 r. Powierzchnia budynku, co jest istotne, nie uległa żadnej zmianie i tego faktu odwołujący się nie podnoszą. Nie jest przy tym istotne, że w informacji podatkowej za 2011 r. A.D. wskazał powierzchnię budynku jako 650 m2. Kolegium nie jest w stanie ustalić, na jakiej podstawie podatnik podał taką powierzchnię jako użytkową. Być może nie dokonał wcześniej pomiarów powierzchni, która faktycznie okazała się po przeprowadzeniu dowodu z oględzin mniejsza od zadeklarowanej. W tej sytuacji w ocenie SKO zastosowanie ma art. 2 ust. 1 u.p.o.l. Stosownie zaś do dyspozycji art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 520) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku, w tym podatku od nieruchomości. W tej sytuacji za nieistotne uznało Kolegium podnoszone przez odwołujących się w odwołaniu zarzuty. Opodatkowana nieruchomość to grunt i budynek będący w posiadaniu przedsiębiorcy, związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Takie dane wynikają z ewidencji gruntów i budynków jak również z ewidencji działalności gospodarczej. Zatem zastosowanie w sprawie ma przepis art. 1a pkt 3 u.p.o.l. Słusznie, zdaniem Kolegium, Prezydent Miasta przyjął stawki podatku od nieruchomości w najwyższej wysokości przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tj. 0,77 zł/m² dla gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej i stawkę 20,51 zł/m² dla powierzchni budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Takie stawki zostały uchwalone przez Radę Miasta G. uchwałą [...] z dnia 29 października 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta G.. Stawki podatku, jak ustaliło Kolegium, są zgodne z zapisem art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Końcowo Kolegium stwierdziło, że do rozpatrzenia sprawy nie jest konieczne oczekiwanie na wyrok w sprawie z powództwa C.D. o ustalenie prawa własności opodatkowanej nieruchomości. O ile faktycznie dojdzie do zmiany właściciela, organ I instancji podejmie właściwe, przewidziane prawem działania w tej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący powtórzyli dotychczasowe zarzuty, zawarte w odwołaniu od decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami w rozpatrywanej sprawie jest opodatkowanie przez organ I instancji należących do skarżących budynków oraz gruntów położonych bezpośrednio pod nimi, podatkiem od nieruchomości stawką właściwą dla budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Oceniając podniesione w skardze zarzuty w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustawy - Ordynacja podatkowa, Sąd uznał je za chybione. W pierwszej mierze należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. aktu prawnego wyjaśnił, że pod pojęciem “gruntów, budowli i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (czyli gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wobec powyższego zgodzić się należy z dominującym w orzecznictwie oraz literaturze poglądem, że podstawowym kryterium decydującym o uznaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako związanych z działalnością gospodarczą, jest sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy przedsiębiorca grunty te, budynki bądź budowle faktycznie wykorzystuje dla celów działalności gospodarczej, czy też nie. Taki wniosek wynika również z dalszej części art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który braku faktycznego wykorzystania przedmiotów opodatkowania wpływającego na kwestie związane z ich opodatkowaniem, upatruje jedynie w sytuacji zaistnienia bieżącej, permanentnej przeszkody spowodowanej względami technicznymi. W każdym zatem przypadku, gdy przedsiębiorca nie wykorzystuje gospodarczo posiadanych gruntów, budynków czy budowli, ale z przyczyn innych aniżeli techniczne, należy uznać, że przedmioty te w dalszym ciągu pozostają w związku z prowadzoną z działalnością gospodarczą. O wyborze stawki podatku decyduje gospodarczy charakter przedmiotu opodatkowania, a nie właściwości podmiotowe podatników. Podkreślenia również wymaga, że w art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ustawodawca wskazuje, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla decydującą (przesądzającą) rolę zapisów z ewidencji gruntów i budynków, między innymi do wymierzania (samoobliczania) podatków od nieruchomości, (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 3016/03; WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt. I SA/Gd 348/04; NSA: z dnia 15 listopada 1994 r., sygn. akt SA/Ka 2592/93; z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94; z dnia 18 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1685/93). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, służy im domniemanie prawdziwości; ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2006 r., III SA/Wa 3501/05). Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie ewidencji, nie należy do postępowania podatkowego, czy też do innego postępowania dotyczącego obowiązywania decyzji podatkowej. W zaskarżonych do sądu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów, dlatego ewidencja ta nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w kontekście i obszarze kontroli legalności wykonywania administracji publicznej w postępowaniach uregulowanych w Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1291/09 i wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1471/10). Zatem, jak wskazano wyżej, decydujące znaczenie w klasyfikacji budynków i gruntów w odniesieniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości będą miały zapisy w ewidencji, ewentualnie dokumentacja architektoniczno-budowlana danego obiektu, a więc decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projekt budowlany itp. Wynika to pośrednio z definicji zawartej w art. 1a ust. 1 u.o.p.l. Dla zmiany kwalifikacji budynku podstawowe znaczenie ma uzyskanie przekwalifikowania budynku na mieszkalny od organu, który wydał pozwolenie, ponieważ o tym, czy zakwalifikować budynek do kategorii mieszkalnych, czy też pozostałych, przesadzają kryteria prawne przyjęte w prawie budowlanym. Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka nr [...] o powierzchni 0,1514 ha, położona przy ul. [...] w G., oznaczona jako "B"- zabudowana jest budynkiem o powierzchni zabudowy 345 m². Funkcja tego budynku oznaczona została jako "inne niemieszkalne". Ustalając stan faktyczny sprawy, organy podatkowe, z uwagi na zasadę praworządności przewidzianą w art. 120 O.p., dokonując wymiaru podatku, nie mogły więc przyjąć danych odmiennych, niż wykazane w ewidencji. Ponadto jak wynika z akt sprawy, A.D. prowadził przy ul. [...] w G. od 1 marca 1989 r. działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] (kod PKD 51.53.B). Przedmiotowy budynek na podstawie decyzji Prezydenta Miasta G. z 2 lipca 1997 r. był budowany i dokończony z przeznaczeniem na mechaniczny zakład stolarski. Na parterze mieścić się miały hale produkcyjne w części podpiwniczonej - pomieszczenia gospodarcze i suszarnia drewna, na parterze część magazynowo- biurowa, a na piętrze mieścić się miała część socjalno-dydaktyczna. Budynek został wyposażony w niezbędne media. Z oświadczenia C.D. z dnia 8 stycznia 2014 r. wynika, że A.D. przedmiotowy budynek użytkuje od 2008 r. i prowadzi w nim działalność gospodarczą - zakład stolarski. Od 2007 r. oprócz tego wynajmuje w nim pokoje gościnne. Mimo zarzutów, że oświadczenie to nie jest wiarygodne z uwagi na konflikt pomiędzy C.D. i A.D. w ocenie Sądu potwierdza ono faktyczny sposób użytkowania budynku i jest spójne ze stanem faktycznym wynikającym z orzeczeń sądowych przedłożonych przez skarżących. Potwierdza, że budynek był już przed 2010 r. użytkowany. Faktu tego skarżący nie ujawnili organowi podatkowemu w 2010 r. ani w latach poprzednich. Zgodzić należy się z Kolegium, że w sprawie wyszły na jaw nowe, nieznane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, okoliczności mające wpływ na treść orzeczenia. Okoliczności te, tj. zmiana właściciela działki i użytkowanie obiektu na nim pobudowanego w 2010 r., stanowią przesłankę zmiany decyzji. W tej sytuacji uchylenie decyzji z 4 stycznia 2010 r., która dotyczyła zobowiązania podatkowego za 2010 r. było zasadne. Przedmiotem opodatkowania był bowiem jedynie grunt o powierzchni 1.512 m² związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sporna nieruchomość była w posiadaniu przedsiębiorcy i związana była z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka nr [...] o powierzchni 0,1514 ha, położona przy ul. [...] w G., oznaczona jako "B"- zabudowana jest budynkiem o powierzchni zabudowy 345 m². Funkcja tego budynku oznaczona została jako " inne niemieszkalne". W tej sytuacji, sporny budynek i grunt nie mógł podlegać w ocenie Sądu opodatkowaniu preferencyjną stawką podatkową przewidzianą dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust.1 pkt 2 lit a) u.p.o.l.), gdyż w ewidencji budynków nie została mu przypisana taka funkcja użytkowa. Zatem zasadnie zdaniem Sądu organy podatkowe uznały, że nie można uznać przedmiotowego budynku za budynek mieszkalny. Mimo, że współwłaściciel nieruchomości A.D., jak twierdzi, zamieszkuje w nim i jest w nim zameldowany, to ten fakt nie zmienia przeznaczenia budynku. Bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku od nieruchomości pozostaje również kwestia, że przedmiotowa nieruchomość nie była i nie jest ujęta w ewidencji środków trwałych i nie dokonywano jej amortyzacji. W kontekście powyższych rozważań, retoryka skarżących, skoncentrowana na wykazaniu, że sporny budynek pełni funkcję typowo mieszkalną, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, skoro strona skarżąca nie wykazała, że nastąpiła na jej wniosek zmiana przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości na mieszkalną. W ocenie Sądu, organ podatkowy w prawidłowy sposób ustalił wysokość podatku od nieruchomości, przyjmując stawkę przewidzianą w uchwale Rady Miasta. Pozbawione podstaw są ponadto zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sprawie. Pozwalał on na wyciągnięcie uzasadnionych wniosków niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia. Ocena zebranych dowodów mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Klasyfikację gruntu i budynków będących w dyspozycji skarżących ustalono w oparciu o zapisy ewidencji gruntów i budynków. Powierzchnia użytkowa budynku ustalona została podczas oględzin przeprowadzonych 3 grudnia 2013 r. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano, na podstawie jakich dowodów organ ustalił stan faktyczny w sprawie oraz jakie przepisy prawa zostały w sprawie zastosowane. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.