I SA/Gd 872/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 stycznia 2016 r. o wyłączenie sędziów w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek K. S. o wyłączenie sędziów: NSA E. R., NSA S. K. i WSA K. P. W dniu 22 lutego 2016 r. skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru, wynika że przesyłka zawierająca odpis ww. postanowienia była awizowana w dniu 28 stycznia 2016 r. Natomiast w dniu 15 lutego 2016 r. skarżąca odebrała osobiście kierowaną doi niej korespondencje. W odpowiedzi na pismo sądu dotyczące daty powtórnego awizowania, Polska Grupa Pocztowa S.A. wyjaśniła, że ww. przesyłka była awizowana w dniu 5 lutego 2016 r., a zawiadomienie o możliwości podjęcia korespondencji pozostawiono w skrytce pocztowej. W związku z powyższym, zarządzeniem sędziego uznano rzeczoną przesyłkę za doręczoną w dniu 11 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w treści przywołanego przepisu. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 p.p.s.a.). Natomiast z mocy art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie do art. 73 p.p.s.a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tj. do rąk adresata lub dorosłego domownika), pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (§ 1), a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4), tj. po upływie 14 dniowego terminu od pierwszego dnia złożenia pisma w placówce pocztowej. Z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w trybie zastępczym uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia - awizo. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia środka odwoławczego. Zauważyć również należy, że w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 103/04, niepubl.). Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach, art. 73 p.p.s.a. w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych (por. postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2010 r. I FZ 188/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, późniejsze wydanie pisma stronie na jej żądanie, mimo upływu terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a.(a zatem bezpodstawnie przetrzymywanego przez operatora pocztowego), nie obala doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 73, teza 2, LEX 2013). Dlatego też fakt odebrania pisma z urzędu pocztowego przez stronę już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., potwierdzony stosownym stemplem pocztowym, nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. Jak wynika z dokonanych ustaleń przesyłka zawierająca odpis postanowienia została przesłana na podany w skardze adres i wobec nieobecności adresata w tym miejscu była dwukrotnie awizowana (28 stycznia 2016 r. i 5 lutego 2016 r.), o czym umieszczono zawiadomienie w skrytce pocztowej. Stanowiło to podstawę do uznania, że doręczenie skarżącej było skuteczne i zostało dokonane dnia 11 lutego 2016 r. Zatem od tego dnia należało liczyć termin do złożenia zażalenia. Z uwagi na to, że liczony od 11 lutego 2016 r. termin upływał 18 lutego 2016 r., złożone zażalenie w dniu 22 lutego 2016 r należało uznać za spóźnione. Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.