I SA/Gd 889/08

Dnia 19 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J.M. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], nr [...] w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], nr [...] Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą J.M. stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J.M. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego określającej wysokość podatku dochodowego za rok 2001 oraz postępowania egzekucyjnego. Powyższe jest w ocenie podatnika uzasadnione oczywistością zarzutów podniesionych w skardze, a ponadto możliwością spowodowywania nieodwracalnych skutków w postaci zajęcia i sprzedaży składników majątkowych wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej p.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu zauważyć należy, że w początkowym okresie stosowania przepisów p.p.s.a. pojawiały się spory co przedmiotowego zakresu normy zawartej w końcowej części art. 61 § 3 tej ustawy, jednakże późniejsze orzecznictwo oraz komentatorzy opowiedzieli się za poglądem o możliwości badania w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. nie tylko decyzji zaskarżonej, ale również wcześniejszych decyzji – ściśle związanych z tą zaskarżoną, jako wydanych w granicach tej samej sprawy (por. niepubl. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 maja 2005 r. sygn. akt II OZ 363/05 czy z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt I FZ 513/06, a także J.P.Tarno w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2004 r., s.122 oraz B.Dauter w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005 r., s.169). W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej, która została wydana w granicach sprawy objętej skargą, stąd podlega badaniu sądu w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J.M. za przesłankę, która w jego ocenie uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uznał bowiem niezgodność decyzji z prawem oraz nieodwracalność skutków toczącej się egzekucji w postaci utraty składników majątkowych. Tymczasem do zweryfikowania przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki niezbędne jest dysponowanie informacjami o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, uzyskiwanych dochodach, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Nie jest natomiast do tego wystarczające wskazanie w sposób ogólnikowy na możliwość zaistnienia bliżej nieokreślonych nieodwracalnych skutków. Za takie w szczególności, nie można bowiem uznać samego faktu zajęcia i ewentualnej sprzedaży składników majątkowych podatnika. Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej jest bowiem to, że egzekucja prowadziłaby do braku możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, nie natomiast sytuacja, w której dochodzi jedynie do czasowej utraty określonych składników majątkowych. Sąd pragnie jednocześnie podkreślić, że to rzeczą podatnika jest wykazanie niebezpieczeństwa zaistnienia okoliczności o jakich mowa w art. 61 p.p.s.a. i to na nim spoczywa obowiązek dokładnego, a więc nie w sposób ogólnikowy, przytoczenia przyczyn uzasadniających złożony wniosek. Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy danych odnoszących się do sytuacji majątkowej podatnika, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Dodatkowo Sąd pragnie zwrócić uwagę na fakt, iż wskazany w art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek decydujących o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter zamknięty. Tym samym podstawę orzeczenia Sądu nie może stanowić – jak na to wskazuje skarżący – przekonanie podatnika o wadliwości decyzji i słuszności zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.