I SA/Gd 908/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Sławomir Kozik, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 października 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 17 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. W dniu 21 lutego 2011 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, zwana dalej Spółką, złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji do kosztów podatkowych nieumorzonej wartości likwidowanych środków trwałych oraz wydatków związanych z rozbiórką tych środków. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Spółka jest akcjonariuszem w spółce komandytowo-akcyjnej, która prowadzi działalność deweloperską polegającą na budowie lokali mieszkalnych i użytkowych na sprzedaż. Spółka zakupiła w 2009 r. prawo wieczystego użytkowania gruntu wraz z budynkami z zamiarem budowy na tym gruncie budynków mieszkalnych. Chociaż nabyte wraz z prawem użytkowania wieczystego budynki zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i od ich wartości początkowej dokonywano odpisów amortyzacyjnych, uczyniono to tylko z uwagi na to, że do czasu rozpoczęcia planowanej inwestycji pomieszczenia w budynkach użytkowane były przez najemców, w związku z czym z tego tytułu Spółka uzyskiwała przychody. Niezależnie od powyższego, Spółka podkreśliła, że zakup prawa użytkowania wieczystego nastąpił wyłącznie z zamiarem realizacji inwestycji deweloperskiej a nie osiąganiem przychodów z najmu budynków, które akurat znajdowały się na tym terenie, które to zdarzenie wystąpiło "w międzyczasie", gdyż nieuzasadnione ekonomicznie byłoby zrezygnowanie z wpływów finansowych do czasu rozpoczęcia realizacji inwestycji. Ze względu na to, że Spółka planuje rozpocząć inwestycję mieszkaniową wypowiedziała umowy najmu i zamierza przystąpić do rozbiórki budynków. Nieumorzona ich wartość wynosić będzie około 2 200 000 zł. Dodatkowo poniesione zostaną również wydatki związane z wyburzeniem budynków, kosztami wywozu gruzu, itp. Spółka koszty działalności deweloperskiej traktuje jako koszty bezpośrednie, które przypisać można do przychodów uzyskiwanych ze sprzedaży lokali. Powyższe koszty Spółka ewidencjonuje w księgach rachunkowych, odrębnie dla każdej nowej inwestycji, jako produkcję w toku. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy nieumorzona wartość budynków oraz inne poniesione koszty związane z ich rozbiórką należy traktować jako koszty bezpośrednio związane z przychodami z działalności deweloperskiej w rozumieniu art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i potrącać je od przychodów uzyskiwanych ze sprzedaży lokali? Zdaniem Spółki, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, (...) łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego udziału. (...). Natomiast ust. 2 ww. przepisu stanowi, że powyższą zasadę stosuje się również do rozliczania kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Spółka nabyła prawo wieczystego użytkowania gruntu z zamiarem wybudowania na nim (gruncie) budynków mieszkalnych. Wyburzenie budynków jest warunkiem niezbędnym do realizacji przyszłej inwestycji. W takiej sytuacji nieumorzona wartość budynków oraz wszelkie poniesione koszty z ich rozbiórką należy traktować jako koszty bezpośrednio związane z budową nowych obiektów, elementem składowym nowej inwestycji i należy je uznać jako wydatki ściśle, bezpośrednio związane z przychodami Spółki. Po zakończeniu inwestycji lokale mieszkalne w ramach prowadzonej działalności zostaną sprzedane, a wydatki na ich wytworzenie będą u akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej kosztem podatkowym zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W wydanej w dniu 17 maja 2011 r. pisemnej interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby Skarbowej, upoważniony do działania w imieniu Ministra Finansów, uznał przedstawione powyżej stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ wskazał, że skutki podatkowe zdarzeń gospodarczych związanych z działalnością spółki osobowej przypisywane są odpowiednio jej wspólnikom. W przypadku wspólników będących osobami prawnymi, skutki te należy oceniać na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 5 u.p.d.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa wart. 16h ust. 1 pkt 1. Z zastosowania wykładni a contrario tego przepisu przyjąć należy, że kosztem uzyskania przychodów będą straty w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych, w części, w jakiej nie zostały zamortyzowane. Jednocześnie - stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy - nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności. Tak więc w przypadku likwidacji środka trwałego, rozstrzygnięcie kwestii czy wartość nieumorzona stanowi koszt uzyskania przychodów zależy zatem od przyczyny likwidacji środka trwałego (np. zużycie naturalne, zdarzenie losowe, w ramach budowy nowego środka trwałego, utrata przydatności gospodarczej wskutek zmiany rodzaju działalności). Z treści powyższego przepisu jednoznacznie bowiem wynika, iż decydującą przesłanką dla niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tego określonego rodzaju strat jest wystąpienie zmiany rodzaju działalności powodującej utratę przez likwidowane środki trwałe przydatności gospodarczej. W konsekwencji, dla podatkowej kwalifikacji strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych decydującym pozostaje ustalenie, czy utrata przez te środki przydatności gospodarczej spowodowana została rezygnacją przez podatnika z prowadzenia określonego rodzaju działalności, w której to działalności wykorzystywany był ten likwidowany środek trwały. Jednocześnie w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych brak jest precyzyjnej odpowiedzi na pytanie czym jest "zmiana rodzaju działalności". Odnosząc się do definicji słownikowej należy zauważyć, że "zmiana" jest definiowana jako zastąpienie czegoś czymś innym (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007). Tak więc za "zmianę rodzaju działalności" należy przyjąć nie tylko sytuację zastąpienia całościowo rodzaju działalności wykonywanej przez podmiot innym rodzajem działalności, ale także przypadek każdej innej zmiany zakresu tej działalności. Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż likwidacja budynków, w których Spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie najmu nastąpiło w celu zmiany rodzaju działalności, bowiem w miejsce zlikwidowanych obiektów powstaną nowe budynki mieszkalne z lokalami przeznaczonymi na sprzedaż. Niniejszej kwalifikacji nie zmienia także fakt, że budynki te wraz z prawem użytkowania wieczystego zostały nabyte w celu ich zburzenia i prowadzenia na tym gruncie inwestycji mieszkaniowej. Zatem, zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie wyłączenie określone w wyżej cytowanym przepisie art. 16 ust. 1 pkt 6 u.p.d.p., bowiem fizyczna likwidacja omawianych środków trwałych została spowodowana utratą ich przydatności na skutek zmiany rodzaju działalności, w której są wykorzystywane. W rezultacie Spółka nie może zaliczyć w koszty uzyskania przychodów niezamortyzowanej części wartości początkowej likwidowanych środków trwałych. Brak możliwości zakwalifikowania strat z likwidacji środków do kosztów nie wyklucza natomiast możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na ich fizyczną likwidację. Wydatki te należy potrącić w momencie uzyskania przychodów ze sprzedaży lokali mieszkalnych, z uwzględnieniem brzmienia art. 5 ust. 2 u.p.d.p. Pismem z dnia 30 maja 2011 r. strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, upoważniony do wydania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej w sprawie interpretacji indywidualnej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zarzucając jej błędną interpretację art. 16 ust. 1 pkt 6 u.p.d.p. poprzez uznanie, że w opisanym stanie faktycznym przepis ten stoi na przeszkodzie zaliczeniu w koszty uzyskania przychodów niezamortyzowanej części wartości początkowej likwidowanych środków. Strona skarżąca podniosła, że organ podatkowy uznał, iż w zakresie kwalifikacji kosztów uzyskania przychodów generowanych w spółce komanytowo-akcyjnej zastosowanie mają przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (a nie podatku dochodowego od osób fizycznych, jak podnosił podatnik), w szczególności art. 15 i 16 tejże ustawy. Tymczasem podatnik opisując we wniosku stan faktyczny sprawy ograniczył się jedynie do tych faktów, które - w jego ocenie - były niezbędne do zastosowania przepisu art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.). Wnioskodawca zakładał bowiem, że sprawie należy stosować przywołany wyżej przepis. Organ w wydanej interpretacji dokonał zmiany kwalifikacji prawnej, przy czym wydając interpretację, ograniczył się do stanu faktycznego prezentowanego na potrzeby zupełnie innego przepisu, co doprowadziło w konsekwencji do całkowicie błędnej konkluzji polegającej na przyjęciu, że z wniosku jakoby wynika, iż likwidacja środków została spowodowana utratą ich przydatności na skutek zmiany rodzaju działalności, w której są wykorzystywane. Tymczasem, zdaniem strony, likwidacja środka trwałego nie miała związku ze zmianą rodzaju działalności, lecz z utratą tymczasowej przydatności gospodarczej związaną z zużyciem dotychczasowej zabudowy. Spółka wskazała, że prawidłowe zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 6 u.p.d.p. wymagało dodatkowego wyjaśnienia, że w dniu zakupu gruntu przez spółkę komandytowo-akcyjną sprzedający przedmiotową nieruchomość dysponował decyzją z dnia 7.03.2008 r. o warunkach zagospodarowania, która przewidywała rozbiórkę istniejącej zabudowy ze względu na jej zużycie i decyzję tę, w dwa miesiące po zbyciu nieruchomości na rzecz spółki komandytowo-akcyjnej, przeniesiono na tę Spółkę. Spółka, której wspólnikiem jest podatnik, jest firmą zajmującą się budową lokali oraz domów. Nie nabyłaby tej nieruchomości, gdyby nie było formalnych podstaw do wyburzenia dotychczasowej zabudowy i zrealizowania w najkrótszym możliwym czasie inwestycji. Decyzję rozbiórkową spółka komandytowo-akcyjna uzyskała w dniu 15.07.2010 r., natomiast w dniu 29.12.2010 r. uzyskano pozwolenie na budową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, gdyż - wbrew jej wywodom - zaskarżona interpretacja przepisów prawa podatkowego nie narusza prawa. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji należy podkreślić, że w pełni odpowiada ona obowiązującym przepisom prawa materialnego. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu podatkowego naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego. Zgodnie z treścią art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.), zwanej dalej O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.). Przepis art. 14c § 1 O.p. przewiduje, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Od uzasadnienia prawnego można odstąpić, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). Z powyższych przepisów wynika, że przedmiotem oceny dokonywanej przez organ podatkowy jest stanowisko wnioskodawcy dotyczące oceny prawnej opisanego przez niego stanu faktycznego. Należy podkreślić, że w trakcie i obszarze postępowania o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie organy podatkowe nie są uprawnione do prowadzenia postępowania dowodowego; postępowanie tego rodzaju i w tym zakresie w unormowaniach rozdziału 1 działu II Ordynacji podatkowej nie zostało przez ustawodawcę przewidziane. Stan faktyczny rozpatrywanej przez organy administracji interpretacji prawa podatkowego wynika z wniosku podmiotu, który o jej udzielenie się ubiega, natomiast organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania ustaleń stanu faktycznego (są związane stanem faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę). Z tego względu organ postąpił prawidłowo dokonując oceny prawnej na tle przedstawionego przez stronę stanu faktycznego. Prawidłowo też organ ocenił przedstawiony stan faktyczny w świetle właściwych przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), niewątpliwie bowiem do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jako osoby prawnej, nie mają zastosowania wskazane przez nią przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.). Dokonując interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, organ umiejscowił przedstawione przez stronę skarżącą zdarzenie przyszłe w określonym porządku prawnym, wykładnia prawa podatkowego powinna mieć bowiem charakter kompleksowy. W oparciu zatem o właściwe przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zawarto ocenę stanowiska strony wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. Punkt wyjścia dla kontroli legalności interpretacji indywidualnej organu podatkowego stanowi w rezultacie przyjęcie przez Sąd okoliczności faktycznych sprawy, które zostały przedstawione we wniosku strony i stanowią podstawę faktyczną tej interpretacji. Dodatkowe okoliczności faktyczne przedstawione w skardze (uprzednio w wezwaniu do naruszenia prawa), jako nieobjęte treścią wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej, nie mogły stanowić przedmiotu oceny prawnej dokonywanej w tejże interpretacji i tym samym nie stanowią przedmiotu oceny dokonywanej przez Sąd. Z przedstawionego przez skarżącą opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Spółka zakupiła w 2009 r. prawo wieczystego użytkowania gruntu wraz z budynkami z zamiarem budowy na tym gruncie budynków mieszkalnych. Chociaż nabyte wraz z prawem użytkowania wieczystego budynki zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i od ich wartości początkowej dokonywano odpisów amortyzacyjnych, uczyniono to tylko z uwagi na to, że do czasu rozpoczęcia planowanej inwestycji pomieszczenia w budynkach użytkowane były przez najemców, w związku z czym z tego tytułu Spółka uzyskiwała przychody. Ze względu na to, że Spółka planuje rozpocząć inwestycję mieszkaniową wypowiedziała umowy najmu i zamierza przystąpić do rozbiórki budynków. Nieumorzona ich wartość wynosić będzie około 2 200 000 zł. Dodatkowo poniesione zostaną również wydatki związane z wyburzeniem budynków, kosztami wywozu gruzu, itp. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego przedmiotem sporu jest kwestia kwalifikacji do kosztów podatkowych nieumorzonej wartości likwidowanych środków trwałych oraz wydatków związanych z rozbiórką tych środków. W świetle stanowisk stron wyrażonych w toku niniejszego postępowania, w celu odtworzenia stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania przedmiotowej interpretacji, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż konstrukcja kosztów uzyskania przychodów określona w art. 15 ust. 1 u.p.d.p. oparta jest na swoistej klauzuli generalnej, która stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów enumeratywnie wymienionych w art. 16 tej ustawy. Przepis art. 15 ust. 6 ustawy stwierdza, że w odniesieniu do środków trwałych kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych (odpisy amortyzacyjne), dokonywane zgodnie z regułami wynikającymi z art. 16 - 16m. Przepis art. 16 u.p.d.o.p. zawiera zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów nawet wówczas, gdy pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały poniesione w celu uzyskania przychodu. Jednym z takich wydatków, które nie są kosztami uzyskania przychodu, są straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności (art. 16 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p.). Ratio legis kwestionowanego przepisu polega na tym, aby podatnik w ramach tego samego rodzaju działalności mógł dokonać likwidacji środka trwałego, jeżeli uzna, że środek ten utracił przydatność gospodarczą i dalsze jego użytkowanie nie ma uzasadnienia ekonomicznego. Wówczas powstałą stratę zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Możliwości takiej nie ma natomiast, jeżeli likwidacja jest rezultatem utraty przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności. W takiej bowiem sytuacji podatnik dokonujący inwestycji w środek trwały ponosi ryzyko gospodarcze związane z utratą przydatności danego środka trwałego w razie zmiany rodzaju działalności przed upływem okresu amortyzacji. W zaskarżonej interpretacji organ uznał, że likwidacja budynków, w których Spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie najmu nastąpiło w celu zmiany rodzaju działalności, bowiem w miejsce zlikwidowanych obiektów powstaną nowe budynki mieszkalne z lokalami przeznaczonymi na sprzedaż. Niniejszej kwalifikacji nie zmienia także fakt, że budynki te wraz z prawem użytkowania wieczystego zostały nabyte w celu ich zburzenia i prowadzenia na tym gruncie inwestycji mieszkaniowej. Ocenę powyższą należy podzielić. Przepis art. 16 ust. 1 pkt 6 u.p.d.p. dotyczy zmiany rodzaju działalności prowadzonej przy wykorzystywaniu konkretnych środków trwałych. W niniejszej sprawie tymi środkami trwałymi są budynki, które skarżąca już w chwili nabycia przeznaczyła na wyburzenie z zamiarem wybudowania na ich miejscu nowych, przeznaczonych na sprzedaż budynków mieszkalnych. Przez pewien jednak okres czasu skarżąca podjęła i prowadziła przy wykorzystaniu tych budynków działalność w zakresie wynajmu, i jak sama wskazała, wyłącznie fakt uzyskiwania z tego tytułu przychodów był powodem wprowadzenia budynków do ewidencji środków trwałych i dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Zrezygnowanie z najmu na rzecz wyburzenia istniejących budynków i wybudowania w ich miejsce nowych budynków mieszkalnych przeznaczonych na sprzedaż, stanowiło niewątpliwie zmianę rodzaju działalności, wskutek której dotąd istniejące budynki straciły swą dotychczasową przydatność gospodarczą. Jeżeli bowiem byłyby przydatne dla budowy lokali mieszkalnych przez skarżącego nie zostałyby one wyburzone, a przynajmniej w części wykorzystane. Tak więc skutkiem zmiany rodzaju działalności była nieprzydatność tychże budynków do prowadzonej obecnie działalności deweloperskiej. Słusznie też zauważył organ, że zamiar wyburzenia nabytych budynków nie podważa powyższego stanowiska. Przeciwnie, skoro budynki te były przydatne do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmu, a zamiar ich wyburzenia związany był ze zmianą działalności w zakresie wynajmu na działalność deweloperską, polegającą na budowie nowych budynków w celu ich sprzedaży, to okoliczności te jedynie potwierdzają tezę, iż likwidacja środków trwałych związana była ze zmianą działalności skutkującą utratą ich przydatności gospodarczej. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.