I SA/Gd 948/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 4 kwietnia 2014 r., nr [...]. Wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2014 r. złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 4 kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że nie wstrzymanie wykonania decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jedyne dochody jakie osiąga wnioskodawca pochodzą z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego, które w czasach obecnej sytuacji gospodarczej są bardzo niskie, żeby nie powiedzieć znikome. Nadto, skarżący wskazał, że nie otrzymał jeszcze dopłat, pomimo złożonego wniosku, za 2014 rok. Obowiązek uiszczenia kwoty określonej w decyzji spowoduje, że będzie stać go na zaspokojenie podstawowych potrzeb zapewniających minimum egzystencji. Żeby uiścić należną kwotę będzie musiał zaciągnąć kredyt, co będzie się wiązało z dodatkowymi kosztami w postaci marży banku i odsetek. W związku z tym poniesie straty finansowe, których nikt mu nie wyrówna. Nadto, trudnym do odwrócenia skutkiem stanie się możliwość utrzymania w obrocie prawnym dwóch decyzji dotyczących ustalenia kwoty nadmiernie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Końcowo wnioskodawca wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1652/13, uchylił zaskarżoną decyzję organu w tożsamym stanie faktycznym sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 czerwca 2014 r., natomiast wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji organu I instancji, którą w niniejszej sprawie jest decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 4 kwietnia 2014 r., która została utrzymana w mocy zaskarżoną do Sądu decyzją organu odwoławczego. Sąd podziela utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc przede wszystkim identyczność podmiotowa i przedmiotowa, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (zob. przykładowo postanowienia NSA: z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1651/13; z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3075/13). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że decyzja organu I instancji z dnia 4 kwietnia 2014 r., której dotyczy rozpatrywany wniosek, jest decyzją wydaną w tej samej sprawie. Możliwe zatem było merytoryczne rozpoznanie wniosku, gdyż opierając się na treści art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine, sąd administracyjny może orzekać o wstrzymywaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z sytuacją taka mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu. Przechodząc do meritum wyjaśnienia wymaga, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że nie wstrzymanie wykonania decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jedyne dochody jakie osiąga wnioskodawca pochodzą z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego, które w czasach obecnej sytuacji gospodarczej są bardzo niskie, żeby nie powiedzieć znikome. Nadto, skarżący wskazał, że nie otrzymał jeszcze dopłat, pomimo złożonego wniosku, za 2014 rok. Obowiązek uiszczenia kwoty określonej w decyzji spowoduje, że będzie stać go na zaspokojenie podstawowych potrzeb zapewniających minimum egzystencji. Żeby uiścić należną kwotę będzie musiał zaciągnąć kredyt, co będzie się wiązało z dodatkowymi kosztami w postaci marży banku i odsetek. W związku z tym poniesie straty finansowe, których nikt mu nie wyrówna. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarżący w wystarczający sposób uprawdopodobnił, że w razie wykonania decyzji, o której wstrzymanie wnosił, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.