I SA/Gd 95/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 grudnia 2011 r. nr [....] w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe ,, A" Spółki z o.o. z siedzibą w G. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego radcy prawnemu K. J. wynagrodzenie w kwocie brutto 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia 19 grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 września 2011 r., którą orzeczono o odpowiedzialności podatkowej K.D., byłego Prezesa Zarządu "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, solidarnie z ww. Spółką za jej zaległości podatkowe: z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. określonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 lipca 2010 r. w łącznej kwocie 2.402.240 zł wraz z odsetkami w wysokości 1 442 785 zł, z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2007 r. określonego ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 listopada 2010 r. w łącznej kwocie 488 517 zł wraz z odsetkami w wysokości 263 243 zł oraz z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 253 218, 63 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: "A" sp. z o.o. (dalej w skrócie zwana Spółką) nie uiściła ciążących na niej zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. oraz za styczeń, luty i marzec 2007 r. określonych ostatecznymi decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 lipca 2010 r. i odpowiednio z dnia 8 listopada 2010 r. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] wszczął postępowanie egzekucyjne w stosunku do tych należności, które jednak okazało się bezskuteczne. Zawiadomieniem z dnia 9 sierpnia 2010 r. oraz z dnia 29 listopada 2010 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego Spółki, jednak jak wynika z informacji udzielonej przez bank, zajęty rachunek na dzień wpływu zajęcia wykazał saldo zerowe, przy tym na rachunku zobowiązanego nie notowano obrotów od dnia 30 kwietnia 2008r. Spółka nie posiada innych rachunków bankowych. Nie figuruje w rejestrach ewidencji gruntów jako właściciel wieczysty nieruchomości na terenie G. Nie figuruje również w centralnej ewidencji pojazdów ani w ewidencji podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego, leśnego ani podatku od środków transportu prowadzonych przez Urząd Miasta G. Ponadto w dniu 9 lutego 2011r. w postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym w G. o wyjawienie majątku, Prezes Zarządu Spółki W.G. w złożonym wykazie majątku podał, że nie posiada informacji na temat majątku Spółki, do którego można by skutecznie zastosować środki egzekucyjne. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2011 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Spółki. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie podatkowe wobec K.D. w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe Spółki. Decyzją z dnia 15 września 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o solidarnej odpowiedzialności K.D. ze Spółką, za zaległości podatkowe tego podmiotu z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. oraz styczeń, luty i marzec 2007 r. oraz z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego. W następstwie rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 19 grudnia 2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały wszelkie przesłanki warunkujące orzeczenie o odpowiedzialności K.D. za zaległości podatkowe Spółki. Prowadzone przeciwko Spółce postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne, zaś w chwili kiedy upływał termin płatności z tytułu wskazanych zobowiązań podatkowych skarżący pełnił obowiązki członka zarządu Spółki. Jak bowiem zostało ustalone K.D. pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki od 14 grudnia 2005 r. do 27 kwietnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił również, że skarżący nie wykazał żadnej z przesłanek egzoneracyjnych, które zwalniałyby go z odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. W szczególności podatnik nie złożył we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Stan niewypłacalności, jak wskazał organ podatkowy, powstaje bowiem w sytuacji, gdy nieregulowane jest w terminie określonym ustawą lub umową drugie z kolei zobowiązanie. Sytuacja taka zdaniem organu zaistniała w marcu 2004 r. W tym czasie Spółka zaprzestała wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. K.D. zobowiązany był więc złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości niezwłocznie po objęciu swojej funkcji (został wpisany do KRS jako członek zarządu z dniem 14 grudnia 2005 r.) i ustaleniu, że stan interesów Spółki uzasadniał podjęcie takich czynności. Tymczasem wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został złożony. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że z analizy wskaźnikowej wedle metody Altmana wynika, że na koniec 2005r. "A" Sp. z o.o. znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej i posiadała bardzo wysoki poziom zagrożenia upadłością, a zobowiązania (w wysokości 208.315zł) znacznie przekraczały wartość jej majątku (który wynosił 51.565zł). K.D. jako Prezes Zarządu znał sytuację finansową Spółki i nawet jeżeli w 2005r. nie zdążył się z nią zapoznać, to z pewnością miał obowiązek uczynić to do dnia 31 marca 2006r., tj. dnia, w którym przypadał termin sporządzenia sprawozdania finansowego za 2005r. oraz złożenia zeznania podatkowego Spółki. W ocenie organu K.D. nie wskazał także mienia Spółki, którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych. Wobec powyższego w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm). Od powyższej decyzji K.D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że decyzje wymiarowe wobec Spółki wydane zostały w okresie, gdy nie pełnił on już funkcji Prezesa Zarządu. W związku z tym nie miał on wpływu na ich treść i nie mógł skorzystać z prawa zaskarżenia tych decyzji. Wskazał, że w okresie, gdy pełnił funkcję Prezesa Zarządu ww. Spółki, zobowiązania podatkowe były regulowane, a Urząd Skarbowy nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. Podkreślił, że nie ponosi żadnej winy za rzekome zaległości, które w jego ocenie są zresztą niewiarygodne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przesłanki odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych określone zostały w art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i można je podzielić na dwie grupy: przesłanki pozytywne, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe oraz przesłanki negatywne, które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności. Do przesłanek pozytywnych zaliczyć należy okoliczność, iż zaległość wynika z zobowiązania, którego termin płatności upłynął w czasie, gdy dana osoba pełniła obowiązki członka zarządu spółki oraz konieczność stwierdzenia bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku spółki. Przesłankami negatywnymi są natomiast te okoliczności, które może wskazać członek zarządu, a które potwierdzają podjęte przez niego działania zwalniające go z odpowiedzialności za zaległości spółki. Członek zarządu będzie zatem zwolniony z odpowiedzialności jeśli wykazane zostanie, że we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy tej osoby lub wskazane zostanie mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, zaś wykazanie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych spoczywa na członku zarządu. W tej kwestii poglądy orzecznictwa i doktryny są zbieżne i utrwalone (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 85/03 – publ. "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" 2003 nr 4, poz. 93; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Ol 345/04 - publ. ZNSA 2005/1/98; A. Mariański i A. Karolak, Odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki z o.o., Warszawa 2004, s. 234-236; S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 402; B. Adamiak i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz 2004, Wrocław 2004, s. 433). W niniejszej sprawie nie jest sporne, że termin płatności zobowiązań podatkowych, które przerodziły się w zaległość podatkową, przypadał na okres, kiedy skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki. Spełniona zatem została pierwsza pozytywna przesłanka uprawniająca do orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Skarżący zarzucił, że w dacie orzekania deklaratoryjną decyzją o istnieniu zobowiązania spółki z o.o., nie był uprawniony do jej reprezentacji, nie brał udziału w tym postępowaniu i nie mógł kwestionować tamtego rozstrzygnięcia. Należy jednak podkreślić, że fakt ten nie zwalnia go z odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Odpowiedzialność osób trzecich, wynikająca z przepisów rozdziału 15 w dziale III Ordynacji podatkowej, jako niezwiązana z obowiązkiem podatkowym i podatkowoprawnym stanem faktycznym, ma charakter odpowiedzialności wyjątkowej (uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2008 r. sygn. akt II FPS 6/08, ONSAiWSA 2009/2/19). Powstaje ona bowiem nie w trakcie kształtowania się stosunku zobowiązaniowego – jak ma to miejsce w przypadku odpowiedzialności podatnika, płatnika i inkasenta – ale dopiero w czasie realizacji tego zobowiązania. Cechą charakteryzującą odpowiedzialność osób trzecich jest to, że odpowiadają one za cudzy dług, albowiem jest to odpowiedzialność gwarancyjna i zabezpieczająca należności publicznoprawne przed unikaniem odpowiedzialności przez podatników, płatników, inkasentów. Co więcej, odpowiedzialność osób trzecich nie ma żadnego związku z obowiązkiem podatkowym ciążącym na podatniku czy też obowiązkiem instrumentalnym płatnika i inkasenta. Odpowiedzialność osoby trzeciej dotyczy dochodzenia należnych podatków, a nie określania czy ustalania ich wysokości. Fakt zatem, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu wymiarowym dotyczącym określenia Spółce zobowiązań podatkowych, za które odpowiada na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Z tego samego powodu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia to, że zdaniem strony zaległości podatkowe Spółki są "nierzetelne". Osoba trzecia nie może bowiem skutecznie podważać ustaleń dokonanych w postępowaniu podatkowym prowadzonym w stosunku do podmiotu (podatnika, płatnika, inkasenta), za którego długi podatkowe odpowiada. W sprawie nie było także kwestionowane, iż prowadzona przeciwko Spółce egzekucja okazała się bezskuteczna. Bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Pod pojęciem bezskutecznej egzekucji należy zatem rozumieć sytuację, w której nie ma wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Co istotne organy podatkowe podejmowały czynności mające na celu ustalenie składników majątkowych oraz uzyskanie środków pieniężnych w związku z prowadzoną egzekucją. W trakcie prowadzonej egzekucji organ egzekucyjny nie ograniczał się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych. Jak wynika bowiem z akt sprawy w toku prowadzonego w stosunku do majątku Spółki postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia rachunków bankowych Spółki, które okazało się bezskuteczne. Organ poszukiwał także innego majątku Spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja – tak ruchomego, jak i nieruchomego, jednak bezskutecznie. Spółka nie figuruje w rejestrach ewidencji gruntów jako właściciel wieczysty nieruchomości na terenie G., nie figuruje też w centralnej ewidencji pojazdów ani w ewidencjach podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego, leśnego ani podatku od środków transportu prowadzonych przez Urząd Miasta G. Ponadto w dniu 9 lutego 2011r. w postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym o wyjawienie majątku, Prezes Zarządu Spółki W.G. w złożonym wykazie majątku podał, że nie posiada informacji na temat majątku Spółki, do którego można by skutecznie zastosować środki egzekucyjne. Mając na względzie, że spełnione zostały obie pozytywne przesłanki warunkujące odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki kapitałowej do rozważenia przez Sąd pozostawała zatem kwestia, czy skarżący wykazał, że wystąpiła którakolwiek z okoliczności uwalniającej go od tej odpowiedzialności. W ocenie Sądu skarżący nie zwolnił się z odpowiedzialności poprzez wykazanie, że zaistniała jedna z okoliczności o jakiej mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) Ordynacji podatkowej. Poza sporem pozostaje okoliczność niewskazania przez skarżącego mienia Spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych. Nie budzi też wątpliwości ustalenie, że skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości spółki jak również i to, że nie wszczęto postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego). Słusznie zdaniem Sądu organ odwoławczy dostrzegł również, że brak jest okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż skarżący nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości. Istotne jest ustalenie tego, w jakim momencie zaistniała konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, w którym postanowiono, że członka zarządu wyłącza od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. wykazanie przez niego, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, należy rozumieć w ten sposób, że jedynie w przypadku gdy członek zarządu miał wpływ na dokonanie we właściwym czasie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowanie zapobiegającego upadłości (postępowania układowego), a nie nastąpiło w tym czasie zgłoszenie tego wniosku lub wszczęcie tego postępowania, od odpowiedzialności tej wyłączyć go może jedynie wykazanie, że nie nastąpiło to z jego winy (wyrok NSA z dnia 15 lutego 2006 r., I FSK 114/05, LEX nr 250317). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361 ze zm.) dłużnik jest obowiązany nie później, niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Dłużnika uważa się za niewypłacalnego jeśli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Należy zgodzić się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że niewykonywanie wymagalnych zobowiązań nie musi się odnosić do wszystkich zobowiązań dłużnika, nie ma też znaczenia ich charakter, tzn. czy są to zobowiązania cywilnoprawne czy publicznoprawne, jak również z tym, że nieregulowanie wymagalnych zobowiązań nawet o niewielkiej wartości oznacza niewypłacalność w rozumieniu art. 11 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze (wyrok WSA z dnia 29 stycznia 2004 r. sygn. akt I SA/Lu 717/07). Jak słusznie zauważył organ odwoławczy stan niewypłacalności powstaje, z chwilą nieuregulowania w terminie określonym ustawą lub umową drugiego z kolei zobowiązania (por. Prawo upadłościowe i naprawcze - Komentarz, Piotr Zimmerman, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2007). Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Spółka nie uiściła w terminie prawem przewidzianym następujących zobowiązań: od marca 2004 r. zalegała z opłatą składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, od kwietnia 2004 r. nie opłacała składek na Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych a także na Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Słusznie zatem stwierdzone zostało, że Spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań podatkowych począwszy od marca 2004 r. K.D. zobowiązany był więc złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości niezwłocznie po objęciu swojej funkcji (został wpisany do KRS jako członek zarządu z dniem 14 grudnia 2005 r.) i ustaleniu, że stan interesów Spółki uzasadniał podjęcie takich czynności. Słusznie też wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, iż nawet jeśli przyjąć, że skarżący w 2005r. nie zdążył zapoznać się z sytuacją finansową Spółki, to z pewnością miał obowiązek uczynić to do dnia 31 marca 2006r., tj. dnia, w którym przypadał termin sporządzenia sprawozdania finansowego za 2005r. oraz złożenia zeznania podatkowego Spółki. Najpóźniej wtedy zatem rozpoczął bieg dwutygodniowy termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Z obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie zwalnia przy tym sama tylko okoliczność, że przesłanki zgłoszenia wniosku o upadłość powstały przed objęciem funkcji członka zarządu. Wniosek taki nie został jednak zgłoszony, co jest bezsporne. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów podatkowych uchybień proceduralnych. W ocenie Sądu organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji zebrany przez nie materiał dowodowy jest wystarczający do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości Spółki. W rozpatrywanej sprawie zaistniały bowiem wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące odpowiedzialność członka zarządu za zaległości spółki kapitałowej. Termin płatności zobowiązań podatkowych, które wobec ich nieuregulowania przekształciły się w zaległość podatkową, przypadł na okres, kiedy K.D. pełnił funkcję członka zarządu Spółki. Prowadzona wobec Spółki egzekucja okazała się bezskuteczna. Jednocześnie skarżący nie wykazał, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek warunkujących wyłączenie jego odpowiedzialności. Po pierwsze wniosek o ogłoszenie upadłości nie został zgłoszony. Po drugie skarżący nie wykazał, aby brak złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego nastąpił bez jego winy. W końcu skarżący nie zwolnił się z odpowiedzialności poprzez wskazanie mienia, które umożliwiłoby zaspokojenie zaległości podatkowych. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U nr 163, poz. 1349 ze zm.).