I SA/Gd 97/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia WSA Danuta Oleś, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w R. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 25 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną indywidualną interpretację; 2. określa, że zaskarżona indywidualna interpretacja nie może być wykonana; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 6 lipca 2007 r. A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji w przedmiocie stawki właściwej przy sprzedaży mieszkania wraz z prawem wyłącznego korzystania z miejsca postojowego usytuowanego w hali garażowej, stanowiącej część nieruchomości wspólnej. Skarżąca wyjaśniła, że miejsca postojowe będę sprzedawane jako udział w nieruchomości wspólnej, nie stanowią one bowiem odrębnych pomieszczeń, a sposób korzystania z nich, jako części nieruchomości wspólnej, został określony w umowie. Przedstawiając własny pogląd w sprawie skarżąca wskazała, że w wyżej opisanym stanie faktycznym, sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego, znajdującego się w części wspólnej nieruchomości, powinna w jej ocenie podlegać, jako jedna czynność, opodatkowaniu według stawki 7% VAT. Uzasadniając swoje stanowisko podatniczka wskazała, że przedmiotem sprzedaży nie jest garaż, czy samo miejsce postojowe, ale związany z prawem własności udział we współwłasności nieruchomości wspólnej, której część stanowi hala garażowa obejmująca kilkanaście miejsc parkingowych. Skarżąca podkreśliła, że ani hala garażowa, ani tym bardziej wyodrębnione miejsce postojowe nie stanowią samodzielnych lokali. Nie mogą być przedmiotem odrębnej sprzedaży z uwagi na brak wyodrębnienia, jakie występuje w przypadku lokalu mieszkalnego. Wyjaśniając istotę prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego, podatniczka wskazała, że jego uzyskanie przez określonego właściciela jest warunkowane nabyciem prawa do lokalu mieszkalnego, z jego nabyciem związane jest bowiem nabycie udziału w nieruchomości wspólnej w rozumieniu ustawy o własności lokali. Zdaniem skarżącej sprzedaż lokalu z prawem do korzystania z miejsca postojowego podlegać będzie w oparciu o art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz. 535 ze zm. - zwanej dalej "ustawą o VAT") opodatkowaniu stawką 7%. W wydanej w dniu 23 sierpnia 2007 r. indywidualnej interpretacji działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego przedstawione przez skarżącą stanowisko jest nieprawidłowe. Organ wskazał, że w myśl art. 146 § 1 pkt 2 lit. b ustawy o VAT w okresie od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2007 r. stosuje się stawkę w wysokości 7 % w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkalnego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych. Pod pojęciem zaś "obiekt budownictwa mieszkaniowego" wg art. 2 pkt 12 ww. ustawy rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych: 111- budynki mieszkalne jednorodzinne, 112- budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, (...). Organ podkreślił, że ani w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, ani w przepisach wykonawczych do niej nie zdefiniowano pojęcia lokal mieszkalny i lokal użytkowy. Definicję lokalu mieszkalnego zawiera zaś art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), wedle którego jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Organ wskazał, że wedle ust. 4 przywołanego przepisu do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet bezpośrednio do niego nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności piwnice, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi". Organ wyjaśnił dodatkowo, że w art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz część budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli. Zdaniem organu miejsce parkingowe nie spełnia tego wymogu, bowiem jest wykorzystywane przez właściciela konkretnego lokalu z wyłączeniem innych właścicieli pozostałych lokali mieszkalnych. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że analiza opisanych przepisów dowodzi, iż zamiarem ustawodawcy było objęcie preferencyjną stawką podatku wyłącznie budynków budownictwa mieszkaniowego lub ich części, które spełniają funkcje mieszkaniowe. Organ podatkowy doszedł do przekonania, że miejsce parkingowe jest ułamkową częścią pomieszczenia przynależnego (w rozumieniu definicji z ustawy o własności lokali), którym jest cała hala garażowa. Sprzedaż zaś pomieszczenia przynależnego, jako realizującego funkcje inne niż mieszkaniowe podlega wyłączeniu z opodatkowania stawką 7 %, w efekcie również sprzedaż jego części ułamkowej (miejsca postojowego) podlega opodatkowaniu stawką 22 %. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa, w dniu 11 października 2007 r. stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji wydanej w dniu 23 sierpnia 2007 r. Wyrokiem wydanym w dniu 11 kwietnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2217/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego. Uzasadniając powyższe wskazał, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej dla samochodu osobowego, które jest integralnie związane z prawem własności lokalu mieszkalnego. W przypadkach tych nie ma możliwości nabycia (a więc i zbycia) lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego. Wyodrębnione miejsca postojowe nie mogą być bowiem przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych ze względu na fakt, że nie są wydzielone trwałymi ścianami izb w budynku. Sąd zastrzegł, że powyższe stanowisko opiera się na założeniu, iż w sprawie mamy do czynienia z jedną transakcją polegającą na łącznej sprzedaży - stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego oraz powiązanego z własnością tego lokalu prawa do wyłącznego korzystania z określonej powierzchni (wydzielonego, zwykle liniami poziomymi, miejsca postojowego) znajdującej się w części podziemnej budynku i stanowiącej współwłasność wszystkich właścicieli mieszkań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że stan faktyczny podany we wniosku był niewystarczający i w związku z tym organ podatkowy powinien był wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia, do czego też zobowiązał organ podatkowy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Skarżąca w uzupełnieniu wniosku wyjaśniła, że przedmiotem planowanej transakcji sprzedaży będzie lokal mieszkalny wraz ze związanym z własnością tego lokalu udziałem we współwłasności nieruchomości wspólnej obejmującej m. in. halę garażową z wyznaczonymi miejscami parkingowymi w budynku, w którym znajduje się lokal. W odniesieniu do miejsc postojowych przedmiotem sprzedaży będzie udział we współwłasności nieruchomości wspólnej związany z prawem własności lokalu. Skarżąca zaznaczyła, że ze względu na swą istotę udział we współwłasności może być zbywany i nabywany tylko łącznie z mieszkaniem. W umowach sprzedaży pomieszczenie podziemne, w którym będą znajdowały się miejsca postojowe uznane będzie za element części wspólnej tego budynku z jednoczesnym określeniem sposobu korzystania z poszczególnych miejsc przez wszystkich właścicieli lokali mieszkalnych (korzystanie w ramach podziału quo ad usum). Dyrektor Izby Skarbowej w wydanej w dniu 25 września 2008 r. interpretacji indywidualnej uznał, że przedstawione przez skarżącą stanowisko jest nieprawidłowe. Organ wskazał, że stosownie do art. art. 41 ust. 12 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT w brzemieniu obowiązującym od 1 stycznia 2008 r. stawkę 7 % podatku od towarów i usług stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zgodnie z art. 41 ust. 12 a i art. 41 ust. 12 b ustawy o VAT przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się m.in. obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, gdzie w przypadku lokali mieszkalnych ich powierzchnia użytkowa nie może przekroczyć 150 m2. Organ podatkowy podkreślił, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i przepisy wykonawcze nie definiują pojęcia lokal mieszkalny i lokal użytkowy. Definicję lokalu mieszkalnego zawiera zaś art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, wedle którego jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Organ wskazał, że stosownie do ust. 4 przywołanego przepisu do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet bezpośrednio do niego nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności piwnice, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi". Organ wyjaśnił, że w art. 3 ust. 2 ww. ustawy nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz część budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli. Zdaniem organu miejsce parkingowe nie spełnia tego wymogu, bowiem jest wykorzystywane przez właściciela konkretnego lokalu z wyłączeniem innych właścicieli pozostałych lokali mieszkalnych. Organ zwrócił uwagę, że definicję pojęcia "lokal użytkowy" zawiera § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) – jest nim jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Pod pojęciem pomieszczenia technicznego – zgodnie z § 3 pkt 12 przywołanego rozporządzenia należy rozumieć pomieszczenia przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku, natomiast przez pomieszczenie gospodarcze – pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych (§ 3 pkt 13 ww. rozporządzenia). W oparciu o powyższe regulacje organ podatkowy wywiódł, że podziemna kondygnacja budynku mieszkalnego, w której znajdują się konkretne, oznakowane miejsca garażowe nie mieści się w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani gospodarczego, stanowi więc lokal użytkowy. Organ uznał, że w opisanym przez skarżącą stanie faktycznym dochodzi do umownego podziału części wspólnej budynku – hali garażowej poprzez przydzielenie poszczególnych miejsc właścicielom mieszkań, a więc dochodzi do tymczasowego podziału hali na oznaczone części fizyczne, które stanowią przedmiot wyłącznego korzystania. Organ uznał, że w tym przypadku ma miejsce dostawa towaru (części nieruchomości) w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tym samym sprzedaż ta nie jest objęta preferencyjną stawką podatku w wysokości 7 % i podlega opodatkowaniu stawką 22 %. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 25 listopada 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji indywidualnej. W skardze na powyższą indywidualną interpretację skarżąca wniosła o jej uchylenie w związku z naruszeniem art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że w przypadku sprzedaży wraz z lokalem mieszkalnym miejsca parkingowego stanowiącego udział we współwłasności nieruchomości wspólnej (hali garażowej znajdującej się w tym samym obiekcie budownictwa mieszkaniowego) obowiązuje 22 % stawka podatku od towarów i usług, art. 41 ust. 12, 12 a, i 12 b ustawy o podatku VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008 r. poprzez przyjęcie, że w przypadku sprzedaży wraz z lokalem mieszkalnym, którego powierzchnia nie przekracza 150 m2 miejsca parkingowego stanowiącego udział we współwłasności nieruchomości wspólnej (hali garażowej znajdującej się w tym samymi obiekcie budownictwa mieszkaniowego) obowiązuje 22 % stawka podatku od towarów i usług, art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali poprzez przyjęcie, że miejsce parkingowe będzie ułamkową częścią hali garażowej podlega wyłączeniu, o którym mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o VAT, a zatem jest lokalem użytkowym. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę uchyla pisemną interpretację. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji należy poprzedzić wskazaniem, że rozpoznawana sprawa była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 2217/08 uchylił indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 sierpnia 2007 r. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97 (publ. OSP 1999, z. 3, poz. 101 z glosą B. Adamiak, tamże, s. 263 i n.), wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego oceną prawną wyrażoną przez sąd na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, iż oznacza to "(...) ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany ocena prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy". Przy czym przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. pogląd S. Hanuska (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 318,319, przywołany przez A. Kabata (w:) B. Dauter i in. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, s. 345). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1999 r. sygn. akt I SA 1089/99 przywołany przez J.P. Tarno (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s.223). Podkreślić przy tym należy, że naruszenie przez organ podatkowy art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej jest naruszeniem prawa stanowiącym postawę do wniesienia skargi kasacyjnej - art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (por. A.Kabat (w:) B. Dauter i in. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, s. 347). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skład orzekający nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone z uwzględnieniem stanowiska Sądu wyrażonego w wyroku z dnia 11 kwietnia 2008 r. Oceniając zaskarżoną interpretację z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, że jeśli mamy do czynienia z jedną transakcją polegającą na łącznej sprzedaży stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego oraz powiązanego z własnością tego lokalu prawa do wyłącznego korzystania z określonej powierzchni (wydzielonego, zwykle liniami poziomymi miejsca postojowego) znajdującej się w części podziemnej budynku i stanowiącej współwłasność wszystkich właścicieli lokali, to sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu organ podatkowy wywiązał się jedynie z części zaleceń zawartych w analizowanym orzeczeniu Sądu, mianowicie wezwał wnioskodawcę do uzupełniania informacji o stanie faktycznym będącym przedmiotem wniosku o interpretację. Z informacji przedstawionych przez stronę skarżącą wynika niezbicie, że stan faktyczny jest analogiczny z założonym hipotetycznie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zatem opisany powyżej pogląd prawny zawarty w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 kwietnia 2008 r. był w pełni aktualny i wiążący dla organu wydającego interpretację indywidualną. Pominięcie przez organ podatkowy oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 kwietnia 2008 r. stanowi naruszenie prawa procesowego skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ podatkowy. W tej sytuacji organ, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, będzie zobowiązany ustalić stan prawny i dokonać wykładni przepisów w sposób wskazany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.