II SA/Gd 10/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. B. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...]. Decyzja ta wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 12 listopada 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie muru oporowego usytuowanego na terenie działki nr [...] w B., gmina Ż. Podczas przeprowadzonej bowiem w dniu 2 października 2014 r. kontroli budowy obiektów na działce nr [...] w B., organ ustalił, że B. L., w 2014 r., rozpoczęła na terenie tej działki również budowę muru oporowego. Mur ten jest konstrukcji żelbetowej i został zrealizowany na odcinku o długości 67,5 m z elementów prefabrykowanych typu L z fundamentem monolitycznym żelbetowym i wysokości od 1,0 m do 2,25 m. Konstrukcja ta została usytuowana w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...]. Jednocześnie organ ustalił, że inwestor nie uzyskał na budowę tego muru, wymaganego w świetle art. 29 i 30 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę. Dlatego też, postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane, organ ten wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową muru oporowego i zobowiązał B. L. do przedstawienia, w terminie do dnia 31 lipca 2015 r., następujących dokumentów: ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla konstrukcji oporowej, a po jej uzyskaniu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego, sporządzonego przez uprawnioną osobę a także oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Stwierdzając, że zobowiązana nie wykonała nałożonego na nią postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 r. obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego , decyzją z dnia 8 października 2015 r., wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z poźn. zm.), nakazał B. L. wykonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego muru oporowego o długości 67,5 m zlokalizowanego obecnie na terenie działki nr [...] w B. w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...]. Od decyzji tej odwołanie wnieśli: M. G. – B. i M. B. – współwłaściciele działki nr [...] w B. oraz inwestorka wykonanych na terenie działki nr [...] robót budowlanych – B. L. Odwołujący się M. G. – B. i M. B. zażądali uzupełnienia wydanej decyzji o nakazanie inwestorowi sporządzenia przez osobę uprawnioną projektu rozbiórki wraz z harmonogramem prac rozbiórkowych oraz z analizą zagrożeń osuwiskiem mas ziemnych, zagrożeń hałasem i wibracjami na tereny sąsiednie, jak również nałożenie obowiązku wykonywania robót rozbiórkowych pod nadzorem osoby uprawnionej, posiadającej zaświadczenie o przynależności do izby inżynierów budownictwa. Ewentualnie odwołujący domagali się uchylenia decyzji organu I instancji i nakazania rozbiórki muru oporowego wraz z fundamentem żelbetowym znajdujących się na działce nr [...] (obecnie [...]) tuż przy granicy z działką nr [...] i orzeczenia o konieczności wykonania robót rozbiórkowych pod nadzorem osoby uprawnionej posiadającej zaświadczenie o przynależności do izby inżynierów budownictwa, po uprzednim sporządzeniu projektu rozbiórki wraz z harmonogramem prac rozbiórkowych oraz z analizą zagrożeń osuwiskiem mas ziemnych oraz zagrożeń hałasem i wibracji na tereny sąsiednie. Odwołujący domagali się jednocześnie określenia w decyzji rozbiórkowej daty ostatecznego zakończenia robót rozbiórkowych. W ich ocenie wzniesiony pomiędzy działkami nr [..] a [..] mur oporowy jest konsekwencją podniesienia przez właścicieli działki nr [...] rzędnych wysokościowych przy samej granicy z działką nr [...] o ponad 3 m poprzez nawiezienie ogromnych mas ziemi na teren torfowy. Usunięcie zaś tego dużego muru oporowego z granic działki narazi zarówno właścicieli działki nr [...] jak i ich na zjawisko katastrofy budowlanej, polegającej na osunięciu się wysoko usypanych mas ziemnych oraz budynku, który znajduje się nie dalej jak 5 metrów od granicy działki nr [...]. Odwołująca się B. L., domagała się z kolei, uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania lub przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W jej ocenie bowiem decyzja ta wydana została na podstawie błędnych ustaleń faktycznych, gdyż na nieprawidłowo uznano, że pomiędzy działką nr [...] a działka nr [...] wykonany został mur oporowy, podczas gdy wykonana konstrukcja jest ogrodzeniem pełnym, wykonanym z betonu, wraz z bramą wjazdową oraz furtką, i konstrukcja ta nie wymagała ani zgłoszenia, ani uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołująca zarzuciła ponadto, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem: art. 7, art. 77 kpa i art. 80 kpa – polegającym na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, które doprowadziło do błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia; art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa – polegającym na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającym z art. 107 § 3 kpa; art. 8 i art. 107 § 3 kpa – poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji w tym brak precyzyjnego określenia, która część posadowionego przez skarżącą płotu według organu spełnia funkcję muru oporowego i wymaga rozbiórki. Odwołująca się podkreśliła, że przed przystąpieniem doprac związanych z posadowieniem ogrodzenia zwróciła się do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego z zapytaniem, czy planowana przez nią inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia a w odpowiedzi, w piśmie z dnia 17 marca 2015 r., organ ten wskazał, że "budowa ogrodzenia pełnego wykonanego z betonu wraz z bramą wjazdową i furtką o wysokości ogrodzenia do 2 m i szerokości 0,3 m pomiędzy działką nr [...] a działkami [...] i [...], których właścicielami są osoby prywatne (działka nr [...] i [...] powstały po podziale działki nr [...]) położonych w miejscowości B., gmina Ż. nie wymaga zgłoszenia w organie architektoniczno – budowlanym Starostwa Powiatowego". Odwołująca się podkreśliła jednocześnie, że jedyną funkcją jaką spełnia posadowiona przez nią konstrukcja jest odgrodzenie od nieruchomości sąsiedniej. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 października 2015 r. Organ odwoławczy uznał, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest zasadne. Budowa muru oporowego wymagała bowiem uzyskania pozwolenia na budowę, a jego nieposiadanie uprawniało organ do zastosowania dyspozycji art. 48 ustawy - Prawo budowalne. Słusznie zatem organ I instancji, postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 r., wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestorkę obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie określonych dokumentów, które umożliwiłyby legalizację wykonanych robót budowlanych. Niespełnienie tego obowiązku obligowało zaś organ I instancji do nakazania rozbiórki przedmiotowego muru oporowego. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniach, organ odwoławczy wyjaśnił, że kwalifikacja przedmiotu postępowania jako muru oporowego tj. budowli, której przeznaczeniem jest konstrukcyjna funkcja oporowa, zabezpieczająca przed osuwaniem się ziemi z wyżej położonego terenu nastąpiła w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy i jest zgodna z definicją konstrukcji oporowej określonej w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 2 października 2014 r. organ I instancji ustalił, że na posadowioną przez skarżącą konstrukcję rzeczywiście napiera grunt i z uwagi na różnicę poziomu terenu zabezpiecza ona grunt przed osypywaniem się na teren działki nr [...]. Stan ten obrazuje ponadto dokumentacja fotograficzna zgromadzona w aktach administracyjnych sprawy. Zakres nakazanej rozbiórki muru oporowego wskazany zaś został jednoznacznie w osnowie decyzji organu I instancji poprzez zapis: obejmuje całą długość 67,5 m w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] w B. Nie zasługiwał z kolei, w ocenie organu odwoławczego, na uwzględnienie przywołane w odwołaniu inwestora zapytanie skierowane do Starostwa Powiatowego, gdyż inwestor przedstawił je w piśmie z dnia 5 marca 2015 r. a budowa muru oporowego miała miejsce w 2014 r. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że treść art. 48 ustawy - Prawo budowlane nie uprawnia organu nadzoru budowlanego do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania projektu nakazanej rozbiórki obiektu budowlanego z harmonogramem i analizą zagrożeń, co jednak nie zwalnia zobowiązanego z wymogu przestrzegania warunków bezpieczeństwa w czasie trwania robót rozbiórkowych w aspekcie odpowiedzialności cywilnoprawnej. Przepis ten nie uprawnia również do wyznaczenia terminu wykonania obowiązku rozbiórki . We wniesionej do Sądu skardze skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zarzucając, że decyzja ta wydana została na podstawie błędnych ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, że pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...] wykonany został mur oporowy, podczas gdy wykonana konstrukcja jest ogrodzeniem pełnym wykonanym z betonu wraz z bramą wjazdową oraz furtką i konstrukcja ta nie wymagała ani zgłoszenia, ani uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca zarzuciła również, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa – polegającym na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym na nie wyjaśnieniu, czy posadowiona przez skarżącą konstrukcja pełni funkcję muru oporowego i czy w związku z powyższym istniał obowiązek uzyskiwania pozwolenia na jej budowę; art. 7, art. 76 § 1 i art. 80 kpa – polegającym na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wygrażającej się w braku przeprowadzenia ekspertyzy mogącej jednoznacznie stwierdzić, iż na posadowiony przez skarżącą płot napiera grunt w taki sposób, że należy tę konstrukcję zakwalifikować jako mur oporowy; art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa – polegającym na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 kpa obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 kpa; art. 8 i art. 107 § 3 kpa – poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, w tym brak precyzyjnego określenia, która część posadowionego przez skarżącą płotu według organu spełnia funkcje muru oporowego i wymaga rozbiórki; art. 9 i art. 11 kpa – poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji w przedmiocie nakazania B. L. rozbiórki samowolnie wykonanego muru oporowego; art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie a polegające na przyjęciu, że w zaistniałym stanie faktycznym wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym dotychczasową argumentację w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2016 r. M. G. – B. i M. B., nie zgadzając się ze skarżącą wskazali, że wybudowany na granicy działek nr [...] i [...] mur oporowy jedynie dodatkowo może pełnić funkcje ogrodzenia, podczas gdy przede wszystkim funkcją tego mur jest przenoszenie naporu dużych (wręcz ogromnych) mas ziemnych na konstrukcję muru. Inwestor podniósł rzędne wysokościowe poziomu terenu działki nr [...] nawet o ponad 3 - 4 m względem poziomu pierwotnego na powierzchni przekraczającej kilka tysięcy metrów kwadratowych aż do samej granicy z działka sąsiednią nr [...]. Ponadto, wskazali, że w miejscu budowy muru oporowego nie istnieje żadna furtka, brama ani pergola. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach oceny, czy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonym zaskarżonym orzeczeniem, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na jego treść. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowane decyzje są zgodne z prawem. W ocenie Sądu orzekające organy prawidłowo uznały, że wykonane przez skarżącą, na terenie działki nr [...] (obecnie [...]) przy granicy z działką nr [...], roboty budowlane doprowadziły do powstania muru oporowego. Ze znajdującego się w aktach sprawy materiału fotograficznego oraz z ustaleń dokonanych podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 2 października 2014 r. wynika, iż obiekt ten służy przede wszystkim utrzymywaniu nasypanych i utwardzonych mas ziemi i zabezpiecza grunt przed osuwaniem się. Obiekt ten jest konstrukcji żelbetowej, zbudowany został z elementów prefabrykowanych typu L z fundamentem monolitycznym żelbetowym. Obiekt ten ma wysokość od 1,0 m do 2,25 m. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto zaś, że dokonując kwalifikacji określonego obiektu jako ogrodzenia bądź muru oporowego należy kierować się przede wszystkim podstawową funkcją jaką dany obiekt pełni (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II OSK 2840/13, LEX nr 1592144). Nie ma przy tym znaczenia, że inwestor może traktować sporny obiekt usytuowany pomiędzy dwoma działkami jako ogrodzenie. Konstrukcje oporowe czy też mury oporowe mają przede wszystkim za zadanie zabezpieczanie terenu przed osuwaniem się gruntu, z terenu położonego wyżej, podczas gdy ogrodzenia oddzielają od siebie części terenu. Jeżeli dominującą funkcją konstrukcji jest zabezpieczanie przed osuwaniem się ziemi, na co może wskazywać również charakter użytych do jej wzniesienia materiałów zapewniających stabilność - należy uznać, że stanowi ona mur oporowy. Nawet jeśli obiekt postawiony na granicy działki i będący murem oporowym, pełni jednocześnie funkcję ogrodzenia, nie korzysta on ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 667/05, LEX nr 198345). Jeżeli zatem dany obiekt budowlany wzniesiony na granicy poziomów gruntów konstrukcyjnie i funkcjonalnie służy powstrzymaniu osuwania się ziemi z działki położonej wyżej, to obiekt taki należy traktować jako mur oporowy, przy czym to, że przy okazji mur taki może pełnić również funkcję ogrodzenia, nie wpływa na traktowanie tego obiektu jako konstrukcji oporowej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1408/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się ponadto, że mur oporowy czyli konstrukcja oporowa jest to samodzielna budowla w postaci ściany, wykonana z betonu, cegieł, pustaków, kamieni, gabionów lub bloków betonowych ułożonych na zaprawie lub na sucho. Pionowy element konstrukcyjny służy do zabezpieczenia, wzmocnienia skarpy. Nośność muru może być zwiększona poprzez zbrojenie prętami, siatkami. Natomiast ogrodzeniem jest otoczenie działki lub terenu za pomocą urządzenia ochronnego (płotu, żywopłotu itp.) mające na celu ochronę przed dostępem osób trzecich lub zwierząt (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 460/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Mur oporowy stanowi z kolei, w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, budowlę, której budowa, zgodnie z art. 28 - 30 tej ustawy, wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 577/14, LEX nr 1542313). Ustalenie więc, że mur oporowy wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę obligowało organ do zastosowania procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ustawy – Prawo budowlane. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, wypełniając dyspozycję art. 48 ustawy – Prawo budowlane, postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 r. wstrzymał prowadzone przy budowie przedmiotowego muru oporowego roboty budowlane i nałożył na skarżącą, będącą inwestorem wykonanych robót budowlanych, obowiązek dostarczenia, określonych w art. 48 ust. 3 tej ustawy, dokumentów. Z uwagi na nieprzedstawienie przez skarżącą, w wyznaczonym terminie, wymaganych dokumentów, co stanowi w sprawie okoliczność niesporną, organ ten zobligowany był, na mocy art. 48 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, do orzeczenia nakazu rozbiórki muru oporowego. Proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, lecz inwestor nie ma przymusu wykonywania nałożonych na niego obowiązków. W takim jednak przypadku winien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W razie nieprzedłożenia dokumentów, o które wzywał organ nadzoru budowlanego nie przejdzie on bowiem do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o jakim mowa w art. 48 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, lecz wyda decyzję nakazująca przymusową rozbiórkę. Wykonanie nałożonych obowiązków jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może bowiem wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, bądź decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. Brzmienie art. 48 ust. 4 ustawy jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Żaden przepis ustawy Prawo budowlane nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki. Wbrew zarzutom skarżącej w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ ma wynik sprawy. Rozpoznając sprawę przedmiotowej samowoli budowlanej, organy nadzoru budowlanego obu instancji dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 kpa, a także odpowiada wynikającej z art. 11 kpa zasadzie przekonywania. Orzeczony nakaz rozbiórki jest precyzyjny, jako że dotyczy muru oporowego o długości 67,5 m zlokalizowanego obecnie na terenie działki nr [...] w B. w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...]. Wskazać w tym miejscu należy, że nie mogło odnieść skutku powoływanie się przez skarżąca na pismo organu architektoniczno - budowlanego z dnia 17 marca 2015 r., gdyż dotyczyło ono ewentualnej budowy ogrodzenia w zupełnie innym miejscu, a mianowicie ogrodzenia wraz z bramą wjazdową i furtką o wysokości do 2 m i szerokości 0,3 m pomiędzy działką nr [...], a działkami [...] i [...], które to powstały w wyniku podziału działki nr [...]. Co więcej, w murze podlegającym rozbiórce nie ma ani bramy wjazdowej, ani żadnej furtki. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną oddalił