II SA/Gd 112/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Zielińska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. C., G. C., M. K. i D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2024 r., nr SKO Gd/2816/24 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku solidarnie na rzecz skarżących M. C., G. C., M. K. i D. K. kwotę 1.177 (jeden tysiąc sto siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z 4 października 2022 r. B. L. (dalej: "Inwestorka") wystąpiła do Burmistrza Gminy Żukowo (dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie kompleksu ośmiu hal magazynowo - biurowych wraz z infrastrukturą na terenie działek nr [...]-[...], obręb R., gmina Ż. Pismami z 9 listopada 2022 r. Burmistrz zawiadomił i obwieścił o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Następnie organ pierwszej instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku (dalej: "RDOŚ w Gdańsku"), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kartuzach i Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku o wyrażenie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Postanowieniem z 25 listopada 2022 r. RDOŚ w Gdańsku wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia określając zakres raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Pismem z 23 listopada 2022 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kartuzach wyraził opinię o odstąpieniu o obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast pismem z 24 marca 2023 r. Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko. Pismem z 25 listopada 2022 r. G. C., zaś pismami z 28 listopada 2022 r. M. C. oraz M. K. i D. K. zgłosili uwagi do złożonego przez Inwestorkę wniosku, wysuwając wobec niego szereg zastrzeżeń. Uwagi ponowiono w pismach z 28 grudnia 2022 r., 30 grudnia 2022 r. i 6 lutego 2023 r. Postanowieniem z 31 marca 2023 r. Burmistrz, na podstawie art. 63 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.) - dalej: "u.u.i.ś.", stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia określając zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W dniu 23 maja 2023 r. Inwestorka przedłożyła Burmistrzowi "Raport oddziaływania na środowisko" z 10 maja 2023 r. (dalej: "Raport"). Obwieszczeniem z 24 maja 2023 r. Burmistrz zawiadomił o możliwości zapoznania się z treścią Raportu. M. C. i G. C. (pismem z 12 czerwca 2023 r.) oraz M.K. i D. K. (pismem z 30 czerwca 2023 r.) zgłosili uwagi do Raportu. M. C. i G.C. ponowili uwagi w pismach z 1 września 2023 r. i 7 marca 2024 r., a M. K. i D. K. w piśmie z 6 marca 2024 r. Postanowieniem z 18 stycznia 2024 r. RDOŚ w Gdańsku uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia i określi warunki tej realizacji. Decyzją z 11 kwietnia 2024 r. Burmistrz, na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 i art. 82 u.u.i.ś., ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przez Inwestorkę przedsięwzięcia. W wyniku odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez M. C. i G. C. oraz M. K. i D. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy) decyzją z 2 grudnia 2024 r. utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał przebieg postępowania wskazując następnie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty i wynika z całokształtu regulacji prawnych w tym zakresie. Prowadzą one do wniosku, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.p.z.p."), w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie lub gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych podkreślono, że sprzeciw co do realizacji inwestycji stron lub społeczeństwa biorącego udział w postępowaniu nie może być podstawą odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium wskazało, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Dla tego rodzaju przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane tylko wówczas, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Odnosząc się do zarzutu sprzeczności ustalenia środowiskowych uwarunkowań z ustaleniami m.p.z.p., tj. § 9 ust. 2 pkt 1 lit. c uchwały Nr XXXVIII/514/2021 Rady Miejskiej w Żukowie z dnia 26 października 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi Rębiechowo, w rejonie ulic: Lazurowej, Tęczowej, Słonecznej w Rębiechowie i Przyrodników w Gdańsku (dalej: "Uchwała XXXVIII/514/2021") Kolegium wskazało, że kwestia ta była przedmiotem analizy Zespołu Planowania Przestrzennego Urzędu Gminy w Żukowie, który stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z m.p.z.p. co do planowanej funkcji. Ponadto stwierdzono, że planowana inwestycja spełnia wymogi w zakresie zachowania powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej dla działki nr [...] w części o przeznaczeniu 1.MU, 20.U/P. oraz dla działek [...]-[...] w oparciu o wyliczenia przedstawione przez Inwestorkę na planie zagospodarowania terenu załączonym do wniosku. Ponadto stwierdzono, że planowana inwestycja spełnia wymogi w zakresie wymogu lokalizowania w sąsiedztwie terenów oznaczonych symbolem MU barier akustycznych, w postaci pasa zieleni izolacyjnej o szerokości minimum 10 m lub ekranów akustycznych na całej długości linii rozgraniczających każdego z terenów o przeznaczeniu U/P, zgodnie z załącznikiem graficznym m.p.z.p. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu przedłożonym wraz z wnioskiem ekrany przewiduje się wyłącznie w sąsiedztwie działek nr [...]-[...]. Na s. 10 Kary Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej: "KIP") jej autor stwierdza, że planowane przedsięwzięcie w postaci rozbudowy kompleksu ośmiu hal magazynowo - biurowych wraz z infrastrukturą nie kwalifikuje przedmiotowej instalacji do instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, zgodnie z pkt 6 ppkt 8b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r., poz. 1169). Dalej stwierdza, że planowana inwestycja nie wykracza oddziaływaniem poza granice przedmiotowych działek, a zastany stan zagospodarowania nieruchomości sąsiadujących nie wpływa na usytuowanie oraz formę architektoniczną projektowanych budynków oraz usytuowanie urządzeń budowlanych z nim związanych. Ewentualne uciążliwości (jeżeli będą występowały) zamkną się w granicach działek, których inwestycja dotyczy. W ocenie Kolegium projektowane budynki hal magazynowych nie naruszają interesów osób trzecich w zakresie: zapewnienia dostępu do drogi publicznej, nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych obiektów sąsiadujących, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, uciążliwości powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, fetor lub promieniowanie. Obiekty i towarzyszące im inwestycje nie stanowią zagrożenia dla środowiska oraz bezpieczeństwa, higieny i zdrowia użytkowników obiektów i ich otoczenia (s. 22 KIP). Emisja zanieczyszczeń do powietrza z planowanego przedsięwzięcia została obliczona do planowanych w I etapie rozbudowy o 10 hal. Przedstawione analizy i wydruki (operat ochrony atmosfery) skumulowanych obliczeń emisji do powietrza oraz wydruki w formie graficznej oddziaływania planowanej zabudowy 10 hal na stan zanieczyszczenia powietrza nie wykazały przekroczeń dopuszczalnych standardów emisji. Autor KIP wyjaśnił, że mając na uwadze pomniejszoną emisje do 8 hal Inwestorka nie widzi konieczności finansowania nowych obliczeń do 8 hal, skoro przy 10 halach nie wykazano przekroczeń, a normy zostały zachowane. Emisja z planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia standardów jakości środowiska (norm czystości powietrza) obowiązujących na obszarach zwykłych. W oparciu o sporządzoną ocenę uciążliwości hałasowej (operat uciążliwości hałasu zawarty w KIP) stwierdzono, że najbliższe tereny chronione akustycznie znajdują się poza zasięgiem uciążliwości hałasowej. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy podniósł, że w oparciu o zebrane w sprawie dowody brak jest podstaw do stwierdzenia, iż planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie uciążliwe w rozumieniu m.p.z.p., w szczególności wymagające instalacji związanych ze stosowaniem substancji stanowiących szczególne zagrożenie dla środowiska (§ 9 ust. 2 pkt 1 lit. c Uchwały XXXVlII/514/2021. Nie stwierdzono też, aby przedsięwzięcie mogło powodować naruszenia § 25 pkt 1 lit. a tiret 7, lit. b tiret 3 i 4 m.p.z.p. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego sprzeczności decyzji z postanowieniem RDOŚ w Gdańsku z 18 stycznia 2024 r. w zakresie obowiązku wykonania nasadzeń izolacyjnych w sąsiedztwie terenów oznaczonych symbolem MU, w celu zminimalizowania uciążliwości hałasowej i estetycznej (co zostało opisane na s. 2 pkt II.h. oraz na s. 6 postanowienia RDOŚ) Kolegium oceniło, że wskazana sprzeczność nie zachodzi. Wyjaśniono w tym zakresie, że na s. 2 postanowienia zobowiązano do "nasadzeń na granicy zabudowy mieszkaniowej wykorzystać gatunki roślin rodzimych geograficznie i siedliskowo, w tym miododajnych". I taki zapis jest zawarty w punkcie II ppkt 8 zaskarżonej decyzji. Z kolei na s. 6 postanowienia RDOŚ wskazano: "(...) nie mniej jednak w celu zminimalizowania uciążliwości hałasowej i estetycznej od strony zabudowy mieszkaniowej zaleca się wykonanie nasadzeń izolacyjnych z wykorzystaniem gatunków drzew i krzewów właściwych siedliskowo". Zatem Inwestorka jest zobowiązana do wykonania przedmiotowych nasadzeń na granicy zabudowy mieszkaniowej. Ponadto, w charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji wskazano, że wzdłuż terenów oznaczonych w m.p.z.p. symbolem MU zaprojektowano ekrany akustyczne o wysokości 2 m, zgodnie z załączoną kartą techniczną produktu, na całej długości linii rozgraniczających tereny, zatrzymujące dźwięk w obrębie nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy, Inwestorka dodatkowo zamierza wykonać ekrany akustyczne o wysokości 2 m, celem zatrzymania dźwięków w obrębie nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego zrzuty co do wad i braków sporządzonego w sprawie dla wnioskowanego przedsięwzięcia Raportu nie zasługują na uwzględnienie, albowiem spełnia on wymogi z art. 66 u.u.i.ś. W treści Raportu wskazano, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje znaczących oddziaływań na poszczególne elementy środowiska. Przewidywany zasięg oddziaływania przedsięwzięcia będzie mieścił się w całości na działkach Inwestorki, na których przedsięwzięcie zostanie zaprojektowane i zrealizowane. Na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz na obszarze jego oddziaływania nie występują inne przedsięwzięcia realizowane lub zrealizowane. Nie występują zatem obszary, na których mogłoby dojść do kumulacji wzajemnych oddziaływań. Autor Raportu stwierdził, że wobec braku emisji skumulowanych emisje z planowanego przedsięwzięcia nie spowodują naruszenia standardów jakości środowiska (norm czystości powietrza) obowiązujących na obszarach zwykłych i chronionych. Natomiast wykonane obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń oraz obliczenia poziomu hałasu wykazały, że nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń w powietrzu oraz dopuszczalnych poziomów hałasu. Stwierdzono też, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie negatywnie wpływać ani zagrażać zarówno wodom podziemnym, jak i powierzchniowym. Kolegium podniosło, że ustalenia zawarte w Raporcie, sporządzonym przez specjalistę dysponującym fachową wiedzą, stały się podstawą ustalenia wymogów, jakie Inwestorka musi spełnić, a które są wymienione m.in. w treści postanowienia RDOŚ w Gdańsku z 18 stycznia 2024 r., a następnie w zaskarżonej decyzji. Podsumowując organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z sytuacji uzasadniających wydanie decyzji odmownej, a w takiej sytuacji organ jest zobowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. W skardze na decyzję organu odwoławczego M. C. i G. C. oraz M. K. i D. K., reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zarzucili jej naruszenie: 1. art. 15 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) - dalej: "k.p.a.", poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i nierozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy w pełnym zakresie ponownie. W ocenie strony skarżącej organ odwoławczy ograniczył się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, nie poczynił żadnych własnych ustaleń faktycznych i prawnych, nie rozpoznał sprawy merytorycznie oraz nie odniósł się w sposób wystarczający do zarzutów przedstawionych w odwołaniu. Zdaniem strony skarżącej Kolegium niedostatecznie uzasadniło decyzję, w sposób skrótowy, bezrefleksyjnie powtórzyło stanowisko wyrażone przez Burmistrza, pomijając argumentację/zarzuty Skarżących wyrażone obszernie w odwołaniu, co spowodowało, że kontrola instancyjna decyzji Kolegium jest utrudniona, o ile nie niemożliwa; 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r., poz. 54 ze zm.), poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej dla przedsięwzięcia, które jest sprzeczne z ustaleniami m.p.z.p., tj.: a) § 9 ust. 2 pkt 1 lit. c Uchwały XXXVIII/514/2021. Zdaniem strony skarżącej planowane przedsięwzięcie będzie w widoczny i oczywisty sposób pogarszać warunki życia mieszkańców w najbliższym otoczeniu inwestycji, stanowi więc "przedsięwzięcie uciążliwe" w rozumieniu m.p.z.p. i jako takie na analizowanym obszarze jest zakazane, b) dodatkowo, jako że przedsięwzięcie zakłada magazynowanie materiałów sypkich, jak również będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, poprzez nadmierną emisję pyłów, hałasu i ruchu pojazdów, jest ono również sprzeczne z postanowieniami zamieszczonymi w § 25 pkt 1 lit. a tiret 7, lit. b tiret 3 i 4 m.p.z.p.; 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo braku uwzględnienia w niej treści postanowienia RDOŚ w Gdańsku z 18 stycznia 2024 r. w zakresie obowiązku wykonania nasadzeń izolacyjnych w sąsiedztwie terenów oznaczonych symbolem MU, w celu zminimalizowania uciążliwości hałasowej i estetycznej (co zostało opisane na s. 2 pkt II.h. oraz na s. 6 postanowienia RDOŚ). Zamiast tego Burmistrz wskazał w charakterystyce przedsięwzięcia, że wzdłuż terenów oznaczonych w m.p.z.p. symbolem MU zaprojektowano ekrany akustyczne o wysokości 2 m, co jest sprzeczne z wiążącym uzgodnieniem ze strony RDOŚ w Gdańsku; 4. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3b, pkt 8 u.u.i.ś. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza, mimo wydania jej w oparciu o niekompletny i wadliwy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem strony skarżącej Raport zawierał następujące braki i nieścisłości: a) w Raporcie nie uwzględniono i nie opisano powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia planowanego oraz istniejącego na analizowanym obszarze. W ocenie strony skarżącej wskazanie przez Inwestorkę, że po zrealizowaniu przedsięwzięcia zaprzestanie ona dotychczasowej działalności prowadzonej na terenie inwestycji (polegającej na magazynowaniu kruszyw oraz bazie transportowej) nie zwalniało z obowiązku uwzględnienia w Raporcie oddziaływań skumulowanych, ponieważ jest to jeden z obligatoryjnych elementów raportu. Poza tym twierdzenia Inwestorki nie znajdują żadnego pokrycia w materiale dowodowym oraz nie są wiążące (nie ma żadnej gwarancji, że dotychczasowa działalność zostanie zlikwidowana, stąd konieczne było opisanie i zbadanie oddziaływań skumulowanych), b) w Raporcie zmieszczono obliczenia emisji dla 10 hal, natomiast przedsięwzięcie obejmuje budowę 8 hal. Raport powinien określać emisję adekwatną do zakresu planowanej inwestycji, a nie żadnej innej, choćby szerszej niż planowana, c) w Raporcie zamieszczono obliczenia emisji hałasu w oparciu o błędne założenia ilości pojazdów - do obliczeń nie uwzględniono pojazdów ciężkich oraz samochodów pracowniczych (około 40 dodatkowych samochodów na dobę), d) w Raporcie brakuje badań warunków hydrogeologicznych istniejących na terenie inwestycji, co jest istotne z punktu widzenia art. 66 u.u.i.ś., a także § 9 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p. W Raporcie posłużono się badaniami dla terenu oddalonego o 1,9 km od planowanej inwestycji, a nie badaniami adekwatnymi dla analizowanego terenu, e) Raport nie obejmuje emisji dotyczącej oświetlenia hal, co jest bardzo istotne z punktu widzenia bezpośredniego sąsiedztwa zabudowy jednorodzinnej, na którą w dużej mierze oświetlenie to będzie oddziaływać. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto sformułowane w jej petitum zarzuty. Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z 2 października 2025 r. Skarżący podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko akcentując niezgodność decyzji środowiskowej z zapisami m.p.z.p. oraz niespełnienie przez Raport wymogów formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 2 grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy Żukowo z 11 kwietnia 2024 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie kompleksu ośmiu hal magazynowo - biurowych wraz z infrastrukturą na terenie działek nr [...]-[...] w R., gmina Ż. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 tej ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Ten ostatni przepis wskazuje zaś, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria wymienione w tym artykule, przy czym u.u.i.ś. obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii m.in. regionalnego dyrektora ochrony środowiska i organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. W niniejszej sprawie Burmistrz wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kartuzach i Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku o wyrażenie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Postanowieniem z 25 listopada 2022 r. RDOŚ w Gdańsku wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia określając zakres raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Pismem z 23 listopada 2022 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kartuzach wyraził opinię o odstąpieniu o obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast pismem z 24 marca 2023 r. Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko. Planowana w niniejszej sprawie inwestycja ma polegać na rozbudowie kompleksu ośmiu hal magazynowo - biurowych wraz z infrastrukturą na terenie działek nr [...]-[..] w R., gmina Ż. Organy obu instancji przyjęły, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), który dotyczy zabudowy przemysłowej, w tym zabudowy systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowej, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. W konsekwencji organy przyjęły, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w tym przypadku obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez Burmistrza przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Zgodnie z art. 61 ust. 2 u.u.i.ś. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś. przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 u.u.i.ś.). Stosownie do art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając m.in. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, aby zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia (zob. np. wyroki: WSA w Gorzowie Wlkp. z 12 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Go 178/23, WSA w Poznaniu z 26 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Po 18/25, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 u.u.i.ś.). Stosownie do art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Jak słusznie zauważyło Kolegium - decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania tej decyzji jest zobligowany ją wydać, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy (zob. wyroki NSA: z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 2019/24, z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt III OSK 551/23, czy z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 2114/17). Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 u.u.i.ś. odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę. W odniesieniu do zgodności planowanego w niniejszej sprawie przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego należy wskazać, że na terenie objętych wnioskiem Inwestorki działek nr [..]-[...] obowiązują zapisy Uchwały Nr XXXVIII/514/2021 Rady Miejskiej w Żukowie z dnia 26 października 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi Rębiechowo, w rejonie ulic: Lazurowej, Tęczowej, Słonecznej w Rębiechowie i Przyrodników w Gdańsku (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2021 r., poz. 4435). Odnosząc się do podnoszonego od początku postępowania administracyjnego zarzutu Skarżących dotyczących niezgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami ww. planu miejscowego organy obu instancji odwołały się do jednego dokumentu, tj. pisma Kierownika Referatu Urbanistyki i Nieruchomości Urzędu Gminy w Żukowie z 12 października 2022 r., w którym stwierdzono, że planowana rozbudowa kompleksu ośmiu hal magazynowo - biurowych wraz z infrastrukturą jest zgodna z m.p.z.p. co do planowanej funkcji. W piśmie tym stwierdzono również, że planowana inwestycja spełnia wymogi w zakresie zachowania powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej dla działki nr [...] w części o przeznaczeniu 1.MU, 20.U/P. oraz dla działek [...]-[...] w oparciu o wyliczenia przedstawione przez Inwestorkę na planie zagospodarowania terenu załączonym do wniosku. Ponadto stwierdzono, że planowana inwestycja spełnia wymogi w zakresie wymogu lokalizowania w sąsiedztwie terenów oznaczonych symbolem MU barier akustycznych, w postaci pasa zieleni izolacyjnej o szerokości minimum 10 m lub ekranów akustycznych na całej długości linii rozgraniczających każdego z terenów o przeznaczeniu U/P, zgodnie z załącznikiem graficznym m.p.z.p. Poza odwołaniem się do ww. dokumentu orzekające w sprawie organy nie dokonały jego szczegółowej weryfikacji, jak również nie odniosły się do wskazywanych przez Skarżących zapisów planu miejscowego, które - w ich ocenie - świadczą o sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z jego postanowieniami. W powyższym zakresie należy zauważyć, że zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 1 Uchwały XXXVIII/514/2021 na całym obszarze objętym planem wyklucza się lokalizację działalności i przedsięwzięć uciążliwych, tj.: mogących spowodować zanieczyszczenie środowiska, tj. emisję zanieczyszczeń, która jest szkodliwa dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, powoduje szkodę w dobrach materialnych lub koliduje z innymi, uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska (lit. a), wymagających instalacji mogących powodować przekroczenia standardów jakości środowiska (lit. b), związanych ze stosowaniem substancji stanowiących szczególne zagrożenie dla środowiska (lit. c), negatywnie oddziaływujących na otoczenie wynikające z przekroczenia standardów środowiska określonych przepisami prawa, powodujących np. emisję pyłów i gazów, odorów, intensywnych zapachów, hałasu, promieniowania itp., związanych z funkcjonowaniem obiektów i urządzeń, ze składowaniem odpadów na otwartej przestrzeni lub w inny widoczny i oczywisty sposób pogarszających warunki życia sąsiadów w najbliższym otoczeniu (lit. d). Natomiast w § 25 Uchwały XXXVIII/514/2021 ("Ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 14.U/P, 15.U/P, 16.U/P, 17.U/P, 18.U/P, 19.U/P, 20.U/P") zapisano m.in., że nie dopuszcza się składowania materiałów i towarów sypkich (pkt 1 lit. a tiret siódme), zaś wyłączonymi funkcjami i obiektami, formami zagospodarowania i urządzenia terenu są przedsięwzięcia, które powodowałyby pogorszenie warunków sanitarnych na terenach sąsiednich z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, tzn. przedsięwzięcia powodujące ponadnormatywną emisję hałasu, emisję nieprzyjemnych zapachów, nadmierną emisję pyłów, dymów na tereny mieszkaniowe i inne tym podobne uciążliwości (pkt 1 lit. b tiret trzecie). Powyższe zapisy omawianego planu miejscowego pozostały poza obszarem zainteresowania zarówno Zespołu Planowania Przestrzennego Referatu Urbanistyki i Nieruchomości Urzędu Gminy w Żukowie, jak i orzekających w sprawie organów (mimo, że na s. 8 decyzji z 2 grudnia 2024 r. Kolegium je wymieniło, nie dokonując jednak ich pogłębionej analizy w kontekście planowanego przedsięwzięcia), przez co w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalenie bowiem, że planowane przez Inwestorkę przedsięwzięcie jest sprzeczne z zapisami planu miejscowego przyjętego Uchwałą XXXVIII/514/2021 powinno skutkować odmową ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W dalszej kolejności należy powtórzyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś. przez ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, której dokonuje organ przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy rozumieć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień oraz zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Jak przy tym stanowi art. 80 ust. 1 ww. ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Nie ulega wątpliwości, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ustawodawca zakreślił kazuistycznie w art. 66 u.u.i.ś. elementy, które powinien zawierać każdy raport oddziaływania na środowisko. Raport niespełniający bądź to wymagań materialnych, ustalonych w art. 66 omawianej ustawy, bądź też wymagań formalnych z art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), nie może być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem, a tym samym niemożliwe jest zarówno ustalenie, że inwestor wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku przedłożenia takiego raportu, a w konsekwencji, niemożliwe jest także wydanie prawidłowej decyzji środowiskowej, gdyż nie można przeprowadzić bez raportu niewadliwej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a i art. 62 ust. 1 u.u.i.ś.). Wobec tego zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest sprawdzenie zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych. Organ musi samodzielnie ocenić raport, a wyniki tej oceny powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2584/15). Należy również wskazać, że z obowiązku wnikliwiej weryfikacji przez organ danych zawartych w raporcie nie zwalnia uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia przez właściwy organ, tj. regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Pozytywne stanowisko organu uzgadniającego nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie główne od samodzielnej oceny kompletności raportu, a także weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to organ główny odpowiada za wydanie rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 19 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2156/18). Raport, jakkolwiek powinien być opracowaniem eksperckim, jest dokumentem prywatnym i nie korzysta z domniemań przewidzianych w art. 76 k.p.a., ani nie posiada wzmocnionej mocy dowodowej na równi z opinią biegłego wykonaną na zlecenie organu (art. 84 k.p.a.). Należy zwrócić uwagę, że to inwestor decyduje o wyborze autora raportu oraz finansuje prace nad raportem. Brak jest tu zatem charakterystycznej dla dowodu z opinii biegłego gwarancji pełnej niezależności. Organ jest więc nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do dokonania samodzielnej oceny, czy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3b u.u.i.ś. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. W odniesieniu do wymogu wynikającego z przytoczonej wyżej regulacji należy zauważyć, że w uzasadnieniu postanowienia z 18 stycznia 2024 r. RDOŚ w Gdańsku wskazał: "Obecnie na terenie inwestycyjnym funkcjonuje magazyn kruszyw i baza transportowa należąca do Inwestora" (przez co nieprawdziwe jest stwierdzenie Kolegium zawarte na s. 8 i 9 uzasadnienia decyzji z 2 grudnia 2024 r., że na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz na obszarze jego oddziaływania nie występują inne przedsięwzięcia realizowane lub zrealizowane). Dalej RDOŚ w Gdańsku wskazał, że pismem z 4 lipca 2023 r. wezwał Inwestorkę od uzupełnienia Raportu poprzez przedłożenie skumulowanych obliczeń emisji zanieczyszczeń do powietrza i emisji hałasu z uwzględnieniem źródeł emisyjnych z prowadzonej przez Inwestorkę działalności. RDOŚ w Gdańsku podał, że w odpowiedzi autor opracowania nie przedstawił skumulowanych obliczeń wskazując, że po uzyskaniu decyzji środowiskowej i pozwolenia na budowę oraz wybudowaniu hal Inwestorka planuje zaprzestanie działalności w postaci prac ziemnych i transportowych, w związku z tym na tym terenie nie będzie prowadzona działalność. Zarówno RDOŚ w Gdańsku, jak i orzekające w sprawie organy poprzestały na powyższym zapewnieniu przedstawiciela Inwestorki o planowanym zakończeniu prowadzonej aktualnie działalności, co w ocenie Sądu pozostaje w sprzeczności z art. 66 ust. 1 pkt 3b u.u.i.ś. Przepis ten wyraźnie stanowi o powiązaniach z innymi przedsięwzięciami, które są realizowane, zrealizowane lub planowane. Skoro na terenie, na którym planowana jest rozbudowa kompleksu hal Inwestorka prowadzi aktualnie działalność gospodarczą, to obowiązkiem organu uzgadniającego (a następnie organów orzekających w sprawie decyzji środowiskowej) było wyegzekwowanie od Inwestorki uzupełnienia Raportu poprzez przedłożenie skumulowanych obliczeń emisji hałasu oraz zanieczyszczeń do powietrza. Oświadczenie przedstawiciela Inwestorki o planowanym zaprzestaniu dotychczasowej działalności po uzyskaniu decyzji środowiskowej nie zwalniało z powyższego obowiązku, gdyż odwołano się w tym zakresie do zdarzeń przyszłych i niepewnych, które mogą, ale nie muszą wystąpić w przyszłości. Słusznie zauważono w skardze, że tego typu deklaracje nie mają żadnego znaczenia z punktu widzenia obligatoryjnej treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, którego uzupełnienia powinien był domagać się organ uzgadniający, a w przypadku zaniechania na etapie uzgadniania - organ wydający decyzję środowiskową. Należy przy tym podkreślić, że "powiązania z innymi przedsięwzięciami", o których stanowi art. 66 ust. 1 pkt 3b u.u.i.ś. to nie tylko przedsięwzięcia prowadzone przez Inwestorkę, ale również inne, które są prowadzone w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Jako zasadny Sąd ocenił sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w pełnym zakresie przez organ odwoławczy. W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania skutecznie wniesiony środek odwoławczy gwarantuje stronie rozpoznanie sprawy załatwionej przez organ pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. Istotą tej zasady jest bowiem dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy. W judykaturze akcentuje się, że organ odwoławczy ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę administracyjną, niezależnie od podniesionych w odwołaniu zarzutów, jednakże ma obowiązek szczegółowego ustosunkowania się do nich. Natomiast uzasadnienie, w którym brak jest rzetelnego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo brak odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów, pozwalających na zweryfikowanie prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, uprawnia do stwierdzenia, że decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem zasad procesowych, w tym zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a. (zob. wyroki: WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1264, WSA w Krakowie z 14 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 991/16, WSA we Wrocławiu z 28 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 29/17). Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję uznając to za wystarczające do ponownego, właściwego załatwienia sprawy. Kolegium posiada bowiem kompetencje merytoryczno-reformacyjne umożliwiające wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnego z wiążącą oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku dotyczącą interpretacji przepisów u.u.i.ś. dokonanej na tle okoliczności niniejszej sprawy. Ponowne rozstrzygnięcie sprawy wymaga jednoznacznego wyjaśnienia wskazanych przez Sąd wątpliwości. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.), zasądzając od Organu na rzecz strony skarżącej kwotę 1.177 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (960 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Przyznając pełnomocnikowi Skarżących wynagrodzenie w podwójnej wysokości Sąd uwzględnił zarówno charakter niniejszej sprawy, jak i nakład pracy pełnomocnika, w tym m.in. stawiennictwo na rozprawie oraz przygotowanie pism procesowych składanych w toku postępowania sądowego.[pic]