II SA/Gd 113/12

Dnia 13 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. C. i S. C. na decyzję Wojewody z dnia 28 grudnia 2011 roku, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niezbędności zajęcia nieruchomość w celu wykonania robót budowlanych postanawia: odmówić skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z 28 grudnia 2011 roku Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta z 31 października 2011 roku o niezbędności wejścia inwestora – C. S. na teren sąsiedniej nieruchomości nr [...], przy ul. K. [...] w G., stanowiącej własność skarżących, celem wykonania robót budowlanych związanych z dokończeniem docieplenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. K. [...] w G., od strony południowej, na podstawie zgłoszenia z dnia 4 lipca 2008 roku, w części dotyczącej ustalenia terminu korzystania z sąsiedniej nieruchomości oraz określił tenże termin na okres od 15 kwietnia 2012 roku do 15 maja 2012 roku i utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta w pozostałej części. E. C. i S. C. wnieśli w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącym oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wskazali, że planowana inwestycja (docieplenie ścian) na trwałe zostanie związana z ich działką, pomniejszy jej powierzchnię, ponieważ inwestor przy budowie przekroczy granicę swojej działki i docieplenie zrealizuje na działce skarżących, do której nie ma żadnych praw. Stwierdzili również, że rusztowania - umożliwiające wykonanie docieplenia ścian, spowodują, iż zostanie naruszona ich prywatność, pojawi się groźba włamań. W piśmie z dnia 21 marca 2012 roku, dodatkowo uzasadniając wniosek, stwierdzili, że inwestorzy domagają się częściowej rozbiórki należącego do nich tarasu. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o nieuwzględnienie powyższego wniosku stwierdzając, iż skarżący nie wykazali zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uczestnicy postępowania K. S. i C. S. pismami z 20 i 21 marca 2012 roku wnieśli o oddalenie wniosku skarżących, albowiem nie wykazali oni przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zaś realizacja planowanej inwestycji nie grozi wyrządzeniem znacznych szkód na terenie nieruchomości skarżących. Uczestnicy stwierdzili, iż nie mają zamiaru posadowić warstwy dociepleniowej na działce skarżących, chcą jedynie dokończyć docieplenie frontu budynku oraz zakończyć remont w południowym narożniku budynku. Natomiast fragment ściany, o którym piszą skarżący, jest już ocieplony i położenie kolejnej warstwy styropianu nie jest konieczne. Prace będą realizować od strony ogrodu. W piśmie z dnia 29 marca 2012 roku pełnomocnik skarżących ponowił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Nadto, realizacja przez inwestora kolejnej warstwy dociepleniowej z przekroczeniem granicy sąsiedniego gruntu, należącego do skarżących, doprowadzi do powstania nieodwracalnych, względnie trudnych do odwrócenia następstw. Sytuacja taka będzie wymagała wszczęcia odrębnego postępowania, zmierzającego do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że instytucja ta jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Stąd jej zastosowanie, jako wyjątek od zasady wykonalności aktu, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Należy również wskazać, iż rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, czyli nie analizuje zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. FZ 163/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a., to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, Baza Orzeczeń LEX nr 302251). Wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powołanym powyżej przepisie i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OZ 800/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku zatem wykonania decyzji orzekającą o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości celem wykonania robót budowlanych, chodzi o ocenę, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane dokonaniem takiego wejścia, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi, sąd uznałby, że nie było podstaw do wydania takiej decyzji. Analizując niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie istnieje w niniejszej sprawie. Przywołane w uzasadnieniu wniosku okoliczności nie przemawiają za istnieniem przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na wstępie należy podkreślić, że istotą decyzji wydawanej na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 roku, nr 243, poz. 1623 ze zm.) jest umożliwienie inwestorowi wejścia na teren nieruchomości należącej do innej osoby, w celu wykonania robót przygotowawczych lub robót budowlanych na nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem. Przedmiotowa decyzja z założenia zatem w pewien sposób utrudnia lub ogranicza korzystanie z nieruchomości, której dotyczy. Dlatego samo powołanie się na takie ograniczenie lub utrudnienie jest niewystarczające i nie może stanowić podstawy wstrzymania wykonania decyzji wydanej na podstawie tego przepisu. Skarżący nie wykazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji, do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżących lub trudnych do odwrócenia skutków. Przywołane przez skarżących we wniosku okoliczności nie uprawniają do takiej oceny. Skarżący powołali się na możliwość zajęcia na stałe części należącej do nich działki przez wykonane docieplenie. Przedmiotowe prace dociepleniowe - zgodnie z zaskarżoną decyzją, "mają być wykonane na podstawie zgłoszenia z dnia 4 lipca 2008 roku". Mogą być zatem wykonane jedynie na terenie, do którego inwestor ma tytuł prawny, o jakim zapewnił w załączonym do tego zgłoszenia oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy mieć przy tym również na uwadze, że wykonanie docieplenia budynku nie wywołuje skutku o charakterze nieodwracalnym. W orzecznictwie sądowym przejmuje się, że wykonanie robót budowlanych jest zdarzeniem faktycznym, a nie prawnym, i wobec tego nie prowadzi do skutku, który można określić jako nie dający się odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Sam fakt natomiast konieczności poniesienia przez inwestora, zainteresowanego realizacją przedmiotowych robót, kosztów finansowych ich ewentualnej rozbiórki, nie uzasadnia w okolicznościach rozpatrywanej sprawy przyjęcia, że spowoduje to wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2011 roku, sygn. akt II OSK 868/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy także wyjaśnić skarżącym, że jeżeli w wyniku korzystania przez inwestora z należącej do nich nieruchomości powstanie szkoda, w zaskarżonej decyzji nałożony został na inwestora obowiązek jej naprawienia na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Jedynie na marginesie należy również stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie upoważnia inwestora do rozbiórki jakichkolwiek obiektów budowlanych znajdujących się na działce skarżących. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.