II SA/Gd 113/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2022 r. sprawy ze sprzeciwu A Spółka z o.o. z siedzibą w G. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za odbieranie odpadów komunalnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A Spółka z o.o. z siedzibą w G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2021 r., nr [..], mocą której uchylono decyzję Burmistrza Miasta z dnia 18 sierpnia 2021 r., nr [..], i przekazano organowi I instancji do ponownego rozpoznania sprawę dotyczącą nałożenia na skarżącą Spółkę kary za odbieranie odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej. Sprzeciw wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 2 lutego 2021 r. do Burmistrza Miasta wpłynęła, złożona przez Wspólnotę Lokalową, korekta deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, składana przez właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne. Wskazaną korektą właściciel nieruchomości "wyzerował" odbiór niektórych rodzajów odpadów komunalnych, tj. papieru oraz przedstawił umowę na odbiór tych odpadów zawartą w dniu 1 lutego 2021 r. pomiędzy Wspólnotą Lokalową a skarżącą Spółką. Dodatkowo, do Urzędu Miejskiego wpłynęła kopia faktury wystawionej w dniu 29 kwietnia 2021 r. przez skarżącą Spółkę za usługę zagospodarowania odpadów – odbiór surowca. Burmistrz ustalił przy tym, że skarżąca Spółka nie zwróciła się z wnioskiem o uzyskanie w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości wpisu do rejestru działalności regulowanej, do czego była zobowiązana na podstawie art. 9c ust. 1 w zw. z art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 888). W związku z powyższym, w dniu 27 lipca 2021 r. Burmistrz Miasta wszczął z urzędu wobec skarżącej Spółki postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za odbieranie odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej i jednocześnie, zawiadomił skarżącą o możliwości zapoznania się z całością akt postępowania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszenia żądań w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. W piśmie z dnia 4 sierpnia 2021 r. skarżąca Spółka wskazała, że nie jest i nigdy nie była podmiotem odbierającym odpady komunalne, prowadząc działalność w zakresie gospodarowania odpadami poprzez ich zbieranie i przetwarzanie, mając uregulowany stan formalno – prawny w tym zakresie. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia 2 sierpnia 2013 r. uzyskała pozwolenie na zbieranie odpadów a decyzją Marszałka Województwa z dnia 21 lipca 2020 r. Spółka uzyskała uprawnienie do przetwarzania odpadów. Nadto, zgodnie z rejestrem Bazy Danych o Produktach i Opakowaniach oraz o Gospodarce Odpadami Spółka jest podmiotem uprawnionym do świadczenia usług w zakresie transportu odpadów, w tym odpadów o kodzie 15 01 01. Spółka wyjaśniła przy tym, że nie odbierała odpadów komunalnych od Wspólnoty Lokalowej o kodzie 15 01 01 jako podmiot odbierający odpady a stała się ich posiadaczem jako podmiot odbierający odpady jednocześnie świadcząc usługę transportu odpadów do miejsca ich zbierania. Jednocześnie, Spółka wskazała, że DH został wpisany przez Marszałka Województwa do rejestru Bazy Danych o Produktach i Opakowaniach oraz o Gospodarce Odpadami (BDO) jako wytwórca odpadów m.in. o kodzie 15 01 01, nie stanowiących odpadów komunalnych. Przekazanie odpadów o kodzie 15 01 01 pomiędzy Spółką a DH nastąpiło na podstawie Karty Przekazania Odpadów w systemie BDO a karta ta nie ma zastosowania w przypadku przekazywania odpadów przez wytwórcę odpadów komunalnych. Nadto, zdaniem Spółki fakt, że odpady opakowaniowe z papieru i tektury powstają w gospodarstwach domowych nie przesądza, że w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej odpady te również stanowią odpady komunalne. DH przekazywała odpady opakowaniowe, wytworzone na terenie obiektu handlowego, w którym następuje rozpakowywanie towarów oferowanych do sprzedaży w znacznych ilościach a zatem nie ma podstaw do uznania ich za odpady komunalne. Ponadto, umowa zawarta między DH a skarżącą Spółką z dnia 1 lutego 2021 r. nie wskazuje, że jej przedmiotem jest odbiór odpadów komunalnych. Decyzją z dnia 18 sierpnia 2021 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 9x ust. 1 w zw. z art. 9b ust. 1 i art. 9zb ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach Burmistrz Miasta nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za odbieranie odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej. Uzasadniając wydaną decyzję, organ wskazał, że z dokonanych ustaleń wynika, że papier – jako odpad komunalny – był odbierany z terenu nieruchomości Wspólnoty Lokalowej w ramach gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi do 31 stycznia 2021 r. Dlatego też, zdaniem organu, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej Spółki, że odbierany przez nią w terminie późniejszym papier nie był odpadem komunalnym. Organ podkreślił przy tym, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach pod pojęciem odpadów komunalnych należy rozumieć odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Ponadto, organ zauważył, że przez zmniejszenie ilości odpadów z papieru odbieranych w ramach gminnego systemu przez przedsiębiorcę niezobowiązanego do składania rocznych sprawozdań istnieje duże prawdopodobieństwo obniżenia wymaganego do osiągnięcia przez Gminę Miasta poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyclingu odpadów komunalnych, co może przyczynić się do nieosiągnięcia wymaganego poziomu, a to z kolei do nałożenia na Gminę Miasta stosownej kary pieniężnej. Ponieważ, papier został odebrany przez skarżącą Spółkę w kwietniu oraz maju 2021 r., w związku z powyższym naliczono karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za pierwszy miesiąc wykonywania działalności bez wymaganego wpisu do rejestru oraz w wysokości 10 000 zł za kolejny miesiąc, stosownie do treści art. 9x ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Od decyzji Burmistrza Miasta skarżąca Spółka wniosła odwołanie, podkreślając, że nigdy nie prowadziła na terenie Gminy Miasta działalności polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych i nie miała obowiązku uzyskania wpisu do rejestru, a w relacji z DH była jedynie kolejnym posiadaczem odpadów, któremu wytwórca przekazał odpady a odpady te nie były nadto odpadami komunalnymi. Zakwestionowaną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 15 października 2021 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza Miasta z dnia 18 sierpnia 2021 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie Kolegium, uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organu I instancji nie wypełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. i w art. 11 k.p.a. Przede wszystkim, organ I instancji w ogóle nie odniósł się do twierdzeń skarżącej Spółki zawartych w piśmie z dnia 4 sierpnia 2021 r., w którym podniesiono cały szereg argumentów. Organ nie mógł przy tym ograniczyć się jedynie do stwierdzenia, że nie może zgodzić się ze stanowiskiem strony. Jeżeli nie zgadzał się z przedstawionym stanowiskiem, to powinien wskazać, z jakich przyczyn stanowisko to jest nieuzasadnione. Dlatego też, w toku ponownego rozpoznawania sprawy, organ powinien odnieść się do twierdzeń strony zawartych w jej piśmie z dnia 4 sierpnia 2021 r. Ponadto, zdaniem Kolegium, w toku ponownego rozpoznawania sprawy, organ I instancji powinien ustalić, jakiego rodzaju odpady papierowe odbierane były przez Spółkę od Wspólnoty Lokalowej, ze szczególnym uwzględnieniem ich składu i charakteru, celem ustalenia, czy spełniają one podobieństwo do odpadów komunalnych. Powyższego można dokonać poprzez wezwanie DH do wskazania tych okoliczności. Brak ustalenia powyższego skutkowało naruszeniem art. 77 i art. 80 k.p.a. We wniesionym do Sądu sprzeciwie skarżąca Spółka zawnioskowała o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2021 r., zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Zdaniem Spółki w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, bowiem Kolegium dysponowało całym materiałem dowodowym a jego ewentualne braki mogło uzupełnić w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Spółka na etapie postępowania przed organem I instancji złożyła szczegółowe wyjaśnienia dotyczące charakteru odbieranych odpadów, statusu podmiotu, od którego odpady były odbierane (zarejestrowanego w BDO jako wytwórca odpadów) oraz przedstawiła materiał dowodowy w postaci kart przekazania odpadów, z których jasno wynikało, że odbierała surowce wtórne – odpady opakowaniowe z papieru i tektury, a nie odpady komunalne. Nie można zatem twierdzić, że materiał dowodowy był na tyle niekompletny, że konieczne jest ponowienie postępowania dowodowego. To ocena materiału dowodowego została dokonana wadliwie i nie ma przeszkód, aby Kolegium na nowo rozpatrując sprawę dokonało, w oparciu o posiadane dowody, ich oceny i rozpoznało sprawę co do istoty. Nadto, w objętej sprzeciwem decyzji Kolegium nie przedstawiło żadnej argumentacji, z której mogłoby wynikać dlaczego uznało, że nie jest zdolne do uzupełnienia postępowania dowodowego i wydania orzeczenia merytorycznego. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego oddalenie, podkreślając, że zakres okoliczności faktycznych wymagających ustalenia uzasadniał wydanie decyzji kasatoryjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw skarżącej Spółki, wniesiony na podstawie art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2021 r., wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw bowiem nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma charakter formalny (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., II OSK 3001/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie zaś z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z brzmienia powołanego przepisu art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ pierwszej instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Co prawda zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" - będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. - jest zwrotem ocennym, jednak przyjąć trzeba, że jest on równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwiać ma rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Aby naprawić błąd organu pierwszej instancji organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie bowiem z art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Oznacza to jednak, że przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, taka sytuacja zatem wyłącza dopuszczalność kasacji decyzji organu pierwszej instancji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 622). Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczony tylko wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyroki NSA: z dnia 30 czerwca 2016 r., II OSK 2653/14; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II OSK 2846/12 oraz z dnia 24 sierpnia 2016 r., II OSK 2958/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., l SA/Sz 1256/13, Lex nr 1479048). W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., II SA/Kr 997/13, Lex nr 1384918). Zdaniem Sądu, wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyczyny uchylenia decyzji Burmistrza Miasta z dnia 18 sierpnia 2021 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji nie uzasadniały zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Burmistrz Miasta decyzją z dnia 18 sierpnia 2021 r. nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za odbieranie odpadów komunalnych bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej. Materialnoprawną podstawę decyzji Burmistrza Miasta z dnia 18 sierpnia 2021 r. stanowił przepis art. 9x ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 888), zwanej dalej u.c.p.g., zgodnie z którym przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który odbiera odpady komunalne bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej, o której mowa w art. 9b ust. 2, podlega karze pieniężnej w wysokości 5 000 zł za pierwszy miesiąc wykonywania działalności bez wymaganego wpisu do rejestru oraz 10 000 zł za każdy kolejny miesiąc wykonywania dzielności bez wymaganego wpisu do rejestru. Z powołanego przepisu wynika, że kara pieniężna, o której w nim mowa, może zostać nałożona jedynie na przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej. W ocenie Kolegium, organ I instancji rozpoznał sprawę z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie ustalając rodzaju odpadów opakowaniowych odbieranych przez Spółkę, z uwzględnieniem ich składu i charakteru celem ustalenia podobieństwa do odpadów komunalnych oraz nie odnosząc się do twierdzeń i dowodów Spółki zawartych w jej piśmie z dnia 4 sierpnia 2021 r. Braki w tym zakresie stały się przyczyną wydania decyzji kasacyjnej. Kolegium poleciło organowi I instancji, w celu naprawienia powyższych naruszeń, wezwanie przedstawiciela DH do wskazania powyższych okoliczności. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium nie wynika, ażeby konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, niewyjaśniony wskutek uchybień proceduralnych organu I instancji, miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Kolegium nie wykazało również, w świetle całokształtu dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego, czy wykluczone było przeprowadzenie przez ten organ dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów niezbędnych do rozpoznania istoty sprawy. Zgromadzony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym materiał obejmował karty przekazania odpadów, potwierdzających odbiór odpadów w postaci opakowań z papieru i tektury, zezwolenie na zbieranie odpadów udzielone Spółce decyzją z dnia 21 lipca 2020 r. oraz wpisy w Bazie Danych o Produktach i Opakowaniach. Konfrontacja materiału zalegającego w aktach sprawy ze sformułowanym w decyzji Kolegium zaleceniem odniesienia się do twierdzeń skarżącej zawartych w piśmie z dnia 4 sierpnia 2021 r. oraz wezwania przedstawiciela DH do wskazania rodzaju odpadów opakowaniowych odbieranych przez Spółkę, z uwzględnieniem ich składu i charakteru, prowadzi do wniosku, że zakres postępowania wyjaśniającego niezbędnego do rozstrzygnięcia istoty sprawy nie przekraczał możliwości organu odwoławczego wynikających z art. 136 § 1 k.p.a., a przynajmniej Kolegium nie udowodniło w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej wystąpienia przesłanek zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Konieczność przeprowadzenia dowodu lub kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji (wyrok NSA z dnia 17 października 1996 r., I SA/Po 234/96, Lex nr 27339). Gdy zaś organ odwoławczy dysponuje prawną możliwością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, wydanie decyzji kasacyjnej stanowi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r., I OSK 517/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), co, zdaniem Sądu, miało miejsce w kontrolowanej sprawie. Kolegium nie wyjaśniło również, z jakiego powodu ustosunkowanie się do twierdzeń Spółki zawartych w jej piśmie z dnia 4 sierpnia 2021 r., przekracza kompetencje orzecznicze Kolegium. Niewątpliwe jest, że przepis art. 107 § 3 k.p.a. wymaga, by uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Natomiast organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Jednakże, w ocenie Sądu, stwierdzone naruszenie powyższych zasad przez organ I instancji w niniejszej sprawie mógł konwalidować samodzielnie organ odwoławczy bez naruszania zasady dwuinstancyjności. Rolą organu odwoławczego jest bowiem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, niezależnie od podniesionych w odwołaniu zarzutów i szczegółowe ustosunkowanie się do nich. Organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Zlecenie organowi I instancji, aby udzielił stronie wyjaśnień na niektóre wnioski i zarzuty odwołania jest niedopuszczalne (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 lutego 2020 r., III SA/Gl 1175/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, że w kontrolowanej decyzji Kolegium nie wykazało, aby w sprawie zaistniały przesłanki wydania decyzji kasacyjnej. Wskazane przez Kolegium przyczyny uchylenia decyzji Burmistrza Miasta z dnia 18 sierpnia 2021 r. i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania nie świadczą o tym, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dlatego też, działając na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2021 r., jako wydanej z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy zastosuje się do oceny prawnej i wytycznych Sądu, które wprost wynikają z przedstawionych powyżej rozważań i rozpozna odwołanie Spółki. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 64d § 1 p.p.s.a.