II SA/Gd 1637/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada na rozprawie sprawy ze skargi A. C., M. R., P. T., Z. U. wniesionej w imieniu własnym oraz grupy mieszkańców Gminy G. na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 listopada 2001 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę wniesioną przez A. C., M. R., P. T., Z. U. w imieniu własnym, 2. w pozostałym zakresie skargę odrzuca. Dnia 28 listopada 2001 roku Rada Miasta podjęła uchwałą nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulicy S. i Drogi O. T. w G. powołując się na przepisy art. 26 w zw. z art. 7, art. 8 ust. 1 – 3, art. 10 ust. 1, 2, 3, art. 11, art. 18 ust 1 i 2 oraz art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 roku, nr 15 poz. 139 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. 1996 roku, nr 13 poz. 74, ze zm.). W rozdziale 3 przedmiotowej uchwały znalazł się m. in. zapis, zgodnie z którym część obszaru wskazanego w uchwale - jednostka przestrzenna 1.U.K - została przeznaczona na teren rozbudowy ponaddzielnicowego ośrodka handlowo - usługowego oraz budowy układu komunikacji wewnętrznej i parkingów - teren lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów usługowo - handlowych o powierzchni użytkowej do 5.000 m2 (§ 5 ust. 1 uchwały). Pismem z dnia 29 kwietnia 2002 roku A. C., M. A. R., P. T. i Z. U. - na podstawie art. 101 w zw. z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym - wezwali Radę Miasta do doprowadzenia powyższej uchwały do ewidentnej zgodności z ustawą z dnia 13 lipca 2000 roku (Dz. U. z 2000 roku, nr 14, poz. 124) poprzez uchwalenie jej zmiany, polegającej na dopisaniu w jej treści obowiązku nie przekraczania przy rozbudowie obiektów usługowo - handlowych 2.000m2 powierzchni sprzedażowej. Odpowiadając na ww. wezwanie Przewodniczący Rady Miasta w piśmie z dnia 23 maja 2002 roku stwierdził, iż w wezwaniu nie został wskazany interes prawny lub uprawnienie, które miałyby zostać naruszone kwestionowaną uchwałą, a zatem brak jest podstaw do zajęcia przez Radę Miasta stanowiska w tej kwestii. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 listopada 2001 roku w imieniu dwunastu kupców gdyńskich (grupy mieszkańców Gminy G.) wnieśli A. C., M. A. R., P. T. i Z. U. - radni Rady Miasta. Skarżący zażądali stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, jako podstawę prawną skargi wskazując art. 101 ust 1 i 2a ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu skarżący podali, iż Rada Miasta podejmując uchwałę z dnia 28 listopada 2001 roku naruszyła przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (zmienionej ustawą z dnia 13 lipca 2000 roku o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) albowiem do ww. uchwały - wbrew obowiązującym przepisom regulującym zasady uchwalania planu zagospodarowania, w którym ustalone jest przeznaczenie terenów pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2.000m2 - nie zostały załączone: • prognoza skutków wpływu ustaleń na środowisko przyrodnicze; • prognoza skutków budowy obiektu powyżej 2.000m2 powierzchni sprzedażowej dla rynku pracy, komunikacji, istniejącej sieci handlowej oraz zaspokojenia potrzeb i interesów konsumentów; • opinie zarządów gmin sąsiednich; • opinia powiatowego rzecznika konsumentów. W przedmiotowej uchwale nie wymieniono ww. dokumentów, nie zawarto w niej także ograniczenia powierzchni sprzedażowej do mniej niż 2.000m2, a z treści protokołu z posiedzenia Komisji Polityki Gospodarczej Rady Miasta, które odbyło się dnia 10 listopada 2001 roku wynika, iż zaskarżona uchwała dotyczy powierzchni sprzedażowej powyżej 2.000m2 do 5.000m2. Do skargi A. C., M. A. R., P. T. i Z. U. załączyli udzielone im upoważnienie z dnia 15 kwietnia 2002 roku, z którego treści wynika, iż jako radni Rady Miasta zostali upoważnieni do podjęcia, w imieniu osób podpisanych pod tym upoważnieniem, wszelkich działań, które spowodują unieważnienie albo zmianę zaskarżonej uchwały polegającą na dopisaniu do niej warunku, iż rozbudowa, której dotyczy uchwała, nie przekroczy powierzchni sprzedażowej 2.000m2. Upoważnienie to zostało podpisane przez 12 osób, przy czym część podpisów jest nieczytelna. Uzupełniając skargę pismem z dnia 19 lipca 2002 roku skarżący A. C., M. A. R., P. T. i Z. U. stwierdzili, iż wnoszą ją także w swoim własnym imieniu albowiem również ich interes prawny został naruszony. Jak wskazali dalej, milcząca zgoda na bezprawne - zdanie skarżących - działanie Rady, polegające na niezgodnym z prawem uchwaleniu uchwały z dnia 28 listopada 2001 roku, które zostało oprotestowane przez kupców udzielających im upoważnienia, spowodowałaby utratę zaufania kupców i ich głosów w kolejnych wyborach. Podali także, iż jako mieszkańcy gminy mają coraz dalej do najbliższych sklepów, a właściciele zamykanych sklepów jako przyczynę ich likwidacji podają nie wytrzymywanie konkurencji z sieciami hipermarketów. Zarządzeniem z dnia 4 sierpnia 2005 roku skarżący - A. C., M. A. R., P. T. i Z. U. zobowiązani zostali do wskazania w terminie 14 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, imion i nazwisk wszystkich osób, które udzieliły im upoważnienia z dnia 15 kwietnia 2002 roku, wykazania, iż pochodzi ono od mieszkańców Gminy G. oraz że w imieniu tych osób (lub te osoby osobiście) wzywali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego przez zaskarżoną uchwałę. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie skarżący jedynie stwierdzili, iż kupcy gdyńscy, którzy udzielili im upoważnienia, są mieszkańcami Gminy G. (vide: pismo skarżących z dnia 17 sierpnia 2005 roku) oraz ponownie nadesłali kopię swojego pisma z dnia 29 kwietnia 2002 roku. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazała, iż dnia 30 sierpnia 2005 roku podjęła uchwałę nr [...], w której postanowiła nie uwzględnić przedmiotowej skargi oraz wykonanie uchwały powierzyć Prezydentowi Miasta. Stwierdziła także, iż skarżący A. C., M. A. R., P. T. i Z. U. nie wskazali ani jaki interes prawny lub uprawnienie osób, w imieniu których została złożona skarga, został naruszony, ani na czym naruszenie to miałoby polegać. Przedstawili jedynie zarzuty dotyczące problematyki proceduralnej związanej z uchwaleniem zaskarżonej uchwały. Podała także, iż w jej ocenie skarżący nie wskazali także swojego interesu prawnego, który miałby zostać naruszony przedmiotową uchwałą i powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdziła, iż skarżący, będącymi radnymi Rady Miasta, nie są uprawnieni do zaskarżania do sadu administracyjnego uchwał Rady podjętych wbrew ich woli ujawnionej podczas głosowania i jak każdy inny podmiot muszą wykazać, iż uchwała naruszyła ich indywidualny interes prawny lub uprawnienie. Odnosząc się do treści zaskarżonej uchwały wskazała, iż nie narusza ona przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym albowiem w planie uchwalonym zaskarżoną uchwałą nie wskazano terenów o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, czyli terenów przeznaczonych pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2.000m2 albowiem kwestionowany przez skarżących zapis planu dotyczy terenu 1.U.K, który jest przeznaczony w planie pod lokalizację obiektów usługowo - handlowych o powierzchni użytkowej do 5.000m2. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2005 roku, wydanym na rozprawie, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą o sygnaturze akt II SA/Gd 475/02 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku albowiem postępowanie w ww. sprawie zostało prawomocnie umorzone postanowieniem z dnia 22 października 2002 roku. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2005 roku, wydanym na rozprawie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił wnioski skarżących zawarte w piśmie z dnia 31 grudnia 2002 roku (pkt 2 i 3) o dopuszczenie dowodu z dokumentów dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego obiektu handlowego oraz z dokumentu, który zawierałby wyjaśnienie przyczyn, z jakich Rada Miasta odrzuciła ich wniosek o wpisanie w uchwale zapisu ograniczającego powierzchnię sprzedażową do 2.000m2 uznając, iż ww. dowody nie są niezbędne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jak wynika z treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (na podstawie którego skarżący wnieśli skargę) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z treści ust. 2a cytowanego przepisu wynika natomiast, iż skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Podstawowymi przesłankami koniecznymi dla skutecznego wniesienia skargi i podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego są zatem: uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie (albo interes prawny lub uprawnienie osób, w imieniu których wnosi skargę). Rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było zatem w niniejszej sprawie przede wszystkim zbadanie, czy skarga została skutecznie wniesiona, a następnie ustalenie czy interes prawny lub uprawnienie skarżących zostały rzeczywiście naruszone. Sąd, badając w pierwszej kolejności kwestię dopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym zważył, iż "wezwanie do usunięcia naruszenia", o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy, przy czym musi być skierowane do organu samorządowego znajdującego się w ramach struktury organizacyjnej danej gminy (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 1995 roku, II SA 105/95, ONSA 1996/2/81, zob. także inne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: wyrok z dnia 20 czerwca 1991 r., sygn. SA/Gd 282/91, postanowienie z dnia 10 grudnia 1991 r., sygn. SA/Ka 861/91, wyrok z dnia 20 lutego 1992 r., sygn. SA/Po 1544/91, "Samorząd Terytorialny" 1992, nr 12, s. 68, postanowienie z dnia 12 czerwca 1992 r., sygn. SA/Wr 425/91, OSP 1993, nr 1, poz. 20, postanowienie z dnia 8 kwietnia 2002 roku, IV SA 3595/01, Baza Orzeczeń LEX nr 82642, a także orzeczenia Sądu Najwyższego - wyrok z dnia 26 czerwca 1992 r., sygn. III ARN 31/92, OSNC 1994, nr 2, poz. 38 i postanowienie z dnia 22 lutego 1995 r., sygn. III ARN 1/95). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 kwietnia 1995 roku - według art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy o samorządzie gminnym skargę na uchwałę organu gminy, o jakiej mowa w tym przepisie, można wnieść do sądu administracyjnego po "bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia". Oznacza to, że podmiot, który na podstawie art. 101 tej ustawy wniósł do sądu administracyjnego skargę na uchwałę rady gminy, musi przede wszystkim wykazać przed sądem, że zwrócił się do właściwego organu gminy o zmianę lub uchylenie uchwały w zakresie przez niego kwestionowanym. W niniejszej sprawie skarżący A. C., M. A. R., P. T. i Z. U. - pismem z dnia 29 kwietnia 2002 roku - wezwali Radę Miasta do doprowadzenia zaskarżonej uchwały do zgodności z ustawą z dnia 13 lipca 2000 roku (Dz. U. z 2000 roku, nr 14, poz. 124) poprzez uchwalenie jej zmiany polegającej na dopisaniu w jej treści obowiązku nie przekraczania przy rozbudowie 2.000m2 powierzchni sprzedażowej. Jak wynika z treści ww. pisma wezwanie to skierowali jedynie we własnym imieniu, brak jest bowiem w nim jakichkolwiek stwierdzeń, które powalałyby przyjąć, iż pismo to złożyli także w imieniu kupców gdyńskich, w imieniu których następnie złożyli skargę. Również po otrzymaniu odpisu zarządzenia z dnia 4 sierpnia 2005 roku skarżący nie przedstawili dowodów na to, iż kupcy, których reprezentują w niniejszej sprawie, wzywali Radę do usunięcia naruszenia. Sąd miał przy tym na uwadze, iż wbrew stanowisku skarżących wyrażonemu w piśmie z dnia 17 sierpnia 2005 roku, to właśnie skarżący, jako przedstawiciele kupców, składający w ich mieniu skargę, winni wykazać, iż wezwanie do usunięcia naruszenia zostało wystosowane także w imieniu kupców, obowiązek ten bowiem spoczywał na nich, a nie na Radzie Miasta, czy też na Sądzie. Sąd zważył przy tym także, iż ważnym jest aby Rada Gminy, otrzymując wezwanie do usunięcia naruszeń, wiedziała w imieniu kogo jest ono wnoszone. Celem warunku "bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia" jest bowiem umożliwienie organowi gminy przeprowadzenia samokontroli podjętej uchwały i ewentualnego dokonania jej odpowiedniej reasumpcji bez konieczności kierowania sprawy na drogę sądowej kontroli legalności uchwały. Pozostaje to w ścisłym związku z istotą samorządności i zasadą samodzielności gmin w wykonywaniu lokalnych zadań publicznych. Określenie w wezwaniu podmiotów, których ewentualny interes prawny został naruszony, jest kluczowe dla należytego przeprowadzenia tejże samokontroli. Z powyższych względów Sąd uznał, iż jedynie skarżący - A. C., M. A. R., P. T. i Z. U., działając we własnym imieniu skutecznie wnieśli skargę. Natomiast skarga kupców gdyńskich była niedopuszczalna albowiem ww. skarżący w imieniu kupców (grupy mieszkańców gminy) nie wezwali Rady do usunięcia naruszeń i nie wykazali aby Rada otrzymała takie wezwanie bezpośrednio od kupców. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 czerwca 1991 roku (SA/Wr 425/91, OSP 1993/1/20) "bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia", stanowiące w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym przesłankę dopuszczalności skargi, nie może być rozumiane jako wystosowanie takiego wezwania przez inną niż skarżący osobę, która uważa, iż jej interes prawny lub uprawnienie zostało również naruszone zaskarżoną uchwałą. Jak z powyższego wynika każdy podmiot, który chce zaskarżyć uchwałę gminy, musi najpierw wystosować wezwanie do usunięcia naruszenia aby móc następnie skutecznie wnieść skargę. Powyższe potwierdza także stanowisko wyrażone w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 kwietnia 2004 roku (II SA/Wr 1807/02, Wspólnota 2005/6/50), w którym Sąd stwierdził, iż skarga jednego z małżonków podlega odrzuceniu, jeżeli wezwanie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostanie podpisane jedynie przez drugiego małżonka. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - odrzucił skargę wniesioną w imieniu kupców gdyńskich (grupy mieszkańców Gminy G.) jako niedopuszczalną. Sąd zważył przy tym, iż skarga wniesiona w imieniu kupców gdyńskich podlegała odrzuceniu także z tego powodu, iż skarżący, wbrew treści zarządzenia z dnia 4 sierpnia 2005 roku, nie wskazali imion i nazwisk wszystkich osób, które udzieliły im upoważnienia z dnia 15 kwietnia 2002 roku, a zatem w tym zakresie nie uzupełnili braków formalnych skargi - art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 1 i art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnośnie skargi wniesionej przez A. C., M. A. R., P. T. i Z. U. w ich własnym imieniu Sąd zważył, iż jak wynika z treści cytowanego już art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego może każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Oznacza to, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją, a zaskarżaną przezeń uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie "jego interes prawny lub uprawnienia": albo jako indywidualnego podmiotu np. jako właściciela, albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej np. w wypadku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez uprzedniego wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu, stosownie do wymagań określonych w art. 18 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - jednolity tekst: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm., albo bez uprzedniego rozpoznania zgłoszonego przez ten podmiot tzw. protestu - art. 18 ust. 2 pkt 7 - pkt 9 w związku z art. 23 ust. 1 - ust. 3 tej samej ustawy (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 roku, SN III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Oceniając czy interes prawny skarżących został naruszony Sąd stwierdził przy tym, iż sam fakt pełnienia funkcji radnego nie daje uprawnienia do zaskarżenia uchwały rady gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 marca 1994 roku, SA/Łd 703/94, ONSA 1995/2/73 oraz w wyroku z dnia 25 maja 1992 roku, NSA SA/Wr 601/92, ONSA 1992/3-4/89). To, że ktoś jest radnym, nie oznacza przy tym pozbawienia go prawa do wniesienia stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym skargi na uchwałę rady Gminy, jednakże skarżący, będący radnym, także musi wykazać, iż uchwała organu gminy narusza jego indywidualny interes prawny (lub uprawnienie) jako mieszkańca gminy albo członka zbiorowiska mieszkańców, których dotyczy uchwała organu gminy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 września 1994 roku, SA/Po 1803/94, PS 1995/9/136 oraz postanowieniu z 9 listopada 1995 roku, II SA 1933/95, ONSA 1996/4/170). Takie stanowisko zajął również Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powoływanego przez skarżących postanowienia z dnia 3 września 1998 roku 1998.09.03 (III RN 52/98, OSNP 1999/9/296), stwierdzając, iż na uwagę zasługuje wyrażony przez Mariusza Bogusza pogląd, że: "podstawą zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołującej negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego (zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji uprawnienia, naruszenie interesu prawnego), zaś podstawą jej wzruszenia - niezgodność z prawem" (Podstawy zaskarżenia i wzruszenia uchwały organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym, Państwo i Prawo z 1994 roku, z. 12, s. 64 i następne). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą, a ich własną, indywidualną sytuacją prawną. Sąd miał przy tym na uwadze, iż taki związek musi istnieć już obecnie (tj. w chwili podejmowania uchwały), a nie w przyszłości i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Przy korzystaniu z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym należy bowiem wykazać już dokonane uchwałą organu gminy, a nie tylko ewentualnie zagrażające, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Zdarzenia przyszłe i niepewne nie mogą bowiem przesądzać o przyznaniu skarżącemu legitymacji do wniesienia skargi (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 września 2001 roku, II SA 1410/01, Baza Orzeczeń LEX nr 53376 oraz postanowieniu z dnia 9 listopada 1995 roku, II SA 1933/95, ONSA 1996/4/170). Jak wynika z akt niniejszej sprawy zastrzeżenia skarżących budzi przede wszystkim zapis zawarty w zaskarżonej uchwale, zgodnie z którym część obszaru objętego planem - jednostka przestrzenna 1.U.K - została przeznaczona na teren rozbudowy ponaddzielnicowego ośrodka handlowo - usługowego oraz budowy układu komunikacji wewnętrznej i parkingów - teren lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów usługowo - handlowych o powierzchni użytkowej do 5.000m2. W ocenie skarżących w uchwale powinien znaleźć się bowiem wyraźny zapis dotyczący ograniczenia powierzchni sprzedażowej do 2.000m2 (jak wynika z treści pisma skarżących z dnia 29 kwietnia 2002 roku skarżący taką propozycję zapisu zgłosili, jednakże została ona przez Rada Miasta odrzucona). W ocenie Sądu powyższa regulacja zawarta w zaskarżonej uchwale w żaden sposób nie wpływa na indywidualną sytuacją prawną skarżących. Nie ograniczenia, ani nie pozbawienia ich bowiem konkretnych uprawnień, nie nakłada na nich także żadnych obowiązków. Wskazane w piśmie skarżący z dnia 19 lipca 2002 roku przyczyny zaskarżenia przedmiotowej uchwały dotyczące ewentualnych przyszłych skutków wybudowania na terenie objętym zaskarżoną uchwałą hipermarketu oraz wpływu budowy hipermarketów na funkcjonowanie sklepów w okolicy, którą zamieszkują, nie dotyczą ich interesu prawnego. Nie dotyczą także interesu prawnego kupców, jest to bowiem jedynie interes faktyczny (ekonomiczny), a nie prawny. Również pozycja skarżących jako radnych Rady Miasta nie jest prawnie chronionym dobrem, które naruszałaby zaskarżona uchwała. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarżący - A. C., M. A. R., P. T. i Z. U. nie wykazali, aby zaskarżona uchwała naruszyła ich interes prawny czy też uprawnienie i na podstawie 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym a contrario w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę ww. osób oddalił. Oddalenie skargi z powyższej przyczyny (oraz jej odrzucenie w pozostałym zakresie) spowodowało, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie był uprawniony do badania i wypowiadania się ani co do tego, czy kwestionowana uchwała została wydana z naruszeniem prawa, ani co do stopnia ewentualnego naruszenia prawa.