II SA/Gd 19/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie kary za usunięcie drzew postanawia odrzucić skargę. Na opisane wyżej rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Starosta wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r., nr 92, poz. 880 ze zm.), poprzez uznanie, że przepisy powołanej ustawy, dotyczące nałożenia kary pieniężnej za usunięcie bez zezwolenia drzew, nie mogą stanowić podstawy do pociągnięcia do odpowiedzialności Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty z dnia 30 sierpnia 2007 r. w sprawie wymierzenia kary administracyjnej za usunięcie drzew bez zezwolenia dla Miasta i Gminy [...]. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego stroną postępowania sądowoadministracyjnego, a wcześniej administracyjnego nie może być organ, który wydał zaskarżoną decyzję w pierwszej instancji. Jego rola w postępowaniu skończyła się bowiem z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego (decyzji, postanowienia) skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 15 lutego 2006 r., I OSK 460/05, LEX nr 193976; por. też uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 17; uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 115). Organ taki bowiem nie ma interesu prawnego, a tym samym nie jest podmiotem uprawnionym w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nałożonych na organ samorządu terytorialnego zadań z zakresu administracji publicznej nie można bowiem utożsamiać z posiadaniem interesu prawnego. Poza tym, starosta jako organ administracji publicznej nie ma osobowości prawnej, co z góry wyklucza możliwość posiadania przez niego interesu prawnego. Został on natomiast wyposażony w określone kompetencje celem realizacji wskazanych prawem zadań wobec obywateli, których wykonanie zostało powierzone z mocy ustawy administracji samorządowej (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2005 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 521/05, opublikowane w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 189858). Oznacza to, że sam fakt powierzenia organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Sąd podzielając powyższy pogląd stwierdza w niniejszej sprawie, iż starosta który wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tejże sprawie. Z tego powodu skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).