II SA/Gd 204/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi V. P. na decyzję Wojewody z dnia 24 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę. UZASADNIENIA V. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 24 lutego 2014 r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dna 27 grudnia 2013 r., Nr [...], mocą której organ wniósł sprzeciw od zgłoszenia skarżącej dotyczącego budowy ogrodzeń na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości R., obrębie R., gminie U. Zaskarżoną decyzję podjęto w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 29 listopada 2013 r. skarżąca wystąpiła do Starostwa Powiatowego w S. w trybie art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tj.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1409), ze zgłoszeniem zamiaru budowy ogrodzeń na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości R., gm. U. Starosta postanowieniem z dnia 9 grudnia 2013 r. nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz aktualną mapę zasadniczą pobraną z zasobów Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa z oznaczonym miejscem zamierzenia budowlanego. V. P. pismem z dnia 27 grudnia 2013r. udzieliła odpowiedzi na w/w postanowienie, jednak nie uzupełniała braków. W związku z tym, iż nie dokonano uzupełnienia w wyznaczonym terminie Starosta, w oparciu o art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, decyzją z dnia 27 grudnia 2014 r. wniósł sprzeciw do zamierzenia polegającego na budowie ogrodzeń na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości R., gm. U. Od powyższego rozstrzygnięcia V. P. złożyła odwołanie, w którym zarzuciła Staroście naruszenie zasad postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 6, 7, 8, 9 10, 11, 77, 80, 107 i 220 k.p.a. oraz naruszenie art. 30 ust. 2 i art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego. Skarżąca twierdziła, że przepis art. 30 Prawa budowlanego jest "przepisem ogólnym abstrakcyjnym" i w związku z tym procedura zgłoszenia zamiaru budowlanego może być "mniej lub bardziej sformalizowana". Ponadto uważała, że żądanie złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane jest nieuzasadnione. Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 24 lutego 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że jest prawidłowa, zaś odwołanie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewoda wyjaśnił, że skarżąca zgłosiła zamiar budowy ogrodzenia od ul. [...] w R. na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz ogrodzenia od strony ul. [...] w R. na działkach nr [...], [...] i [...]. Art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego stanowi, że budowa ogrodzeń od strony dróg wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. W przepisie tym zawarto wprost konieczność dołączenia do zgłoszenia oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, czyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W konsekwencji żądanie organu I instancji o złożenie takiego oświadczenia przez skarżącą było w pełni uzasadnione. Wojewoda wyjaśnił, że organy administracji działają na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a przepisy mające zastosowanie do przedmiotowej sprawie wymagały złożenia konkretnych dokumentów. Wbrew twierdzeniom skarżącej, Starosta nie musiał wykazywać jakiegokolwiek interesu publicznego w sytuacji wniesienia sprzeciwu. Art. 30 ust. 2 obliguje Starostę do nałożenia na wnioskodawcę, w drodze postanowienia, obowiązku uzupełnienia przedłożonej dokumentacji w sytuacji, kiedy jest niekompletna - tak jak ma to miejsce w omawianej sprawie. W przypadku jednak jej nieuzupełnienia Starosta ma obowiązek wnieść sprzeciw do zgłoszenia. Wojewoda wskazał, że takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 8/13. Odnosząc się natomiast do wniosku o wyłączenie z rozpatrywania odwołania Oddziału Zamiejscowego Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego w G., Delegatura w S., Wojewoda stwierdził, że nie ma ku temu podstaw prawnych. Instytucję wyłączenia organu reguluje art. 25 k.p.a. Przepis ten określa sytuacje, w jakich następuje wyłączenie organu administracji publicznej od załatwienia sprawy. Przewiduje on, że organ podlega z mocy prawa wyłączeniu od załatwienia sprawy, kiedy spełnione są ściśle określone przesłanki. Następstwem wystąpienia tych przesłanek jest utrata właściwości organu do załatwienia sprawy. W przepisie art. 25 § 1 k.p.a. jest mowa o kierowniku organu administracji publicznej, który podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej jego własnych interesów majątkowych lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Wyłączenie organu prowadzi zawsze do przeniesienia właściwości miejscowej (art. 21 k.p.a.), przeto jest dopuszczalne tylko w sytuacjach ściśle odpowiadających przyczynom wyłączenia określonym w art. 25 k.p.a., który zawiera regulację modyfikującą przepisy o właściwości miejscowej organów administracji państwowej. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r. Sygn. akt II OSK 354/07 wyraził pogląd, że ani strona postępowania, ani sam organ nie mogą żądać wyłączenia organu z innych przyczyn, nie wymienionych w art. 25 k.p.a. nawet, jeżeli zdaniem wnioskodawcy, mogą one wywołać wątpliwości co do bezstronności organu. Biorąc pod uwagę fakt, iż sprawa dotycząca rozpatrzenia powyższego odwołania nie dotyczy interesów majątkowych osoby zajmującej stanowisko kierownicze w Oddziale Zamiejscowym Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego w G., Delegatura w S., lub osób pozostających z nią w stosunku małżeństwa, krewnych, powinowatych do drugiego stopnia oraz osób związanych z nią z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, uznać należy, że nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 25 § 1 k.p.a. uzasadniające wyłączenie organu. Wyłączenie organu bowiem, dopuszczalne tylko w sytuacjach ściśle odpowiadających przyczynom wyłączenia określonym w art. 25 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku, z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 830/10 stwierdził, iż wyłączenie organu od prowadzenia sprawy w oparciu o art. 25 k.p.a. następuje z mocy prawa i zbędne jest wydawanie jakiegokolwiek postanowienia przez organ podlegający wyłączeniu lub organ wyższego stopnia. Jeżeli zaś chodzi o wyłączenie Kierownika Oddziału Zamiejscowego Wydziału Infrastruktury jako pracownika, zostało wydane postanowienie Wojewody z dnia 21 lutego 2014 r. , nr [...], odmawiające wyłączenia kierownika z powodu braku podstaw do takiego wyłączenia. W skardze na powyższą decyzję V. P. zarzuciła naruszenie wszystkich zasad postępowania określonych w k.p.a., a w szczególności art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 27 § 1a, 77, 80, 107, 220 k.p.a. oraz naruszenie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędną jego interpretację i art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne jego zastosowanie. Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu organów administracji. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca wyjaśniła, że dokonując u Starosty zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia od strony dróg przedłożyła wymaganą dokumentację, w tym aktualną mapę swojej nieruchomości z zaznaczoną linią przebiegu ogrodzenia, z wyjaśnieniem dotyczącym jego planowanej wysokości i materiałów do jego wykonania. Skarżąca uznała postanowienie Starosty o uzupełnieniu zgłoszenia za nieuzasadnione i odpowiedziała na nie pismem z dnia 27 grudnia 2013 r., w którym stwierdziła, że jej zgłoszenie zawiera wszystkie niezbędne informacje i załączniki, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a wzywanie ją o złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest bezzasadne, w sytuacji, gdy zamiar przeprowadzenia inwestycji zgłosił właściciel nieruchomości. Według skarżącej, w przedmiotowej sprawie nie ziściła się żadna przesłanka z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, która uprawniałaby organ do wniesienia sprzeciwu. Przywołując dyspozycję art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego skarżąca zarzuciła, że organ I instancji wydał decyzję z inną datą, niż ta którą wskazał w decyzji, a organ odwoławczy w tym zakresie potwierdził nieprawdę przemilczając ten fakt. Podkreśliła, że antydatowanie dokumentu urzędowego, jakim jest decyzja, wypełnia znamiona przestępstwa określonego w Kodeksie karnym przeciwko wiarygodności dokumentów. Twierdzenia te potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru pisma skarżącej stanowiącego odpowiedź na postanowienie Starosty i decyzja organu. Organ w decyzji sam wskazał, iż w dniu 27 grudnia 2013 r. inwestor przedłożył pismo, lecz nie uzupełnił braków wymaganych postanowieniem. Z potwierdzenia odbioru pisma inwestora, o którym mowa wyżej wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż dotarło ono do organu w dniu 30 grudnia 2013 r. - dowód nr 1 - potwierdzenie odbioru pisma. Wobec faktu, iż w decyzji wydanej rzekomo dnia 27 grudnia 2013r. organ wskazuje, iż inwestor przedłożył pismo, którego doręczenie organ potwierdził w dniu 30 grudnia 2013 r., uzasadnione jest twierdzenie, że data wydania decyzji została sfałszowana. Skarżąca zarzuciła, że decyzja jest dotknięta również wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ dokonał bowiem antydatowania decyzji w sposób umyślny z tego względu, iż zgłoszenie wpłynęło do organu w dniu 29 listopada 2013 r. wobec czego termin 30-dniowy, w którym organ mógł wnieść sprzeciw mijał w dniu 29 grudnia 2013 r. a wobec faktu, iż odpowiedź inwestora na wydane postanowienie wpłynęła w terminie 7 dni od jego doręczenia a zatem nie powodując przedłużenia 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, natomiast organ koniecznie postanowił wnieść skutecznie sprzeciw, wobec czego zdecydował się świadomie na sfałszowanie decyzji poprzez jej antydatowanie, w taki sposób, aby była ona wydana w przewidzianym terminie 30-dniowym, który jest terminem prekluzyjnym. Zdaniem skarżącej wyżej podniesione przez nią zarzuty skutkują w sposób oczywisty uchyleniem decyzji obu instancji, a także zaskarżonego postanowienia wydanego przez Wojewodę w sprawie odmowy wyłączenia pracownika organu działającego w jego imieniu, z którym skarżąca nie zgadza się, albowiem ten sam pracownik orzekał już wcześniej w tożsamej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącej stwierdzono, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), i zdaniem Wojewody organ pierwszej instancji nie uchybił tej zasadzie ani zasadzie zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz obowiązkowi umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca na każdym etapie postępowania mogła się zapoznać z zebranymi przez Starostę materiałami, które zresztą przedstawiała sama skarżąca. Podkreślono, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ zobowiązany jest nałożyć, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, musi wnieść sprzeciw w drodze decyzji (art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego). Odnosząc się natomiast do wniosku o wyłączenie z rozpatrywania sprawy Oddziału Zamiejscowego Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewódzkiego w G., Delegatura w S., stwierdzono, że nie ma ku temu podstaw prawnych. Jeżeli zaś chodzi o wyłączenie Kierownika Oddziału Zamiejscowego Wydziału Infrastruktury jako pracownika, zostało wydane postanowienie Wojewody z dnia 21 lutego 2014 r., nr [...], odmawiające wyłączenia kierownika z powodu braku podstaw do takiego wyłączenia. Wnioskująca nie uprawdopodobniła istnienia okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Ponadto, rozpatrywanie przez Kierownika Oddziału Zamiejscowego Wydziału Infrastruktury poprzednio wniesionego odwołania V. P., od decyzji Starosty nr [...], z dnia 15 listopada 2013 r., w sprawie sprzeciwu Starosty w przedmiocie zgłoszenia wykonania ogrodzenia, zakończonego decyzją Wojewody nr [...], z dnia 9 stycznia 2014 r., nie mieści się w katalogu podstaw do wyłączenia pracownika znajdującego się w art. 24 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego antydatowania wydanej przez Starostę decyzji organ stwierdził, iż Starosta sporządzając omawiane rozstrzygnięcie popełnił oczywistą omyłkę w przedmiotowej decyzji polegającą na podaniu niewłaściwej daty rozstrzygnięcia. Najprawdopodobniej omyłka organu powstała na skutek niepełnego naniesienia zmian w innym dokumencie elektronicznym. Oczywistość w/w błędu wynika z natury samego błędu. Popełnienie tej omyłki pisarskiej nie prowadzi do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Za nieuzasadniony organ uznał również zarzut co do umyślnego. Organ wskazał, że zgodnie z obowiązującym orzecznictwem żądanie w postaci zgłoszenia budowlanego musi też spełniać wymagania, jakie nakreśla prawo. Wbrew stanowisku skarżącej, nie tylko w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane mówi się o terminie, ale termin jest także przewidziany do uzupełnienia brakujących dokumentów. Ustawa nie mówi, w jakim terminie takie uzupełnienie ma nastąpić. Jednakże jest to niewątpliwie inny termin aniżeli ten, który zaczął biec w chwili zgłoszenia robót budowlanych. Wyznaczony przez organ termin na uzupełnienie dokumentów powinien być realny w zależności od tego, jakich dokumentów dotyczy i w jakim zakresie żądanie jest określone. Natomiast po uzupełnieniu dokumentów w wyznaczonym przez organ terminie organ ma trzydzieści dni na wniesienie ewentualnego sprzeciwu. Ograniczenie organu do 30-dniowego terminu wyprowadzić trzeba z normy art. 30 ust. 5 powołanej ustawy, a tym samym trzeba przyjąć, że termin pierwszy na skutek żądania uzupełnienia zgłoszenia został wchłonięty przez termin wyznaczony do uzupełnienia dokumentów. Po tym terminie jednak w ciągu trzydziestu dni organ powinien wydać decyzję o sprzeciwie albo, nie wydając decyzji w tym terminie, milcząco godzić się ze skutkami zgłoszenia (por. wyr. NSA sygn. II OSK 956/05 z dnia 25.07.2006 r.; NSA sygn. IIOSK 1147/12, z dnia 22.10.2012 r.; WSA w Gdańsku sygn. II SA/Gd 254/13, z dnia 05.06.2013). W omawianym przypadku, w oparciu o wyżej przywołane orzeczenia Starosta dochował terminu na wniesienie sprzeciwu do przedmiotowego zgłoszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Kontroli legalności w przedmiotowej sprawie poddano decyzję Wojewody, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia na wskazanych działkach od strony ulicy przez skarżącą jako inwestora. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Na zasadzie wyjątku od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którą rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego stanowi, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. W tej sytuacji inwestor zamierzający wybudować ogrodzenie od strony dróg lub ulic zobligowany jest wyłącznie do zgłoszenia tego zamiaru właściwemu organowi architektoniczno – budowlanemu. Tym samym skarżąca prawidłowo zgłosiła zamiar realizacji opisanej inwestycji, albowiem wymagały tego przepisy Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Powyższa regulacja nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych ani w orzecznictwie, ani w doktrynie prawa administracyjnego. Wynika z niej, że jeśli w ocenie organu uprawnionego do przyjęcia zgłoszenia konieczne jest jego uzupełnienie to postanowieniem nakłada on na inwestora obowiązek takiego uzupełnienia z zagrożeniem wniesienia sprzeciwu w razie niezastosowania się do treści postanowienia. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Bezspornym jest, że w dniu 29 listopada 2013 r. do Starosty wpłynęło zgłoszenie zamiaru wykonania opisanej wyżej inwestycji przez skarżącą z załączoną mapą ewidencyjną w skali 1:1000 z zaznaczonym przebiegiem planowanego ogrodzenia. Organ postanowieniem z dnia 9 grudnia 2013 r., doręczonym skarżącej w dniu 20 grudnia 2013 r., wezwał skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia o oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz o aktualną mapę zasadniczą z zasobów Wydziału Geodezji i Kartografii z oznaczonym miejscem zamierzenia budowlanego. W odpowiedzi na postanowienie skarżąca pismem z dnia 27 grudnia 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 30 grudnia 2013 r., wyjaśniła powody, dla których nie uzupełniła dokumentacji wskazanej w postanowieniu Starosty twierdząc, że zgłoszenie jest kompletne i zgodne z prawem. Z dyspozycji art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wynika wyraźnie uprawnienie organu do żądania od inwestora złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 30 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego). Starosta w tym zakresie nie ma żadnego luzu decyzyjnego przy rozpatrywaniu konkretnej sprawy. Skoro ustawa wymaga takiego oświadczenia przy zgłoszeniu zamiaru przeprowadzenia inwestycji to Starosta był zobowiązany wezwać do jego złożenia, a inwestor je przedłożyć, w przeciwnym wypadku narażając się na wniesienie sprzeciwu, co też w przedmiotowej sprawie nastąpiło. Oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej i służy wykazaniu, że inwestor ma prawo do wykonania prac budowlanych objętych zgłoszeniem. W sytuacji zatem braku uzupełnienia braków wskazanych w postanowieniu Starosty ziściły się przesłanki uprawniające organ do wniesienia sprzeciwu. Twierdzenia przeciwne skarżącej w tym zakresie nie polegają na prawdzie. W ocenie Sądu zarzuty skarżącej dotyczące celowego antydatowania decyzji o sprzeciwie dla zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu nie są zasadne. Organ odwoławczy wskazał w odpowiedzi na skargę, że wpisana w decyzji błędna data wydania decyzji o sprzeciwie była wynikiem omyłki pisarskiej, która nie ma wpływu na prawidłowość i skuteczność wniesienia sprzeciwu. Materiał zgormadzony w sprawie potwierdza zasadność tego stanowiska. W decyzji wskazano jako datę jej wydania dzień 27 grudnia 2013 r. Decyzja ta powołuje się na pismo skarżącej stanowiące odpowiedź na postanowienie o uzupełnieniu zgłoszenia datowane na dzień 27 grudnia 2013 r. Pismo to zostało doręczone organowi dopiero w dniu 30 grudnia 2013 r., co potwierdza pieczęć Starostwa Powiatowego w S. widniejąca na oryginale pisma skarżącej znajdującym się aktach administracyjnych. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że data decyzji o sprzeciwie, tj. 27 grudnia 2013 r., została celowo sfałszowana. Za nieprzekonywująca uznać należy argumentację, że nastąpiło to w celu uniknięcia skutków upływu terminu do wniesienia sprzeciwu. Wyjaśniając kwestię terminu na wniesienie sprzeciwu przywołać należy dyspozycję art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którą zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Z powyższego wynika, że organ ma co do zasady 30 dni od daty doręczenia zgłoszenia na wydanie decyzji o sprzeciwie. Modyfikację tego terminu może wprowadzić wydanie postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia. Wówczas, jak przyjmuje się orzecznictwie sądowoadministracyjnym, termin do złożenia sprzeciwu ulega przedłużeniu. Analizując przedmiotową kwestię Sąd podzielił pogląd wyrażony m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 956/05, oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1239/05, zgodnie z którym 30-dniowy termin do wniesienia przez organ administracji sprzeciwu winien być liczony od upływu terminu wyznaczonego do uzupełnienia zgłoszenia (orzeczenia dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego wydanie postanowienia przez Starostę w dniu 9 grudnia 2013 r. spowodowało, że 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu powinien być liczony od upływu wyznaczonego w tym postanowieniu terminu, liczonego od dnia jego skutecznego doręczenia stronie. Skoro zatem postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 20 grudnia 2013 r. i wyznaczony w nim 7-dniowy termin do uzupełnienia zgłoszenia upływał 27 grudnia 2013 r. to termin na wniesienie sprzeciwu biegł dla Starosty od dnia 28 grudnia 2013 r. do dnia 27 stycznia 2014 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej bieg terminu do wniesienia sprzeciwu nie kończył się zatem w dniu 29 grudnia 2013 r. Wydanie postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia sprzeciwu wywołało bowiem skutek w postaci przedłużenia terminu na wniesienie sprzeciwu i organ dysponował jeszcze znacznym okresem czasu na skuteczne wniesienie sprzeciwu. W konsekwencji teza skarżącej o potrzebie podania nieprawdziwej daty wydania decyzji o sprzeciwie jest niezasadna. Nadto wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy ewentualne nieuczciwe działanie organu, ukierunkowane na osiągnięcie celu w postaci świadomego sfałszowana daty wydania decyzji mogłoby być z łatwością zweryfikowane w związku z datą wpływu do organu pisma, na które powołano się w treści decyzji. W takich okolicznościach świadome antydatowanie decyzji w celu wprowadzenia w błąd jej adresata nie wydaje się prawdopodobne. Na marginesie wskazać należy, że wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., na którą powołała się w skardze skarżąca, jest dopuszczalne, gdy fakt popełnienia przestępstwa zostanie stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu (art. 145 § 2 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, albowiem zarzucanego przez skarżącą przestępstwa poświadczenia w dokumencie nieprawdy (fałszerstwa intelektualnego) spenalizowanego w art. 271 ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), nie stwierdzono prawomocnym orzeczeniem sądu karnego. Sąd po przeanalizowaniu materiału zgromadzonego w sprawie doszedł do przekonania, że zarzuty skarżącej w kwestii błędnej daty decyzji o sprzeciwie są niezasadne. Umieszczenie na niej daty nieodzwierciedlającej rzeczywistej daty wydania decyzji było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej, co potwierdzają ujawnione w sprawie okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne przedmiotowej sprawy. Omyłka ta powinna być przez organ sprostowana postanowieniem wydanym na podstawie art. 113 § k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sąd podzielił również stanowisko Wojewody w zakresie odmowy wyłączenia od rozpoznania sprawy zarówno Wojewody, jak i pracownika organu A. W. W odniesieniu do pracownika skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, które mogły wywołać wątpliwości co do bezstronności tego pracownika. Okolicznością taką nie mógł być fakt, że ten sam pracownik orzekał w innej sprawie z udziałem skarżącej i rozstrzygnął ją w sposób odmienny od jej oczekiwań. Natomiast w odniesieniu do wyłączenia organu na podstawie art. 25 § 1 k.p.a., które to wyłącznie następuje z mocy prawa, bez wydawania w tym zakresie postanowienia, w przedmiotowej sprawie brak było podstaw prawnych do takiego wyłączenie. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 i osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. Z okoliczności sprawy nie wynikało by takie przesłanki zaistniały w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu nie potwierdziły się również zarzuty dotyczące naruszeń zasad postępowania administracyjnego, albowiem materiał zgromadzony w sprawie nie potwierdził naruszenia uprawnień procesowych skarżącej, ani zasad procedowania i uzasadnienia rozstrzygnięć. Podkreślić bowiem należy, że wydanie decyzji w sprawie zgłoszenia nie jest poprzedzone typowym postępowaniem administracyjnym, a zakres postępowania dowodowego wyznacza tu treść art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Stwierdzając, że sprzeciw wniesiony przez Starostę w przedmiotowej sprawie jest zasadny i zgodny z przepisami Prawa budowlanego, a decyzja Wojewody nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.