II SA/Gd 205/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi S. K. i T. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga S. K. i T. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 marca 2016 r. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy decyzja ta wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia 8 października 2013 r. skarżące, będące współwłaścicielkami nieruchomości przy ul. S. w G., poinformowały Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że właściciel nieruchomości przy ul. S. w G. wybudował, niezgodnie z projektem, na granicy z ich nieruchomością, przemysłowy betonowy płot o wysokości 2,25 do 2,40 m, który powoduje większe zacienienie na ich działce. W dniu 10 grudnia 2013 r. organ przeprowadził oględziny, podczas których ustalił, że: ogrodzenie betonowe na terenie posesji przy ul. S. w G. wybudował we wrześniu 2012 r. P. W.; ogrodzenie to zostało wykonane równolegle do istniejącego ogrodzenia z siatki; nowo wybudowane ogrodzenie wykonane zostało z elementów prefabrykowanych tj. słupków i płyt o wymiarach 2,0 m x 0,5 m; od strony posesji przy ul. S. wysokość ogrodzenia wynosi: 2,00 m, 2,09 m, 2,11 m i 2,10 m a od strony posesji przy ul. S. wynosi: 2,10 m, 2,02 m, 2,11 m i 2,18 m. Decyzją z dnia 18 czerwca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie w sprawie betonowego ogrodzenia z elementów prefabrykowanych między posesjami przy ul. S. i S. w G., wskazując na brak podstawy prawnej do jego prowadzenia. Uzasadniając zajęte stanowisko organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane budowa ogrodzeń międzysąsiedzkich o wysokości do 2,20 m nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę ani dokonania zgłoszenia we właściwym organie architektoniczno – budowlanym. Wysokość ogrodzenia znajdującego się pomiędzy nieruchomością przy ul. S. a S., mierzona z dwóch stron, nie przekracza zaś tej wysokości. Organ podkreślił przy tym, że ogrodzenie to zostało wykonane równolegle do wykonanego wcześniej ogrodzenia z siatki, bez podsypywania terenu i bez zmiany ukształtowania terenu posesji S. Dlatego też, jak wyjaśniono, organ analizował roboty budowlane polegające na wykonaniu ogrodzenia betonowego, składającego się z prefabrykowanych słupków i płyt betonowych o całkowitej wysokości urządzenia budowlanego wieloskładnikowego, ale stanowiącego jednolitą całość, bez nasypu od strony posesji przy ul. S. Organ miał przy tym na uwadze, że teren posesji przy ul. S. został ukształtowany w ten sposób, że wcześniejsze ogrodzenie z siatki zostało zlokalizowane na podmurówce w sąsiedztwie, której ówcześni inwestorzy podnieśli poziom posesji w pobliżu ogrodzenia i częściowo wyprofilowali spadek na terenie nieruchomości w taki sposób aby był on skierowany w kierunku ul. S. Organ wyjaśnił także, że dokonując pomiaru ogrodzenia zmierzono wysokość konstrukcji naziemnej tego urządzenia budowlanego a nie jego wysokość względną liczoną od poziomu gruntu w dowolnym miejscu wskazanym przez zainteresowanych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, decyzją z dnia 24 lipca 2014 r., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, że wydając tę decyzję organ I instancji nie określił czytelnie sposobu zmierzenia wysokości omawianego ogrodzenia i nie załączył dowodu z tej czynności w postaci szkicu, a także nie zdefiniował użytego pojęcia "wysokość względna" i nie zweryfikował szerokości dojazdu do drogi publicznej. Organ odwoławczy wyjaśnił w tym miejscu, że w przypadku zlokalizowania ogrodzeń pomiędzy działkami o zróżnicowanym poziomie sąsiednich terenów wysokość ogrodzenia należy zmierzyć w kilku punktach, po obu jego stronach (sporządzając szkic pomiaru) od utrwalonego użytkowo poziomu terenu do górnej krawędzi ogrodzenia, przyjmując za miarodajną wynikowo (do 2,20 m lub powyżej) wysokość liczoną z najniższego poziomu pasa terenu pod ogrodzeniem (deniwelacja terenu na potrzeby pomiaru jest niedopuszczalna). Wskazał ponadto, że w sytuacji gdy ustalone okoliczności związane z konkretnym obiektem budowlanym lub urządzeniem budowlanym nie implikują ingerencji organu nadzoru budowlanego, to nie zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, lecz zachodzą warunki do podjęcia decyzji orzekającej o braku podstaw do rozstrzygania w trybie art. 51 ustawy – Prawo budowlane. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 12 marca 2015 r., orzekł o braku podstaw do nałożenia obowiązku w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, tj. wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia robót budowlanych polegających na wykonaniu ogrodzenia z elementów prefabrykowanych między posesjami S. i S. w G. do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wyjaśnił, że protokół spisany w dniu 10 grudnia 2013 r. z przeprowadzonych oględzin nie zawiera szkicu z naniesionymi punktami, w których dokonano pomiaru, ponieważ ogrodzenie uwzględnia ukształtowanie terenu w bezpośrednim swoim sąsiedztwie (spadek terenu w kierunku ulicy jest niewielki) a pomiary wykonano przy użyciu miary zwijanej o podziałce 1 mm, bezpośrednio przy ogrodzeniu, do poziomu terenu. Pomiary do poziomu terenu bezpośrednio przy ogrodzeniu są miarą wysokości ogrodzenia. Pomiar wysokości ogrodzenia względem poziomu wjazdu na teren posesji przy ul. S. byłby zaś pomiarem względnym tj. wynikiem sumowania wysokości ogrodzenia oraz różnicy poziomu gruntu bezpośrednio przy ogrodzeniu i poziomu terenu w konkretnym punkcie. Pomiar ten implikowałby ponadto pytanie o zasady wyboru punktu, względem którego wykonano pomiary i nie byłby miarą wysokości tj. rzeczywistej wysokości części naziemnej ogrodzenia. Pomiary wykonano z dwóch stron ogrodzenia w kilku punktach i wskazują one, że maksymalna wysokość ogrodzenia (składającego się z płyt i słupków) wynosi 2,18 m. Wybór innych punktów pomiaru zlokalizowanych bezpośrednio przy ogrodzeniu nie wpłynąłby w istotny sposób na wynik pomiaru. Ogrodzenie to wykonane jest z 4 elementów prefabrykowanych o wysokości 50 cm i słupków, które nie wystają ponad najwyżej ułożony panel. Różnice pomiędzy poziomem terenu a dolną krawędzią najniżej ułożonego elementu prefabrykowanego wynoszą maksymalnie kilka centymetrów. Nasyp zlokalizowany od strony posesji przy ul. S. nie został wykonany podczas wykonywania ogrodzenia z prefabrykowanych elementów. Decyzja ta została również uchylona w postępowaniu odwoławczym przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 kwietnia 2015 r. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji, nie wykonał wskazań co do ponownego rozpatrzenia sprawy zawartych w decyzji kasacyjnej organu odwoławczego z dnia 24 lipca 2014 r. Organ nie sporządził bowiem szkicu pomiaru wysokości ogrodzenia, jako dowodu potwierdzającego prawidłowość ustaleń pomiarowych. Nie wyjaśnił, jak powinno się rozumieć używane przez niego odnośnie do ogrodzenia pojęcie "wysokość względna" a także nie zweryfikował szerokości dojazdu do drogi publicznej. W tej sytuacji organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W wyniku kolejnego rozpoznania sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 2 lutego 2016 r. orzekł ponownie o braku podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) tj. wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia ogrodzenia z elementów prefabrykowanych między posesjami S. i S. w G. do stanu zgodnego z prawem. Uzasadniając to rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że w dniu 17 grudnia 2015 r. przeprowadził na terenie posesji przy ul. S. [...] i [...] w G., kolejne czynności kontrolne, podczas których dokonał pomiaru wysokości ogrodzenia od utrwalonego użytkowo poziomu terenu do górnej jego krawędzi, przy czym wysokość tę zmierzono z najniższego poziomu pasa terenu pod ogrodzeniem. Pomiaru tego dokonano w pięciu punktach pomiarowych do poziomu terenu po obu stronach ogrodzenia. Wyniki pomiaru przedstawiono na szkicu oraz dokumentacji fotograficznej, stanowiących załącznik do protokołu z czynności kontrolnych. W ocenie organu wyniki tych pomiarów nie budziły zastrzeżeń, gdyż nie stwierdzono aby ogrodzenie, zarówno po stronie inwestora jak i po stronie działki sąsiedniej, przekraczało wysokość 2,20 m. Organ stwierdził, że z uwagi na ten pomiar nie było już potrzeby wyjaśniania użytego wcześniej sformułowania "wysokość względna". W ocenie organu ewentualną wysokość ogrodzenia większą niż 2,20 m otrzymałoby się dopiero w wyniku pomiaru w miejscu poza podmurówką ogrodzenia siatkowego na poziomie tzw. rabatki uprawnej, a więc w oddaleniu od płaszczyzny ogrodzenia, a to nie stanowiłoby już pomiaru wysokości ogrodzenia a byłoby wynikiem sumowania wysokości ogrodzenia pomierzonej z pasa terenu bezpośrednio przy ogrodzeniu do górnej jego krawędzi oraz różnicy poziomu pasa gruntu bezpośrednio przy ogrodzeniu i poziomu terenu w konkretnym punkcie na nieruchomości przy ul. S. Organ wziął przy tym pod uwagę, że wzdłuż ogrodzenia, po stronie nieruchomości przy ul. S., znajduje się podmurówka pod ogrodzenie siatkowe w zmiennej odległości od ogrodzenia na nieruchomości przy ul. S. Nadto poza płaszczyzną ogrodzenia wzniesionego przez P. W. znajduje się jeszcze pas gruntu (do którego poziomu mierzono wysokość ogrodzenia), dalej podmurówka pod ogrodzenie siatkowe po stronie nieruchomości skarżących, a jeszcze dalej, poza płaszczyzną podmurówki ogrodzenia siatkowego, na nieruchomości przy ul. S. znajduje się tzw. rabatka uprawna z roślinami, ze spadkiem w stronę tej nieruchomości. Organ uwzględnił także, że na przełomie 2013 – 2015 r. dokonano niwelacji terenu w części rabatki uprawnej po stronie nieruchomości przy ul. S. Organ wyjaśnił przy tym, że ewentualna różnica wysokości mierzonego ogrodzenia w dniu 17 grudnia 2015 r. w stosunku do pomiarów wykonanych w dniu 10 grudnia 2013 r. po stronie nieruchomości, której właścicielem jest P. W. wynika z faktu wykonania przez inwestora na tej działce utwardzenia powierzchni gruntu w postaci kostki typu polbruk. Podczas oględzin wykonanych w dniu 17 grudnia 2015 r. organ ustalił także, że szerokość dojazdu od strony drogi publicznej do nieruchomości przy ul. S. w G. wynosi 4,00 m w świetle bramy. Z kolei, szerokość pomiędzy ogrodzeniem będącym przedmiotem niniejszego postępowania a budynkiem przy ul. S., w miejscu wskazanym przez T. K., wynosi 2,84 m, ale w miejscu tego pomiaru znajduje się utwardzenie terenu z kostki typu polbruk a nie droga dojazdowa do drogi publicznej. W odwołaniu S. i T. K. wniosły o uchylenie tej decyzji. Skarżące zarzuciły, że sporny mur wybudowany został niezgodnie z pozwoleniem na budowę, ponieważ posadowiony jest w drodze dojazdowej, której minimalna szerokość powinna wynosić 3 m a wybudowanie muru zmniejszyło tę szerokość do 2,65 m. Ponadto, w ocenie skarżących, wybudowanie takiego nieestetycznego muru jest niezgodne z planem miejscowym i warunkami zabudowy określonymi w decyzji z dnia 5 lutego 2008 r., w której określono, że inwestycja nie może pogorszyć warunków technicznych sąsiednich nieruchomości, a zabudowa działki powinna być kontynuacją zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich. Ponadto wysokość spornego muru wynosi od 2,27 do 2,33 m a organ, dokonując pomiaru tej wysokości, nie uwzględnił, choć powinien, rzeczywistego poziomu terenu na posesji. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 11 marca 2016 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ odwoławczy uznał bowiem, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, iż przy budowie ogrodzenia między posesjami przy ul. S. i S. w G. inwestor nie naruszył art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, gdyż powtórzony pomiar wysokości ogrodzenia potwierdził, że rzeczywista jego wysokość nie przekracza 2,20 m. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że metoda dokonanego przez organ I instancji pomiaru nie budzi jego zastrzeżeń i została utrwalona w zapisach protokołu, na szkicu wyników czynności pomiarowych, a także w dokumentacji fotograficznej otoczenia. Zastrzeżeń organu odwoławczego nie budził także dokonany przez organ I instancji pomiar szerokości drogi dojazdowej z działki inwestora do drogi publicznej oraz ustalenia z tym związane. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wyjaśnił, że ogrodzenie terenu wraz z istniejącym na nim obiektem budowlanym jest technicznym urządzeniem budowlanym związanym funkcjonalnie z tym obiektem. Postrzegana estetyka ogrodzenia między działkami oraz poruszone kwestie zacieniania i "przewietrzania" działki nie uprawniają organu do wydania nakazu rozbiórki. Ogrodzenie wybudowane zostało na terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a wskazana w odwołaniu decyzja o warunkach zabudowy nie dotyczyła tego ogrodzenia lecz rozbudowy budynku bliźniaczego przy ul. S. na terenie działki nr [...] obręb [...], przy czym podane w niej zasady kształtowania zabudowy nie zawierały warunków dla ogrodzeń między działkami. Z kolei wymiar 26 cm, o który skarżące żądały powiększenia pomiaru wysokości ogrodzenia nie dotyczył utrwalonego użytkowo poziomu terenu do górnej krawędzi płyty ogrodzeniowej z najniższego poziomu pasa terenu pod ogrodzeniem lecz poziomu naruszonego gruntu w części rabatki, po stronie nieruchomości przy ul. S. We wniesionej do Sądu skardze skarżące domagały się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżące zarzuciły, że decyzje te wydane zostały na skutek błędu w ustaleniach faktycznych. W ich ocenie wysokość ogrodzenia przekracza 2,20 m, a dotychczas wykonane pomiary były nieprawidłowe, gdyż obejmowały tylko wysokość konstrukcji, a nie uwzględniały fundamentu pod tym płotem. Ogrodzenie to powoduje zaś zacienienie posesji, nie przepuszcza powietrza, co prowadzi do bezruchu, nie mówiąc już o względach estetycznych. Ponadto wybudowane ogrodzenie jest, w ocenie skarżących, niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy, która odnosi się do zagospodarowania całej działki wskazując m.in. maksymalną powierzchnię zabudowy oraz minimalną powierzchnię biologicznie czynną, gdyż zabudowa działki inwestora w związku z koniecznością zapewnienia ładu przestrzennego stanowić miała kontynuację zabudowy działek sąsiednich, a te nie posiadają tego typu ogrodzeń. Skarżące zarzuciły także, że orzekające organy dokonały błędnych ustaleń faktycznych, skutkujących wadliwym uznaniem, że miejsce pomiędzy ogrodzeniem a budynkiem nie stanowi drogi dojazdowej a jest jedynie placem. Jako że dojazd do tylnej części nieruchomości możliwy jest tylko tym placem, to powinien on być traktowany jako droga dojazdowa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zarówno kontrolowana decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 marca 2016 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lutego 2016 r. wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny sprawy i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa. W świetle ustalonych okoliczności sprawy prawidłowe było stwierdzenie, że w odniesieniu do wybudowanego pomiędzy posesjami przy ul. S. i S. w G. ogrodzenia brak było podstaw do zastosowania dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Decyzja na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 - Prawa budowlanego wydawana jest w przypadkach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 1-3, tj. w sytuacji gdy roboty wykonywane są: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia; 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska; 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1. W ocenie Sądu, w świetle ustaleń dokonanych w przedmiotowej sprawie podczas przeprowadzonych oględzin prawidłowo stwierdziły orzekające w sprawie organy administracji, że budowa ogrodzenia pomiędzy posesjami przy ul. S. i S. w G. nie wymagała uzyskania ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy – Prawo budowlane wskazuje, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Zgodnie zaś z treścią art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że obowiązujące przepisy nie określają sposobu mierzenia ogrodzenia. Dlatego też posiłkowo można zastosować wiążącą definicję sposobu mierzenia wysokości budynku, określoną w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Przepis ten wyjaśnia, że wysokość budynku mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części. Przez analogię wysokość ogrodzenia także należy mierzyć od najniższego poziomu terenu, na którym zostało ono wykonane, a w przypadku, gdyby poziom terenu byłby zróżnicowany i w najniższym jego poziomie wysokość przekraczałaby 2,20 metra - wówczas wysokość ogrodzenia należy mierzyć od każdego punktu, który wyznacza inny poziom tego terenu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 124/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Określona w przepisach wysokość ogrodzenia określa taką wysokość, nie odnosząc jej do gruntu inwestora ale jako wartość względem gruntu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1918/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wysokość powinna być mierzona od miejsca, w którym rozpoczęto wznoszenie przedmiotowego ogrodzenia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 673/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). O zachowaniu wysokości ogrodzenia zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane decyduje wysokość w tych samych miejscach po jego obu stronach (w razie różnicy wysokość wyższa), a nie wysokość ogrodzenia po stronie działki inwestora, który zmienił ukształtowanie własnego terenu. Chodzi więc o wysokość konstrukcji naziemnej tego urządzenia budowlanego, a nie jego wysokość liczoną od poziomu gruntu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt IV SA 1191/03, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza wszelką wątpliwością jest to, że wysokość ogrodzenia nie może być mierzona tylko od strony nieruchomości inwestora. Pomiar taki powinien odnosić się do wysokości ponad gruntem, przy czym w razie różnicy wysokości terenu dla oceny zaistnienia przesłanek z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane zasadnicze znaczenie powinien mieć pomiar wskazujący wysokość wyższą (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 67/08, LEX nr 510180). W orzecznictwie wskazano jednocześnie, że zmiany poziomu gruntu dokonywane przez właścicieli nieruchomości przedzielonych ogrodzeniem nie mogą mieć wpływu wysokość ogrodzenia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1918/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można bowiem, przy określaniu tej wysokości kierować się sztucznie usypanymi przy samym ogrodzeniu kopcami z ziemi, gdyż chodzi o wysokość ogrodzenia względem średniego poziomu terenu bezpośrednio przylegającego do ogrodzenia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 1070/13, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w dniu 17 grudnia 2015 r., pomiar wysokości ogrodzenia znajdującego się pomiędzy posesjami przy ul. S. i S. w G. odpowiada przedstawionym powyżej wymaganiom, które wyjaśniają jednocześnie dlaczego do wysokości przedmiotowego ogrodzenia nie mogła zostać doliczona odległość od poziomu znajdującej się obok tego ogrodzenia podmurówki wykonanej pod ogrodzenie siatkowe do poziomu gruntu na działce skarżących, powstałego zresztą na skutek niwelacji terenu rabatki uprawnej (k. 89-90 i 86 akt administracyjnych organu I instancji) ani też wysokość jakiegokolwiek elementu ogrodzenia siatkowego. Bezsporne przy tym jest, że pomiędzy ogrodzeniem betonowym, będącym przedmiotem niemniejszego postępowania, a ogrodzeniem siatkowym na podmurówce znajduje się pas gruntu o zmiennej szerokości. Z tak dokonanego pomiaru wynika zaś, że wysokość przedmiotowego ogrodzenia nie przekracza 2,20 m. W sporządzonym, w dniu 17 grudnia 2015 r., protokole oględzin wskazano, że wysokość ogrodzenia od strony ul. S. wynosi: 2,02 m, 1,96 m, 1,98 m, 1,98 m i 1,89 m a w tych samych punktach wysokość ogrodzenia mierzona od strony ul. S. wynosi 2,01 m, 2,07 m, 2,06 m, 2,03 m i 2,01 m. Pomiary te zostały czytelnie i jasno zobrazowane przez organ kontrolujący a ponadto zostały poparte dokumentacją fotograficzną. Protokół z oględzin podpisany został przez T. K. i P. W. Wysokość została zmierzona od poziomu terenu bezpośrednio przylegającego do ogrodzenia po obu jego stronach. Sąd nie dopatrzył się również, aby wybudowane pomiędzy posesjami przy ul. S. i S. w G. ogrodzenie, naruszało obowiązujące przepisy prawa. Wybudowane ogrodzenie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż z dokonanych przez organy ustaleń wynika, że na terenie działek przy ul. S. [...] i [...] nie obowiązuje uchwała ustalająca taki plan. Stąd też nie jest zrozumiałe odwoływanie się skarżące do zakazu budowy ogrodzeń z elementów prefabrykowanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego dla osiedli mieszkaniowych. To samo dotyczy zarzucanej przez skarżące niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy, która dotyczyła wyłącznie rozbudowy budynku mieszkalnego, czego zresztą nie kwestionują skarżące, wskazując jedynie, że w sposób ogólny musi odnosić się ona również do zagospodarowania całej nieruchomości w szczególności w zakresie powierzchni biologicznie czynnej i maksymalnej powierzchni zabudowy. Wskazać jednakże należy, że kwestie te nie były przedmiotem niniejszego postępowania. W niniejszej sprawie nie może odnieść skutku odwoływanie się do ładu przestrzennego i zasad dobrego sąsiedztwa. Wreszcie, wbrew zarzutom skarżących, wybudowane ogrodzenie nie narusza dyspozycji § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690). Przepis ten stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Wyjaśnić należy, że wymóg określony w tym przepisie dotyczy wyłącznie dojazdu do działki a nie szerokości dojazdów wewnątrz działki (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 17 grudnia 2015 r. wynika zaś, że szerokość dojazdu od strony drogi publicznej do nieruchomości przy ul. S. wynosi 4 m w świetle bramy. Z powyższego wynika, że ogrodzenie pomiędzy ul. S. [...] a ul. S.[..] w G. nie narusza przepisów prawa. W tej sytuacji brak było do nałożenia jakichkolwiek obowiązków w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawi jest więc prawidłowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1344/05, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesioną w niniejszej sprawie skargę oddalił jako bezzasadną.