II SA/Gd 207/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. U., M. G. i M. O. na uchwałę Rady Miejskiej w Chojnicach z dnia 28 października 2013 r., nr XXXVII/397/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu 28 października 2013 r. Rada Miejska podjęła uchwałę nr XXXVII/397/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową i usługi pomiędzy ulicami C. i B. . A. U., M. O. i M. G., zgodnie z art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w dniu 13 stycznia 2014 r. wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa, a potem z zachowaniem terminu trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącym odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wnieśli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W treści skargi zawarty został wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały. Ewentualnie skarżące wniosły o stwierdzenie wydania uchwały z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od organu na rzecz każdej ze skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Powołując się na prawo własności działek objętych planem skarżące zarzuciły naruszenie § 10 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazując, że materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia, tymczasem mapa stanowiąca integralny załącznik do Uchwały Rady Miejskiej z dnia 28 października 2013 r. była w tej dacie nieaktualna. Zarzuciły też naruszenie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826) przez podjęcie zaskarżonej uchwały, zawierającej inwestycję w postaci planowanej publicznej drogi zbiorczej - drogi wojewódzkiej i zjazdów z tej drogi w obrębie Osiedla Asnyka, bez uwzględnienia szkodliwego oddziaływania hałasu związanego z funkcjonowaniem drogi wchodzącej w strefę zabudowy mieszkaniowej oraz brak w tym zakresie ustaleń odnośnie szkodliwości wpływu takiej inwestycji na całą zabudowę mieszkaniową w jej obrębie. Zawarte prognozy zostały przeprowadzone w 2010 roku i nie uwzględniły zabudowy istniejącej w dacie zatwierdzania planu zagospodarowania, Skarżące wskazały także na naruszenie art. 15 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak jasnego i dokładnego określenia istotnych parametrów przewidywanej drogi, w szczególności odległości od zabudowy mieszkaniowej. W treści skargi zarzucono także naruszenie 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez bezpodstawne odstąpienie od określonej ustawowo skali 1:1000, stanowiącej zasadę sporządzania planu i sporządzenie przedmiotowego planu w skali 1:2000 bez wykazania szczególnie uzasadnionego przypadku, dla którego sporządzono plan w tej skali, co ma istotne znacznie zwłaszcza w sytuacji, gdy ustalenia planu stanowią bezpośrednią podstawę dla pozwoleń na budowę. Zarzuciły także skarżące naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) przez podjęcie zaskarżonej uchwały bez uprzedniego podjęcia uchwały o zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniosła, że zaskarżony plan miejscowy stanowi zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową i usługi pomiędzy ulicami C. i B. uchwalonego uchwałą nr VI/74/l 1 Rady Miejskiej z dnia 22 kwietnia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego Nr 54 z 2011 r., poz. 1253), a zakres zmian obejmował wyłącznie układ dróg wewnętrznych, bez ingerencji w przebieg drogi oznaczonej symbolem 018 KDZ. Odnośnie interesu prawnego skarżących do wniesienia skargi Rada wskazała, że w orzecznictwie NSA utrwalony jest pogląd, że "przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę rady gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zawsze cała ta uchwała w znaczeniu formalnym, a legitymacja do zaskarżenia takiej uchwały przysługuje każdemu, kto wykaże naruszenie swojego interesu prawnego lub uprawnienia konkretnymi postanowieniami tej uchwały w odniesieniu choćby tylko jednej działki położonej na obszarze objętym planem" (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Indywidualny interes prawny jest konkretny, gdyż dotyczy konkretnej osoby. Musi to być interes o charakterze osobistym, czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu" (wyrok NSA z 23 maja 2002 r., IV SA 1486/2001, LexPolonica nr 356391; podobnie wyrok WSA w Białymstoku z 4 maja 2006 r., II SA/Bk 763/2005, LexPolonica, " Wspólnota" 2006, nr 27, s. 46). Organ wskazał, że A. i J. małżonkowie U. są właścicielami działek o nr 3033 i nr 3034, działki o nr 3040 i nr 3041 stanowią własność M. i W. małżonków O., natomiast działka nr 3032 jest własnością M. i M. małżonków G.. Żadna z wymienionych działek nie leży w obszarze opracowania kwestionowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego naruszenia interesu prawnego powinno być w sposób szczególnie pieczołowity wykazane przez skarżące, zawarte w przedmiotowym planie ustalenia nie dotyczą bowiem nieruchomości stanowiących ich własność. W przekonaniu Rady skarżące nie przedstawiłyi przekonywującej argumentacji, z której wynikałoby naruszenie ich konkretnego interesu osobistego wynikającego ze ściśle określonego przepisu prawa, z uwzględnieniem reguł wypływających z treści art. 140 i 144 k.c..Ponadto, nie biorąc udziału w procedurze planistycznej, pozbawiły się możliwości podnoszenia zarzutu naruszenia przez organ władztwa planistycznego (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 8 kwietnia 2010 roku w sprawie II OSK 123/10, LexPolonica nr 2250186). Ani w procedurze uchwałodawczej ani w naruszeniu przepisów procedury planistycznej nie można bowiem upatrywać naruszenia interesu prawnego. Procedura badana będzie przez Sąd dopiero wówczas, gdy skarżące wykażą, że ich interes prawny został naruszony. Odnośnie zawartego w skardze zarzutu naruszenia § 10 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1587 Rada wskazała, że pismem z dnia 18 lipca 2012 r. Urząd Miejski wystąpił z wnioskiem do Starostwa Powiatowego Wydziału Geodezji o udostępnienie danych zgromadzonych w Państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, niezbędnych do realizacji zadania publicznego polegającego na sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową i usługi pomiędzy ulicami C. i B. w postaci kopi mapy zasadniczej w formie cyfrowej. Powyższe dane Geodeta Powiatowy przekazał z pismem z dnia 23 lipca 2012 r.. Pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. Burmistrz Miasta wystąpił o opinię oraz uzgodnienie do właściwych instytucji i organów. Urząd Miejski nie ma wpływu na zawartość i aktualność map przekazywanych przez organ prowadzący zasób geodezyjny i kartograficzny. Gdyby nawet należało uznać tę mapę za nieaktualną, to nie jest to naruszenie istotne, bowiem nie miało najmniejszego wpływu na ustalenia planistyczne. Planowany przebieg drogi w identyczny sposób wskazywany był w poprzednio obowiązujących dokumentach planistycznych, zarówno w planach ogólnych, planie miejscowym oraz studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Przywoływany przez skarżących przepis § 10.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587), należy odczytywać łącznie z art. 28.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. 2012 r. poz. 647), by możliwym było potwierdzenie zasadności wniosku skarżących (tak m.in. NSA w Warszawie w z dnia 9 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 1481/06). Odnośnie zarzutu naruszenia rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U z 2014 r. poz. 112) odwołując się do art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232, ze zm.) stwierdziła Rada, że organ sporządzający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego różnicuje tereny o różnych funkcjach lub o różnych zasadach zagospodarowania i wskazuje, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Odnosząc się natomiast do stanu faktycznego niniejszej sprawy przywołać należy fakt, że prognoza oddziaływania na środowisko sporządzona została w 2013 r. i jej zakres odpowiada wytycznym zawartym w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235). Na podstawie art. 53 cytowanej wyżej ustawy Burmistrz Miasta uzgodnił zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Gdańsku oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Prowadzi to do wniosku, że i w tym przypadku nie doszło do naruszenia prawa. W przekonaniu Rady niezrozumiały jest, podnoszony przez skarżące, zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 1 art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "poprzez brak jasnego i dokładnego określenia istotnych parametrów przewidywanej drogi". Przepis § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) stanowi, że projekt tekstu planu miejscowego w zakresie ustaleń dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastniktury technicznej z układem zewnętrznym, wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Na etapie planowania przebiegu drogi należy uwzględniać jej parametry, wymagane przepisami prawa w tym rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych. Szerokość drogi zbiorczej oznaczonej symbolem "Z", a więc drogi planowanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczonej symbolem 018 KDZ, nie powinna być mniejsza niż 20 m. W zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego linie rozgraniczające drogę wyznaczają szerokość 25 m (przez linie rozgraniczające drogę należy rozumieć granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe). Konkretne wymiary drogi określone natomiast zostaną na późniejszym etapie - w toku procesu inwestycyjnego. Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) w art. 43.1 określa, w jakiej odległości od krawędzi poszczególnych rodzajów dróg mogą znajdować się obiekty budowlane. W przypadku planowanej drogi wyznacza odległość co najmniej 8 m., co w planie jest zachowane. Organ nie zgodził się także się ze skarżącymi, że doszło do naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy poprzez bezpodstawne i niczym nieuzasadnione odstąpienie od określonej ustawowo skali 1:1000. Na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z ust. 2 art. 16 wydane zostało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1587), dopuszczające stosowanie map w skali 1:2000 w przypadku sporządzania projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni. Wypada jedynie dodać, że w niniejszej sprawie plan obejmuje ponad 500 działek, położonych na obszarze ponad 100 hektarów. Odnosząc się do ostatniego zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu przez podjęcie zaskarżonej uchwały bez uprzedniego podjęcia uchwały o zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wskazać należy na fakt, że wymóg podjęcia przez radę gminy uchwały o zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, określony w art. 20 ust. 1 ww. ustawy, zostaje spełniony zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak również wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium podjęta zostanie, jak w kwestionowanej uchwale, w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 09 kwietnia 2008 r. II OSK 32/2008, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r. II OSK 1863/2006, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2007 r. II SA/OL 993/2007, Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 października 2009 r. II SA/Bk 667/2008). Zgodnie z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna w przypadku naruszenia zasad sporządzenia planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, bądź naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Tryb procedury uchwalenia planu odnosi się do kolejno podejmowanych czynności planistycznych, określonych przepisami ustawy, gwarantujących możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie wniosków i uwag) i pośrednio do kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania planu wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. W art. 17 ustawy o p.z.p. określono szczegółowo procedurę poprzedzającą uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2011 r., II OSK 466/2011), która nie została w przedmiotowej sprawie naruszona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, zgodnie z art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Skarga oparta została na treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 ze zm.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Podstawowymi przesłankami koniecznymi dla skutecznego wniesienia skargi opartej na tym przepisie są uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Wnosząc skargę, skarżący musi zatem wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" sytuacją, a zaskarżaną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia go lub ogranicza mu) jego prawem chroniony interes lub uprawnienie. Zaskarżoną w przedmiotowej sprawie uchwałą z dnia 28 października 2013 r. Rada Miejska uchwaliła miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową i usługi pomiędzy ulicami C. i B. . W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, że skarżące, przed wniesieniem skargi na opisaną powyżej uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wystąpiły do Rady ze stosownym wezwaniem, a następnie wniosły skargę do Sądu w ustawowym terminie. Nie budziło również wątpliwości Sądu, że przedmiotowa uchwała może zostać zaskarżona w trybie przewidzianym w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ stanowi uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Sąd zbadał czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących i w tym celu przeanalizował treść zaskarżonej uchwały, twierdzenia stron zawarte w pismach procesowych oraz treść dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy. Z oświadczenia Rady, popartego treścią dokumentów znajdującymi się w aktach sprawy wynika, że skarżąca A. U. jest współwłaścicielką działek o nr 3033 i nr 3034, działki o nr 3040 i nr 3041 stanowią własność M. i W. małżonków O., natomiast działka nr 3032 jest własnością M. i M. małżonków G.. Żadna z wymienionych działek, wbrew twierdzeniom skarżących, nie leży w obszarze opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji, także wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, żadne ustalenia planu nie wprowadzają na działkach należących do skarżących ograniczeń co do możliwości ich zabudowy, z czego wywodzą swój interes prawny do kwestionowania przedmiotowej uchwały. Z treści przywołanego wyżej art. 101 ust 1 u.s.g. wynika, że prawo do zaskarżania uchwał na jego podstawie przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84 i z dnia 16 września 2008 r. sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121). Prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje jedynie podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem, że zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną tego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawniania lub interesu prawnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12, Lex nr 1212683). Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Baza Orzeczeń Lex nr 151236; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, że interes prawny to zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1693/97, Baza Orzeczeń Lex nr 48702). Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, nie publ.). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest przy tym zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Stwierdzenie tego interesu sprowadza się zaś do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego (niekoniecznie administracyjnego), a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, Baza Orzeczeń Lex nr 47938). Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g., interes prawny skarżącego musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest to interes o charakterze osobistym tj. własny, zindywidualizowany i konkretny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2010 r., sygn. akt II SA 1410/01, Baza Orzeczeń Lex nr 53376). Interes ten jest bezpośredni, konkretny i realny, nie może to więc być interes prawny przewidywalny w przyszłości, hipotetyczny ale musi być rzeczywiście istniejący (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 1438/10, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. A zatem, kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., trzeba dowieść, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Tylko istnienie tak określonej legitymacji skargowej zezwala na rozpatrywanie merytorycznych zarzutów wniesionej skargi, uruchamiając kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Natomiast brak legitymacji skargowej prowadzić musi do oddalenia skargi, bez badania zasadności zarzutów odnoszących się do skarżonego aktu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego reguluje kwestie związane z przeznaczeniem i zagospodarowaniem nieruchomości. Ze swej istoty zatem może ograniczać i naruszać prawo własności, które jest prawem o charakterze rzeczowym bezwzględnie obowiązującym. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 ustawy), określają bowiem granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy). Natomiast podmiot kwestionujący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów, które są własnością innych osób, winien wykazać, że sposób zagospodarowania określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego będzie miał wpływ na jego uprawnienia i obowiązki. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym co do tego, że posiadanie (rzeczowego) prawa do nieruchomości nie znajdującej się w obszarze objętym planem miejscowym nie wyklucza samo w sobie legitymacji skargowej z art. 101 ust. 1 u.s.g. Jednakże trzeba mieć na uwadze, że osoba kwestionująca przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów będących własnością innych osób winna wykazać, że sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym ma wpływ (realny i bezpośredni) na jej uprawnienia i obowiązki poprzez ograniczenie jej prawa wykonywania własności lub nałożenie na nią pewnych obowiązków. O naruszeniu interesu prawnego strony skarżącej może zatem decydować zmiana sytuacji prawnej działki sąsiedniej - pozostającej w obszarze objętym planem, o ile ma ona istotny wpływ na wykonywanie prawa własności w stosunku do określonej nieruchomości skarżącej. Zatem w sytuacji, gdy wnoszącym skargę do sądu administracyjnego jest właściciel nieruchomości graniczącej z obszarem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wówczas podstawą jego interesu prawnego do kwestionowania tego planu stanowią normy wynikające z tzw. prawa sąsiedzkiego, tj. art. 144 k.c. ustanawiający zakaz ujemnego oddziaływania (ponad przeciętną miarę) na cudzą nieruchomość (zob. też prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 674/07; z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 681/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Uzasadniając swoją legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały skarżące wskazały, że objęta planem zbiorcza droga wojewódzka, oznaczona symbolem 018 KDZ, poprzez emisję hałasu zakłóci spokojne zamieszkiwanie na należących do nich działkach budowlanych. W tym kontekście rozważenia wymaga, czy wskazana przez skarżące uciążliwość wynikająca z usytuowania drogi oddziałuje ponad przeciętną miarę na ich działki, co mogłoby stanowić o legitymacji do skutecznego kwestionowania planu miejscowego. W tym też kontekście Sąd ocenił, że skarżące w niniejszej sprawie nie wykazały, że określony w zaskarżonej uchwale sposób zagospodarowania terenu będzie wywierał wpływ na uprawnienia lub obowiązki wszystkich skarżących, zarówno tych posiadających nieruchomości w bliższym sąsiedztwie granic planu (działki nr 3033 i 3034 należące do A. i J. U., jak i tych, których działki znajdują się w dalszej odległości od jego granic (działki nr 3040 i 3041, należące do M. i W. O. i 3032 należąca do M. i M. G.). W ocenie Sądu, żadna z nieruchomości należących do skarżących nie podlega ograniczeniom przewidzianym w zaskarżonej uchwale, jako działka objęta ustaleniami planu. Takich ograniczeń nie wprowadza również przedmiotowy plan w odniesieniu do nieruchomości pozostających poza jego obszarem, zwłaszcza w dalszej odległości (por. część graficzna planu miejscowego). Również z przedstawionych przez skarżących okoliczności nie wynika, aby ich interes prawny jako właścicieli nieruchomości został naruszony. Należy przy tym wziąć pod uwagę okoliczność, że nawet znajdująca się bezpośrednio przy granicy planu działka 3033 jest oddzielona od planowanej drogi pasem gruntu o innym przeznaczeniu. Ponadto należy wziąć pod uwagę okoliczność, że przebieg planowanej drogi wojewódzkiej na terenie 018KDZ pozostaje niezmieniony od 1971 r., gdzie został wytyczony w planie z dnia 24 kwietnia 1971 r., następnie przebieg ten nie został zmieniony planami z 17 lipca 1992 r., 25 czerwca 1987 r. i 22 kwietnia 2011 r., przy czym w stosunku do tego ostatniego planu zakres zmian obejmował wyłącznie układ dróg wewnętrznych, bez ingerencji w przebieg drogi oznaczonej symbolem 018 KDZ. Zabudowując należące do nich działki, bądź nabywając je jako działki budowlane skarżący mieli zatem świadomość planowanego przebiegu drogi. [i]Natomiast konkretne wymiary drogi, a także sposób zabezpieczenia sąsiednich nieruchomości przed nadmiernym hałasem (tylko w przypadku wystąpienia takiej emisji) określone zostaną na późniejszym etapie - w toku procesu inwestycyjnego. Ustalając, że skarżący nie maja legitymacji do kwestionowania przedmiotowej uchwały Sąd odstąpił od badania zasadności merytorycznych zarzutów skargi, dotyczących naruszeń prawa w trakcie uchwalania przedmiotowego planu. Procedura badana będzie przez Sąd wówczas, gdy skarżące wykażą, że ich interes prawny został naruszony. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga nie może odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, w konsekwencji oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.. -----------------------