II SA/Gd 217/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant: Robert Daduń po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 grudnia 2002r. nr [[...]] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę obiektów budowlanych uchyla zaskarżone postanowienie Decyzją z dnia 20 sierpnia 2002r. nr [[...]] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał K. B. rozbiórkę: 1. obiektu budowlanego - domku letniskowego o konstrukcji drewnianej trwale związanego z gruntem, o wymiarach w rzucie poziomym 6,00 m x 6,00 m + 1,50 m x 3,00 m, 2. obiektu budowlanego - ustęp o konstrukcji drewnianej o wymiarach w rzucie poziomym 0,85 m x 1,25 m, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [[...]] położonej w K. gmina Miasta W. W piśmie z dnia 29 października 2002r. K. B. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od powyższej decyzji, z uwagi na to, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych. Strona podniosła, że studiuje na uczelni w Ł. i rzadko przebywa w miejscu zameldowania, z tej tez przyczyny ustanowiła pełnomocnika W. B., o czym organ został poinformowany listem poleconym. O wydaniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 sierpnia 2002r. strona dowiedziała się z pisma tego organu z dnia 2 października 2002r. W związku z powyższym strona zwróciła się do organu z prośbą o przesłanie ww. decyzji pełnomocnikowi i przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia 20 sierpnia 2002r. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2002r. nr [[...]] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił przywrócenia K. B. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 sierpnia 2002r. nr [[...]]. Organ odwoławczy wskazał, że powyższa decyzja została przesłana została przesłana na adres strony, jednakże nie została odebrana z powodu nieobecności domowników. Doręczenie decyzji, zgodnie z przepisem art. 44 k.p.a. nastąpiło w dniu 3 września 2002r. Ponieważ strona nie zawiadomiła wcześniej organu o zmianie miejsca zamieszkania, doręczenie należy uznać za skuteczne. W ustawowym terminie strona nie złożyła odwołania. Odnosząc się do złożonego przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy stwierdził, że nie zostały spełnione wymogi określone przepisami umożliwiające pozytywne załatwienie wniosku strony. Organ powołał się na treść art. 58 §2 k.p.a., który stanowi, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W rozpatrywanym przypadku strona nie dopełniła czynności, dla której określony był termin tzn. nie wniosła - jednocześnie z wnioskiem - odwołania od decyzji. K. B. złożyła skargę na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Odnosząc się do twierdzeń organu odwoławczego odnośnie braku wniesienia odwołania jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia, skarżąca podnosi, że według niej wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania należało potraktować jako jednoczesne odwołanie od decyzji, którego uzupełnienie miało być dołączone w terminie późniejszym, otrzymaniu decyzji. Skarżąca nie złożyła pełnego odwołania, gdyż nie była jej znana treść decyzji. Następnie skarżąca odniosła się do faktu ustanowienia przez siebie pełnomocnika i braku dobrej woli organu pierwszej instancji poprzez nie przesłanie mu decyzji z dnia 20 sierpnia 2002r. Skarżąca dopatruje się w takim działaniu organ naruszenia art. 7,40 § 2 i 44 k.p.a. W dalszej części skargi przedstawiono działania skarżącej i organów administracji w sprawie, które miały miejsce już po dacie wydania zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w motywach zaskarżonego postanowienia. Organ stwierdził również, że nie można uwzględnić sugestii skarżącej, iż wniosek o przywrócenie terminu organ powinien był jednocześnie potraktować jako odwołanie od decyzji, ponieważ treść tego wniosku odnosi się wyłącznie do przywrócenia terminu. Nie może być, zdaniem organu, uwzględniony argument , że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony, gdyż była świadoma faktu o toczącym się postępowaniu, zatem stosownie do wymogu art. 41 § l k.p.a. winna była poinformować organ nadzoru budowlanego o zmianie adresu. Odnośnie faktu ustanowienia pełnomocnika, organ wskazał, że decyzja nakazująca rozbiórkę została wydana jeszcze przed jego ustanowieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r.. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skargę należało uwzględnić. Przepis art. 58. § 1 kp.a. stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Dodatkowym wymogiem będzie określona w art. 58 § 2 zd. drugie kp.a. konieczność jednoczesnego z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu dopełnienia czynności, dla której określony był termin. W przypadku niniejszej sprawy obowiązek ten polegał na jednoczesnym wniesieniu odwołania. W tym miejscu Sąd stwierdza, że nie podziela twierdzeń skarżącej, jakoby wniosek z 29 października 2002r. był jednocześnie odwołaniem, z jego treści nie wynika bowiem by strona była choćby niezadowolona z faktu wydania decyzji, co stanowi zasadniczy elementem przesądzający o zakwalifikowaniu czynności procesowej strony jako odwołania. Jednak w sytuacji, gdy, w ocenie organu odwoławczego, skarżąca nie dopełniła czynności dla której określony był termin, winien był wezwać ją w trybie art. 64 § 2 kp.a. do uzupełnienia braków formalnych wniosku pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Bez takiego wezwania nie zachodziła możliwość wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. Takie stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również w doktrynie. ( zob. wyrok z dnia 2 sierpnia 2000r., sygn. akt SA/Bk 142/00, OSP 2002/5/72 wraz z glosą L. Żukowskiego do tego orzeczenia, opubl. tamże). Oznacza to, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów art. 58 § 2 i 64 § 2 kp.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy nadzoru budowlanego winien ponownie rozpoznać sprawę wzywając w pierwszej kolejności stronę do uzupełniania braków formalnych wniosku z dnia z dnia 29 października 2002r. poprzez wezwanie do wniesienia odwołania od decyzji, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżone postanowienie nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem zdaniem Sądu obligatoryjne tylko w takim przypadku, gdy zaskarżone do sądu administracyjnego orzeczenie nadaje się ze swej istoty do wykonania oraz gdy przepis szczególny nie wyklucza jego wykonalności z mocy samego prawa do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi przez sąd. Skoro zatem zaskarżone do sądu administracyjnego postanowienie nie nadaje się w żadnej mierze do wykonania, to całkowicie bezprzedmiotowe było orzekanie o możliwości jego wykonania w trybie art.152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.