II SA/Gd 245/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. i H. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę wniesioną przez H. S. Skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lutego 2015 r., nr [...], wnieśli K. S. i H. S. Postanowieniem tym uchylono, w części dotyczącej terminu uiszczenia grzywny i terminu do wykonania określonego tytułem wykonawczym obowiązku, postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 lutego 2012 r. nakładające na K. S. obowiązek uiszczenia grzywny w wysokości 10 000 zł. w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki i jednocześnie wyznaczono nowy termin wykonania tych obowiązków do dnia 30 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 ustawy, wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. O interesie prawnym w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy można mówić wówczas, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. Chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego jak i procesowego. Istnienie związku pomiędzy chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem administracyjnym przesądza o uprawnieniu do złożenia skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/11, LEX nr 1069034). Norma będąca podstawą interesu prawnego może należeć do każdej gałęzi prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1227/11, LEX nr 846691). Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 ustawy, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd wskazuje, że skarżąca H. S. nie była stroną postępowania egzekucyjnego, ani też zaskarżone postanowienie nie było do niej skierowane. Postępowanie egzekucyjne wszczęte zostało celem wyegzekwowania ostatecznej decyzji ustalającej obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego na działce nr [...] w K., którym obciążony został jako inwestor, będący jednocześnie współwłaścicielem działki, K. S. Wobec K. S. jako zobowiązanego skierowano czynności egzekucyjne i na niego nałożono grzywnę w celu przymuszenia. Stronami w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., nr 110, poz. 151, ze zm.), są zatem w niniejszej sprawie wyłącznie zobowiązany i wierzyciel – podmiot, który jest uprawniony do żądania wykonania obowiązku (zob. art. 1a pkt 13 i 20 tej ustawy), a więc K. S. i organ nadzoru budowlanego będący jednocześnie organem egzekucyjnym. Z tego względu, należało stwierdzić, że H. S. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu, a więc jej skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy była niedopuszczalna. Skargę może wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową - legitymacją do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego. W przypadku niewykazania tego rodzaju legitymacji skargowej sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują w takim wypadku możliwości konwalidacji skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2376/11, LEX nr 1070391). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił odrzucić skargę wniesioną przez H. S.