II SA/Gd 264/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. Dz.i I.P.-Dz. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia 15 lutego 2010r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 10 października 2008r. orzekającą o braku podstaw do wydania B. i P. K. decyzji o nakazie rozbiórki parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 10,4m x 6,1m usytuowanego w północno - wschodnim narożniku działki nr [...], położonej przy ul. Gdańskiej 58 w M. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na wniosek I. i K. D. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy budynku gospodarczego oraz aktualnie prowadzonych robót budowlanych przy tym budynku na należącej do B. i P. K. działce nr [...]. W wyniku dokonanych oględzin organ I instancji ustalił, że w północno - wschodnim narożniku przedmiotowej działki znajduje się budynek gospodarczy, murowany, o powierzchni zabudowy 10,4m x 6,1m. Budynek posiada dach jednospadowy w kierunku północnym, okap jest na wysokości 2,4m, a szczyt dachu znajduje się na wysokości 3,0m. Ściany budynku od strony północnej i wschodniej usytuowane są na samej granicy działek nr 104 (północ) i nr 110 (wschód). Budynek gospodarczy murowany został wybudowany przez B. i P. K. w 1989r. w miejsce istniejącego wcześniej (od 1975r.) budynku drewnianego, bez decyzji o pozwoleniu na budowę. Ściany budynku od strony sąsiednich działek nie mają otworów okiennych. Z protokołu oględzin wynika, że w kwietniu 2008r. B. i P. K. rozpoczęli w tym budynku gospodarczym remont dachu, polegający na wzmocnieniu konstrukcji zadaszenia i wymianie pokrycia dachowego z blachy falistej. Zakres remontu został zgłoszony do Starosty w dniu 3 kwietnia 2008r., jednakże inwestorzy deklarowali w nim rozpoczęcie robót remontowych w dniu 15 maja 2008r. Natomiast zgłoszony zakres robót remontowych inwestorzy wykonali już w kwietniu 2008r., zatem przed terminem zgłoszonego rozpoczęcia robót budowlanych. Z powyższego wynika, że przedmiotowe roboty zostały również wykonane samowolnie. Jednakże kwestia samowolnie wykonanych robót budowlanych w 2008r. oraz ewentualnego nieprawidłowego spływu wód, winna być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Natomiast fakt samowolnego wybudowania przedmiotowego obiektu w 1989r. uzasadniał w ocenie organu I instancji przeanalizowanie sprawy w oparciu o przepisy art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Ustalenia takie przyjął także organ II instancji. Organ odwoławczy dokonując ustaleń w związku ze sporem co do daty powstania przedmiotowego obiektu gospodarczego zwrócił się pismem do I. i K. D. o przesłanie mapy geodezyjnej z 1994r., na którą powołali się oni w piśmie z dnia 15 maja 2008r. W odpowiedzi strona przesłała mapę sytuacyjną aktualną na dzień 15 stycznia 2010r. oraz mapę sytuacyjną z dnia 15 kwietnia 1997r. W ocenie organu odwoławczego dokumenty te nie podważają ustaleń, że przedmiotowy obiekt powstał przed 1 stycznia 1995r., bez pozwolenia na budowę, a zatem z naruszeniem art. 28 ustawy Prawo budowlane z 1974r. W związku z tym zgodnie z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, jako obowiązującą podstawę prawną orzekające organy przyjęły ustawę z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Art. 103 ust 2 Prawa budowlanego z 1994r. stanowi, że do obiektów których (samowolna) budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy tj. przed dniem 1 stycznia 1995r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymi przepisami są uregulowania art. 37 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. oraz przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 z późn. zm.). Zgodnie z treścią § 44 ust 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków przez osoby fizyczne wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Takiego pozwolenia na budowę właściciele w trakcie prowadzonego postępowania nie przedstawili. Art. 37 ust Prawa budowlanego z 1974r. stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, ( pkt 1 ust 1 art. 37) lub że powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (ust. 1 pkt 2 art. 37), bądź też występują okoliczności zawarte w ust. 2 art. 37 tj. z innych ważnych przyczyn poza wymienionymi w ust. 1. Natomiast zgodnie z art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. W świetle obowiązującego orzecznictwa sądów administracyjnych warunkiem zastosowania instytucji rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r. jest równoczesne wystąpienie dwóch przesłanek: rozpoczęcie budowy lub wybudowanie obiektu budowlanego bez wymaganego zezwolenia, naruszenie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego w czasie budowy (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2006r. sygn. akt OSK 522/055 Lex nr 194370, wyrok NSA z dnia 19 maja 1999r. sygn. akt IV SA 169/96 Lex nr 47287, wyrok NSA z dnia 7 lutego 2007r. sygn. akt II OSK 278/06 nie publik., wyrok NSA sygn. akt II OSK 1094/06 z dnia 26 lipca 2007r.; wyrok NSA z dnia 9 stycznia2007r. sygn. akt II OSK 138/06, wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2008r. sygn. akt OSK 1496/06, wyrok NSA z dnia 1 lutego 2008r. sygn. akt II OSK 1525/06, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2008r. sygn. akt II SA/Gd 111/08 i wyrok NSA z dnia 24 lipca 2009r. sygn. akt II OSK 1217/08). W omawianej sprawie organ I instancji badając zgodność budowy przedmiotowego budynku gospodarczego z przepisami o planowaniu przestrzennym stwierdził, że działka nr [...] położona przy ul. Gdańskiej w M. jest działką budowlaną, inwestycyjną o przeznaczeniu mieszkaniowym, o czym świadczy pismo Wójta Gminy z dnia 26 czerwca 2008r. powołujące się na uchwałę Rady Gminy Stegna nr 7324/23/2008 z dnia 21 czerwca 2000r, w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi M. oraz uchwałę nr XX1II/162/04 z dnia 27 października 2004r. zatwierdzająca Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Stegna (tereny osadnicze). Organ odwoławczy nie podzielając takiej interpretacji przesłanki dotyczącej zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzupełnił w postępowaniu odwoławczym materiał dowodowy w zakresie zgodności budowy przedmiotowego obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wójt Gminy Stegna na zapytanie organu wyjaśnił mianowicie, że w roku 1989 dla wsi M. nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego. Poinformował jednocześnie, że dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi M. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Stegna Nr XXV/242/09 z dnia 27 marca 2009r. (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 77 z dnia 10 czerwca 2009r.) w którym działka nr [...] obręb M. położona jest w terenach zabudowy mieszkaniowej (MN). W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że w momencie realizacji przedmiotowego budynku nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, natomiast w chwili obecnej wybudowany na działce nr 109 w M. parterowy budynek gospodarczy znajduje się na terenie, który jest przeznaczony pod tego typu zabudowę. W takiej sytuacji brak jest podstaw prawnych do nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu z przesłanki wymienionej w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z uwagi na niezgodność budowy z przepisami o planowaniu przestrzennym. Organy nadzoru budowlanego przeanalizowały również kwestię istnienia przedmiotowego budynku w aspekcie przepisów art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r., uwzględniając względy bezpieczeństwa w zakresie przepisów o bezpieczeństwie pożarowym, wynikające z lokalizacji rozpatrywanego budynku gospodarczego względem istniejącej innej zabudowy na tej samej działce nr [...] i w bezpośredniej bliskości, na sąsiednich działkach nr [...] i nr [...]. Parterowy budynek gospodarczy jest oddalony o ca 9,4m od budynku mieszkalnego jednorodzinnego, także usytuowanego na działce nr [...] i należącego do inwestorów. Na działce nr [...], najbliższej przedmiotowego budynku, znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny w odległości około 10,0m. Budynek mieszkalny na działce skarżących nr [...] jest jeszcze bardziej oddalony od budynku gospodarczego. Ściany budynków mieszkalnych na działkach nr 104, 109 i 110 wykonane są z materiałów niepalnych, ich dachy także mają pokrycie z materiałów niepalnych (blachodachówka) i ich oddalenie o więcej niż 8,0m od parterowego budynku gospodarczego na działce nr [...] w M., którego ściany wybudowane zostały również z materiałów niepalnych (cegła silikatowa) zaś nowe pokrycie dachowe wykonano także z materiałów niepalnych, spełnia warunki określone w § 13 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z dnia 14 sierpnia 1980r.), czyli przepisu prawnego obowiązującego w dacie nielegalnej budowy kwestionowanego budynku gospodarczego. Cytowany § 13 dopuszcza sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o okryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zatem organ I instancji nie znalazł podstaw, a organ odwoławczy podzielił to stanowisko, do nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu z przyczyn, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. Wskazano również, że wielokrotnie podnoszony przez skarżących problem ewentualnego przekroczenia granic sąsiedniej działki dokonanej przed laty zabudowy, nie leży w kompetencji organu nadzoru budowlanego, kwestia powyższa może być przedmiotem rozstrzygnięcia na drodze powództwa cywilnego. Dodatkowo stwierdzono, iż usytuowanie przedmiotowego obiektu na granicy działek nie wymagało uzyskania pisemnej zgody właściciela sąsiedniej działki. Taka możliwość wynikała wprost przepisów § 13 cytowanego powyżej rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska zadnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I. P.-D. i K. D. Skarżący stwierdzili, że w związku z tym że wiosną 2008r. właściciel działki nr [...] wystawił swoją nieruchomość na sprzedaż i jednocześnie przystąpił do remontu budynku gospodarczego stojącego na granicy działek, wystąpili oni do niego z prośbą o uregulowanie usytuowania budynku gospodarczego i przesunięcie ściany tego budynku poza teren ich działki. Skarżący wskazali, iż zgodnie z pomiarami geodezyjnymi z 1998r. budynek ten usytuowany jest w części północno-zachodniej na działce skarżących. Po zgłoszeniu tego faktu do nadzoru budowlanego zostały dokonane oględziny i ustalono, iż prace remontowe wykonywane są nielegalnie. Skarżący zakwestionowali także procedowanie przez organy nadzoru budowlanego w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r., gdyż wedle oświadczenia pierwszej właścicielki ich nieruchomości na przedmiotowej działce w 1991r. istniał tylko drewniany barak. W ocenie skarżących wydane decyzje są niesprawiedliwe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy ponownie przytoczył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie przed tutejszym sądem, która miała miejsce w dniu 18 sierpnia 2010r. skarżąca wyjaśniła, że w 2008r. budynek gospodarczy został w części rozebrany, przy czym zdjęto i podniesiono całą konstrukcję dachu, w związku z czym roboty te należy zakwalifikować jako kontynuację budowy i sprawę budynku gospodarczego należy w całości rozstrzygać w oparciu o przepisy aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego. Skarżąca wskazała także, że swoją działkę zakupiła w 1994r. i już wówczas na sąsiedniej działce znajdował się murowany budynek gospodarczy. Na podstawie rozmowy w pierwszą właścicielką skarżąca przypuszcza, iż budynek ten został wybudowany w latach 1991-1994. W latach 1996-1998 były przeprowadzane pomiary geodezyjne w związku z budowę kanalizacji. Wówczas został naniesiony na mapę budynek gospodarczy i okazało się, że jednym rogiem przekracza on granicę działki skarżących o 0,5m. Pomiary działki wykonywane nie były. Na mapie z 9 kwietnia 2008r. budynek jest usytuowany przed granicą działki skarżących. Po ostatecznych pomiarach w 2008 lub 2009 roku stwierdzono, że budynek stoi w granicy działek. Obecny na rozprawie uczestnik postępowania P. K. oświadczył natomiast, iż budynek gospodarczy został wybudowany bez pozwolenia na budowę w 1989r. w miejsce drewnianego campingu. Jego działka ma kształt rombu. Po zastrzeżeniach skarżących dwukrotnie były dokonywane pomiary, które potwierdziły, że budynek stoi na granicy działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa. Wbrew zarzutom skargi organy administracji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1974r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 228 z późn. zm.). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że B. i P. K. przed 1994r. w miejscu uprzednio rozebranego drewnianego budynku gospodarczego wybudowali, bez pozwolenia na budowę, na działce nr [...] położonej w M. murowany obiekt budowlany pełniący funkcję gospodarczą. Organy administracji ustaliły, że budowa ta miała miejsce w 1989 roku. Skarżąca kwestionowała ustaloną przez organy datę budowy, przy czym na rozprawie 18 sierpnia 2010r. oświadczyła, że w 1994r., gdy dokonała zakupu swojej nieruchomości, przedmiotowy budynek gospodarczy już był posadowiony na działce nr [...] i miał konstrukcję murowaną. W tej sytuacji stwierdzić należy, że prawidłowo zatem organy administracji przyjęły, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 228 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1995r.) lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Niezależnie zatem od tego czy przedmiotowy obiekt został wybudowany w 1998roku czy też nawet 1994 roku maja do niego zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. Art. 37 Prawa budowlanego z 1974 roku stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zdaniem Sądu należy przyjąć, tak jak to uczynił organ odwoławczy, że w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. chodzi o przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w chwili załatwiania sprawy administracyjnej dotyczącej samowolnie postawionego obiektu budowlanego. Skutkiem tego w sprawie załatwianej obecnie stosować należy ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), gdyż ta ustawa przede wszystkim, choć nie wyłącznie, zawiera obecnie przepisy o planowaniu przestrzennym w znaczeniu użytym w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Według przepisów tej ustawy zatem należy oceniać, czy teren jest przeznaczony pod zabudowę oraz pod jakiego rodzaju zabudowę jest przeznaczony. Bezsporne jest przy tym, że obecnie na terenie miejscowości M. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi M. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Stegna Nr XXV/242/09 z dnia 27 marca 2009r. Zgodnie z tym planem działka nr [...] obręb M. położona jest w strefie zabudowy mieszkaniowej. Na takim terenie z całą pewnością może być zlokalizowany budynek gospodarczy jako towarzyszący zabudowie mieszkaniowej. Prawidłowo zatem organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji stwierdził, że przedmiotowy obiekt gospodarczy nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym, jako że znajduje się na terenie, który jest przeznaczony pod tego typu zabudowę. Wiodącym zarzutem podnoszonym przez skarżących w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego była kwestia dotycząca usytuowania obiektu w granicy działek należących do inwestora i skarżących. Sięgnąć zatem należy do przepisów techniczno – budowlanych obowiązujących w dacie budowy obiektu gospodarczego, regulujących odległości obiektów budowlanych od granic z działką sąsiednią. Mający zastosowanie w niniejszej sprawie przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.) dopuszczał sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto gdy jest to zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W takich wypadkach ściany budynku gospodarczego, graniczące z działką sąsiednią, nie powinny mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu od strony granicy działki nie mogą być odprowadzane na teren działki sąsiedniej. Bezspornym jest, że przedmiotowy w niniejszej sprawie budynek ma charakter budynku gospodarczego, jego ściana znajdująca się w granicy z działką skarżących jest ścianą z materiału niepalnego (murowaną, z cegły - protokół z oględzin z dnia 7 maja 2008r., akta administracyjne organu I instancji), dach przekryty jest blachodachówką – w konsekwencji budynek spełnia wymogi wskazanego przepisu. Zatem jego usytuowanie w granicy z działką skarżących nie narusza przepisów technicznych obowiązujących w dacie budowy tego obiektu. Podkreślić jednocześnie należy, że przebieg granicy pomiędzy działką inwestora a działką skarżących organy ustaliły w oparciu o urzędowe dokumenty geodezyjne, których prawdziwość nie została w niniejszej sprawie skutecznie podważona. Wyjaśnienia skarżącej złożone na rozprawie także nie poddały w wątpliwość okoliczności, iż budynek jest usytuowany w granicy działek. Samo przekonanie skarżącej, iż budynek ten częściowo znajduje się na jej działce, gdyż taki wniosek przedstawił geodeta dokonując pomiarów w latach 1996-1998, nie może prowadzić do zakwestionowania map geodezyjnych pozyskanych przez organy nadzoru budowlanego. Natomiast postępowanie celem wyznaczenia granic działek przeprowadzone nie zostało. Z tych względów, skoro budynek nie narusza przepisów technicznych, a jego stan nie stwarza zagrożenia dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, to należy uznać za uzasadnione stanowisko organów obu instancji o braku podstaw do nakazania inwestorowi wykonania rozbiórki przedmiotowego obiektu na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974r. Nadto wskazać należy, że prawidłowo stwierdziły orzekające niniejszej sprawie ograny administracji, że kwestia samowolnie wykonanych robót budowlanych w 2008r. oraz ewentualnego nieprawidłowego spływu wód, stanowiących odrębną inwestycję dotyczącą przedmiotowego obiektu budowlanego, winna być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, jako że ich ocena będzie podlegała przepisom ustawy Prawo budowlane 1994 roku. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego są zatem zgodne prawem. Z tych wszystkich względów, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.