II SA/Gd 287/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. i R. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J.F. i R. F. w dniu 27 kwietnia 2017 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 marca 2017 r., nr [..], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 stycznia 2017 r., nr [..] nakazującą J. F. rozbiórkę obiektu budowalnego – domku holenderskiego, nietrwale związanego z gruntem, o konstrukcji stalowej i wymiarach 3,00 m x 8,70 m, wraz z tarasem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, posadowionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [..], w obrębie ewidencyjnym K., gmina K. W piśmie z dnia 15 maja 2015 r. (data wpływu do Sądu 26 maja 2017 r., k. 22 akt) skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że egzekucja rozbiórki przedmiotowego obiektu stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia lub wręcz niemożliwych do naprawienia skutków. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że w okresie letnim – wakacyjnym korzystają z działki i zabierają ze sobą dwóch wnuków. Aby zapewnić sobie dach nad głową i warunki bytowania godne XXI wieku zakupili przedmiotowy domek, cześć pieniędzy na zakup pożyczając od syna. Uniemożliwienie im korzystania z tego pomieszczenia spowoduje, że będą musieli jechać ok 600 km na działkę i spać w namiocie, a są osobami starszymi. Spowoduje to także, że działka, której zagospodarowanie zajęło im 10 lat wysiłku fizycznego i pochłonęło wszystkie oszczędności finansowe, będzie leżała odłogiem. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy orzeczenie sądu (zob. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05; z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis Warszawa 2011, wydanie 4). Wskazać bowiem należy, że Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, Baza Orzeczeń LEX nr 527673; z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ12/16; 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2733/16; z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt II FZ 96/17 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie należy mieć na względzie, że skarżący domagają się wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia dotyczącego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wyjaśnić zatem należy, że konieczność poniesienia kosztów wykonania rozbiórki jest oczywistą konsekwencją decyzji nakazującej rozbiórkę. Ponadto zauważyć należy, że rozbiórka obiektu budowlanego, z samej istoty tej czynności, powoduje trudne do odwrócenia skutki, jak i potencjalnie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 276/05, z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 3035/13, z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1805/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedynie do podmiotu domagającego się wstrzymania wykonania takiej decyzji należy zatem obowiązek szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że jej wykonanie wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oceniając rozpoznawany wniosek w świetle powyższych uwag Sąd stwierdził, że nie mógł on zostać rozpatrzony pozytywnie, gdyż przytoczone przez wnioskodawców okoliczności nie wskazują na spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowalnego – domku holenderskiego, nietrwale związanego z gruntem, o konstrukcji stalowej i wymiarach 3,00 m x 8,70 m, wraz z tarasem, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej. W świetle przepisów prawa budowlanego obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem ma charakter obiektu tymczasowego, przez co należy rozumieć obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej. Wskazuje na to definicja sformułowana w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Charakter przedmiotowego obiektu, który jest nietrwale związany z gruntem i ma niewielkie wymiary, nie potwierdza zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania rozbiórki. Wykazanie, że rozbiórka takiego obiektu spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, w przeciwieństwie do rozbiórki trwale związanego z gruntem budynku, musi opierać się na zindywidualizowanych i szczególnych okolicznościach, potwierdzających zaistnienie przesłanek z art. 61 § 1 p.p.s.a. Takich okoliczności, w ocenie Sądu, wnioskodawcy nie wskazali. W szczególności za przyznaniem ochrony tymczasowej nie może przemawiać twierdzenie, że rozbiórka ww. obiektu wiąże się dla skarżących z utratą miejsca do spania podczas pobytu na działce. Jak wynika bowiem z akt sprawy, zarówno działka, jak i przedmiotowy domek holenderski, mają charakter jedynie rekreacyjny, a skarżący przebywają tam głównie w okresie letnim. Nie jest to zatem miejsce ich zamieszkania, zaś rekreacyjny i tymczasowy charakter obiektu uniemożliwia przyjęcie, że jego rozbiórka będzie się wiązała z trudnymi do odwrócenia skutkami. W ocenie Sądu skarżący nie wykazali także, że rozbiórka przedmiotowego obiektu spowoduje znaczą szkodę majątkową. W tym zakresie skarżący nie przytoczyli żadnej argumentacji, zaś zawarte we wniosku stwierdzenie, że "sam koszt usunięcia przyczepy to kilka tysięcy złotych", stanowi argument podnoszony we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 288/17 (dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego w postaci przyczepy campingowej, nietrwale związanego z gruntem) i nie odnosi się do przedmiotu rozpoznania w niniejszej sprawie. Ponadto wskazać należy, że stwierdzenie to jest ogólnikowe i nie pozwala na dokonanie oceny, czy w sytuacji faktycznej wnioskodawców koszty te są na tyle wysokie, że uzasadniają zastosowanie wnioskowanej ochrony. Sam fakt konieczności poniesienia kosztów związanych z rozbiórką obiektu nie świadczy bowiem o istnieniu niebezpieczeństwa znacznej szkody dla skarżących, bowiem takie koszty nie są nadzwyczajnym skutkiem wykonania rozbiórki, lecz wiążą się z jej istotą. Oczywistym jest, że koszty te spowodują uszczuplenie majątku podmiotu zobowiązanego do jej wykonania, ale nie można uznać tego za coś nadzwyczajnego, a tylko takie okoliczności stanowią podstawę wstrzymania wykonania decyzji. Dodać też należy, że stanowiący przedmiot rozbiórki w tej sprawie domek holenderski, jako obiekt nietrwale związany z gruntem, co do zasady może być przez skarżących przeniesiony w inne miejsce, zatem jego rozbiórka nie musi wiązać się z demontażem całej jego konstrukcji, a ponowne jego posadowienie na działce także nie będzie wiązało się ze znacznymi kosztami i nakładem sił. Jednocześnie możliwość przeniesienia obiektu w inne miejsce z zachowaniem jego konstrukcji prowadzi do wniosku, że brak jest niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutków polegających na utracie wzniesionego obiektu, a także na tym, że w razie uwzględnienia skargi i ustalenia, że istnieje możliwość zmiany lub uchylenia decyzji w przedmiocie rozbiórki, powstanie problem powrotu do stanu poprzedniego. Reasumując Sąd stwierdził, że wnioskodawcy nie przedstawili takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw do przyznania skarżącym ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.