II SA/Gd 294/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia 31 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia 31 marca 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania J. S., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 lutego 2016 r. wnoszącą sprzeciw od planowanych robót określonych w zgłoszeniu, polegających na remoncie stropu nad II piętrem, w polach nad lokalami mieszkalnymi w trakcie od strony ulicy i w trakcie od strony podwórza oraz remoncie stropu nad klatką schodową, remoncie dachu budynku, wykonaniu okładzin od strony użytkowego poddasza w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. D. [...] w G., położnym na działce nr [...] (dawniej [..].), obręb [...]oraz nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie w/w robót budowlanych. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 29 stycznia 2016 r. J. S. zgłosił do Prezydenta Miasta zamiar wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, polegających na: remoncie stropu nad II piętrem, w polach nad lokalami mieszkalnymi w trakcie od strony ulicy i w trakcie od strony podwórza oraz remoncie stropu nad klatką schodową, remoncie dachu budynku, wykonaniu okładzin od strony użytkowego poddasza w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. D. w G., działka nr [...] (dawniej [...]), obręb [...]. Do wniosku dołączono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz szkice i rysunki. Decyzją z dnia 9 lutego 2016 r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, orzekł o wniesieniu sprzeciwu do przedmiotowego zgłoszenia robót budowlanych i jednocześnie nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wymiana stropów i konstrukcji dachu wiąże się z rozbiórką i odtworzeniem części konstrukcji budynku, co wymaga uprawnionego nadzoru techniczno-budowlanego. Ponadto planowane roboty rozbiórkowe prawdopodobnie nie pozostaną bez wpływu na stan przylegającego budynku położonego na działce sąsiedniej nr [...]. Jednocześnie zakres robót z uwagi na ingerencję w konstrukcję budynku winien być zaprojektowany przez osobę uprawnioną w oparciu o ocenę stanu technicznego istniejącego budynku w formie ekspertyzy technicznej. W wyniku rozpoznania odwołania J. S. zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta. Po przywołaniu obowiązujących w przedmiotowej kwestii przepisów prawa materialnego Wojewoda wyjaśnił, że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważania na temat przeznaczenia budynku, którego mają dotyczyć zgłoszone roboty budowlane, nie maja znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Oddalaniu podlegał również zarzut skarżącego, że organ I instancji nie przeprowadził właściwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i wobec podjętych wątpliwości co do sposobu realizacji zgłoszonych robót budowlanych nie skorzystał przysługującego mu prawa wezwania do uzupełnienia wniosku. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji wzywając inwestora do uzupełnienia braków może działać wyłącznie w granicach prawa opisanego w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wprowadzenie w tym przepisie fakultatywnego wymogu dołączenia szkiców i rysunków, a także pozwoleń, uzgodnień i opinii oznacza, że organ nie może zażądać nic ponadto, co dotyczy także żądania przedłożenia projektu budowlanego. Organ wskazał, że przepis art. 3 pkt 7a i pkt 8 ustawy Prawo budowlane podają definicje przebudowy i remontu, z których wynika, że przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Natomiast przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Przedmiotowy wniosek zawiera opis zamierzenia oraz szkice i rysunki obrazujące lokalizację i zakres zgłoszonych robót. Organ nie miał zatem podstawy prawnej dla dokonania wezwania uzupełniającego wniosek o projekt budowlany. Organ odwoławczy nie kwestionował dokonanej we wniosku oceny, że planowane prace mają charakter robót remontowych, podzielił natomiast stanowisko organu I instancji, że z uwagi na położenie budynku i zakres robót, koniecznym jest zapewnienie nadzoru techniczno-budowlanego, co może zostać zapewnione w procedurze uzyskania pozwolenia na budowę. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi II SA/Łd 1121/11 z dnia 13 grudnia 2011 r. organ wskazał, że "przez zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia należy rozumieć taką sytuację, w której zgłoszenie zamiaru wykonania robót nie zapewniłoby dostatecznej kontroli ich wykonywania przez organ, a przy tym zachodzi obawa o zagrożenie życia lub zdrowia ludzi bądź też mienia. Decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego ma charakter decyzji uznaniowej. Uprawnienie to ma charakter ocenny i nie wymaga udowodnienia przez organ, że takie niebezpieczeństwo występuje. Nakładając bowiem obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ winien jedynie wykazać, że zamierzone roboty budowlane mogą spowodować potencjalne zagrożenie wymienionych w powołanym przepisie dóbr". Organ odwoławczy stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji zawarł ocenę, że wymiana stropów i konstrukcji dachu wiąże się z rozbiórką i odtworzeniem części konstrukcji budynku, co wymaga uprawnionego nadzoru techniczno-budowlanego. Ponadto planowane roboty rozbiórkowe prawdopodobnie nie pozostaną bez wpływu na stan przylegającego budynku położonego na działce sąsiedniej nr [...]. Organ odwoławczy wskazał na możliwość wystąpienia zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, którzy będą w przyszłości korzystać z wyremontowanego budynku. Organ uznał za niezasadny zarzut skarżącego, że organ I instancji oparł swoje stanowisko na stwierdzeniu "prawdopodobnie". Prezydent Miasta wskazał, że "prawdopodobieństwo" wystąpienia zagrożenia może dotyczyć również budynku przyległego do nieruchomości objętej zgłoszeniem i nie ma tu znaczenia przeznaczenie budynku, gdyż przepis mówi o zagrożeniu bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Ponadto organ I instancji zasadnie wskazał, że zakres robót budowlanych objętych zgłoszeniem winien podlegać nadzorowi techniczno-budowlanemu. Odpowiedni nadzór techniczno-budowlany może zostać zapewniony jedynie w procedurze uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem słusznym było w przedmiotowej sprawie nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda wskazał, że nie skorzystał z przysługującego organowi zgodnie z art. 136 k.p.a. prawa do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Fakt ewentualnego dostarczenia organowi odwoławczemu projektu budowlanego dotyczącego wymiany stropów i konstrukcji dachu, w toku postępowania odwoławczego od decyzji sprzeciwu wobec zgłoszonego zmierzenia, nadal nie daje możliwości nałożenia na Inwestora obowiązku zapewnienia należytego nadzoru techniczno-budowlanego. Zapewnienie takiego nadzoru może nastąpić jedynie w procedurze uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie robót budowlanych. J. S. w skardze na decyzję Wojewody z dnia 31 marca 2016 r., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucił: 1) decyzji organu pierwszej instancji - rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego nieuzasadnione i błędne zastosowanie w sprawie, w oparciu o jego całkowicie błędną wykładnię - rażące naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., tj. niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz wadliwe rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na sposób załatwienia sprawy, - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu decyzji błędnej oceny prawnej stanu faktycznego. 2) decyzji Wojewody - rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie oraz przepisu art. 138 § 1 pkt 2 zdanie drugie k.p.a. poprzez jego nieuzasadnione pominięcie jako podstawy do rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem strony skarżącej, zgłoszony zakres robót budowlanych ma charakter wyłącznie remontu części obiektu budowlanego, tj. remontu stropu nad II piętrem i dachu budynku niepołączonego konstrukcyjnie z obiektem budowlanym posadowionym na działce sąsiedniej. Roboty te sprowadzają się zatem do wymiany istniejących elementów budowlanych i zastąpienia ich nowymi. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, tak określony zakres robót nie wymaga pozwolenia na budowę. Prezydent Miasta błędnie stwierdził zatem, że przedmiotowe prace wiążą się z "rozbiórką i odtworzeniem części konstrukcji budynku". Organ pierwszej instancji błędnie uznał także, że "planowane roboty rozbiórkowe prawdopodobnie nie pozostaną bez wpływu na stan przylegającego budynku położonego na działce sąsiednie nr [...]...", a zgłaszany przez inwestora zakres robót stanowi ingerencję w konstrukcję budynku. Te błędne ustalenia podtrzymane zostały bezzasadnie przez Wojewodę, który dodatkowo wyeksponował w sposób całkowicie dowolny możliwość wystąpienia zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, którzy będą w przyszłości korzystać z wyremontowanego budynku. Wadliwość przeprowadzonego postępowania polegała zatem na tym, że procedujące w sprawie organy dokonały całkowicie błędnej oceny stanu faktycznego uznając, iż zakres wskazanych przez inwestora robót budowlanych stanowi dwa rozdzielne zakresy robót, tj. rozbiórkę części obiektu oraz jako dodatkowy, odtworzenie części konstrukcji budynku. Przyjęcie takiego założenia, dokonanego z rażącym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. skutkowało tym, że bezzasadnie nie uznano tych robót za remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, co w konsekwencji stworzyło podstawę do błędnego zastosowania przez Prezydenta Miasta sprzeciwu opartego o przepis art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego. Skarżący wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Ustawowe rozumienie remontu oznacza, że w ramach czynności odtworzenia stanu pierwotnego określonej części obiektu budowlanego przy użyciu innych wyrobów budowlanych, dokonywane jest usunięcie "starych" elementów budowlanych i zastąpienie ich "nowymi". Zatem czynność usunięcia tych elementów budowlanych częstokroć wiąże się z ich rozbiórką, co nie musi oznaczać czynności rozbiórki obiektu budowlanego, o której jest mowa w art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego. Organy dopuściły się tym samym rażącego naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy określony zakresem robót wskazanych przez skarżącego inwestora i rzeczywistym posadowieniem budynku (samodzielność budynku) nakazywały organom jego zastosowanie. Ponadto powołując się na rzeczywisty stan wynikający ze zdjęć i rysunku stanowiących załączniki do skargi stwierdzono, że remontowany obiekt i obiekt sąsiedni nie są ze sobą połączone, z tego zaś względu realizacja remontu nie tylko nie ma wpływu na stan techniczny budynku sąsiedniego, ale nie będzie też stwarzać żadnego zagrożenia jego bezpieczeństwu. Z tego też względu, w złożonym wniosku inwestor nie uwzględnił wpływu planowanej przez siebie inwestycji na istniejący rozdzielnie obiekt budowlany na sąsiedniej działce. Skarżący zarzucił, że powołując się na potencjalne zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia w związku z realizacją robót, organy obu instancji nie wykazały prawdopodobieństwa wystąpienia tych przesłanek. Nie wskazano nawet ogólnie, jakie konkretnie zagrożenia mogłyby wystąpić w toku wykonywania zgłoszonych robót budowlanych i jakie mogłyby wystąpić po zrealizowaniu inwestycji. Czyni to zasadnym zarzut rażącego naruszenia art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie. Błędne było też przyjęcie założenia, wbrew treści przepisu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, że planowane roboty budowlane stanowią co najmniej dwa rozdzielne zakresy robót, a "planowane roboty rozbiórkowe prawdopodobnie nie pozostaną bez wpływu na stan przylegającego budynku położonego na działce sąsiedniej nr [...]". Doprowadziło to do uchylenia się od zastosowania przepisu art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego i błędnego zastosowania art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego. Skarżący zarzucił, że organ zaniechał podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności przeprowadzenia wizji lokalnej i oględzin nieruchomości. Skarżący wskazał, że Wojewoda naruszył art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. bowiem, organ ten nie dostrzegł wskazanych powyżej uchybień, a także całkowicie błędnie przyjął, że swobodę dowodową organu ogranicza przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, zawierający zamknięty (zdaniem organu odwoławczego) katalog dokumentów, których organ może żądać od wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów sądowych, Wojewoda podtrzymał argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły wady i uchybienia uzasadniające wzruszenie wydanej decyzji, organy administracji nie naruszyły bowiem przy wydaniu decyzji przepisów prawa materialnego ani procesowego. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję wydaną w oparciu o art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2016 r. poz. 290). Zasadą, w myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29 Prawa budowlanego, w którym wymieniono enumeratywnie "budowy" (ust. 1) oraz "roboty budowlane" (ust. 2) niewymagające pozwolenia na budowę. W art. 30 Prawa budowlanego określono natomiast w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, konieczne jest natomiast zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych właściwemu organowi. W myśl art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, podstawę wniesienia sprzeciwu stanowi sytuacja gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 7, właściwy organ może nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych zgłoszeniem, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W przepisie tym ustawodawca użył sformułowania "jeżeli ich realizacja może (...) spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia". Z unormowania art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego wynika zatem, że organ nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę nie ma obowiązku wykazania, iż zamierzone roboty spowodują zagrożenie dóbr wymienionych w art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, ale jedynie, że takie zagrożenie mogą spowodować (por. wyrok NSA z 18 października 2011 r. sygn. II OSK 1445/10 – wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi więc o stan potencjalnego zagrożenia, któremu organ mając na uwadze roboty objęte zgłoszeniem, ma obowiązek zapobiec. Artykuł 30 ust. 1 Prawa budowlanego reguluje zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przez dokonanie zgłoszenia co do zamierzeń w nim wymienionych. Natomiast ust. 7 tego artykułu przewiduje instrument, dzięki któremu właściwy organ może nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia, na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Przepis ten stanowi podstawę do orzekania przez organ administracji w ramach tzw. uznania administracyjnego, w przypadkach gdy powstaje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, co uzasadnia większą kontrolę administracyjną realizacji inwestycji (por. cyt. wyrok NSA z 18 października 2011 r. sygn. II OSK 1445/10) Organ zobowiązany jest ocenić czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego w warunkach konkretnego stanu faktycznego, wykonanie tych samych lub podobnych robót budowlanych w innych okolicznościach sprawy nie musi bowiem wiązać się z koniecznością nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W okolicznościach przedmiotowej sprawy zasadnie organy administracji uznały, że dla zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia konieczne będzie przeprowadzenie bardziej sformalizowanej procedury inwestycyjnej, w trakcie której wymagane będzie zatwierdzenie projektu budowlanego obiektu i właściwy nadzór nad jego realizacją, co nie byłoby możliwe przy zastosowaniu uproszczonej procedury inwestycyjnej. Opracowanie projektu budowlanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane wymaga zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, zaś zgłoszenie wymaga złożenia zaledwie, w zależności od potrzeb, odpowiednich szkiców i rysunków. Organ zakwalifikował roboty, zgodnie ze złożonym zgłoszeniem jako roboty remontowe, podlegające zgłoszeniu na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego nastąpiło w związku z rodzajem, zakresem i miejscem planowanych robót, które organ uznał za wywołujące możliwość spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Przez zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia rozumieć należy taką sytuację, w której zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie zapewniłoby dostatecznej kontroli ich wykonywania przez organ, a przy tym zachodziłaby obawa o zagrożenie życia lub zdrowia ludzi bądź zagrożenie mienia. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organ drugiej instancji stwierdził, że planowana inwestycja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Ocena ta jest słuszna. Ze złożonego zgłoszenia wnika, że planowane roboty polegać mają m.in. na wymianie stropów gęstożebrowych z warstwa betonową oraz wymianie istniejącej konstrukcji dachu i więźby dachowej oraz pozostałych elementów dachu. Prace te mają być wykonywane w budynku czterokondygnacyjnym. Trzy ściany tego budynku bezpośrednio graniczą z sąsiednimi nieruchomościami, przy czym na jednej z tych nieruchomości znajduje się budynek, który jest położony w bezpośredniej bliskości granicy działki oraz budynku podlegającego remontowi. Nadto podlegający remontowi budynek, jak wynika z dokumentacji zdjęciowej, znajdującej się w aktach sprawy, położony jest w sąsiedztwie drogi publicznej - ulicy D. Działka drogowa o numerze [...] bezpośredni graniczy z działką, na której posadowiony jest budynek, a ściana budynku zbliżona jest do granicy działki drogowej. Organy obu instancji, analizując okoliczności sprawy prawidłowo uznały, że realizacja robót remontowych na zewnątrz budynku – wymiana konstrukcji dachu, może stanowić zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi oraz mienia. Zagrożenie to istnieje zarówno z uwagi na znajdujący się na sąsiedniej nieruchomości budynek, który może w toku realizacji prac ulec uszkodzeniu, jak również z uwagi na bezpośrednią bliskość ulicy, przy której położny jest obiekt, który ma podlegać remontowi i niebezpieczeństwo jakie planowane roboty budowlane mogą spowodować dla poruszających się po drodze pieszych oraz pojazdów. Podkreślić należy, że Prawo budowlane konsekwentnie na każdym etapie procesu budowlanego przywiązuje istotną wagę do przeciwdziałania powstawaniu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Regulację w tej kwestii zawiera art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, w myśl którego do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności przestrzeganiem warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych. Bezspornie ratio legis art. 29 Prawa budowlanego wiąże się ze zwolnieniem wymienionych w nim zamierzeń inwestycyjnych od pełnej reglamentacji prawnej w postaci pozwolenia na budowę. Należy zauważyć, że porównując dobra jakimi są uproszczona procedura zgłoszeniowa dla inwestora z dobrami jaki są zapewnienie bezpieczeństwem ludzi bądź mienia, pierwszeństwo przyznać należy drugiej kategorii tych dóbr. Zaznaczyć także należy, że w niniejszej sprawie organy nie dokonały oceny planowanych prac jako przebudowy obiektu budowlanego – wielorodzinnego budynku mieszkalnego. W takiej bowiem sytuacji wniesienie sprzeciwu nastąpiłoby na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego z uwagi na fakt, że planowane prace wymagałyby uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd podzielił stanowisko organów, że wskazane wyżej okoliczności stanowią dostateczne uprawdopodobnienie wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa osób i mienia. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności potwierdzała treść złożonego zgłoszenia, mapy znajdujące się w aktach administracyjnych, wypis z rejestru gruntów oraz załączona dokumentacja fotograficzna. Organy obu instancji zebrały wystarczający materiał dowodowy niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonały jego prawidłowej oceny, nie uchybiając przy tym naczelnym zasadom procesu administracyjnego wyrażonym w art. 7, art. 8, i art. 77 k.p.a. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako niezasadną.