II SA/Łd 1121/11

Dnia 13 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA: Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA: Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi M. P. – T. i D. Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych - oddala skargę. Starosta [...], decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) oraz art. 30 ust. 2 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 243 z 2010r., poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. P.-T. i D. Ś. z dnia 28.kwietnia 2011r., w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na zainstalowania diodowej tablicy reklamowej typu "LED" (urządzenia reklamowego wolnostojącego), na terenie działki o nr ewidencyjnym [...], zlokalizowanej w obrębie [...], położonej w miejscowości G., wniósł sprzeciw oraz nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż inwestor zgłosił do Wydziału Budownictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w Z. zamiar instalacji urządzenia reklamowego - ekranu diodowego typu "LED" wolnostojącego na pylonie betonowym, do realizacji na terenie w/w działki. Działka znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie drogi krajowej Nr [...], a odległość planowanej inwestycji od krawędzi jezdni wynosi 12 m. Podkreślono, że wykonanie robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi, w tym przypadku uczestników ruchu drogowego poruszających się drogą krajową Nr [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wniosły M. P. – T. i D. Ś., zarzucając jej: - naruszenie art. 30 ust.5 ustawy Prawo budowlane, poprzez wniesienie sprzeciwu po terminie; - naruszenie art. 45 ust. 1 pkt 7 i art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, poprzez uznanie, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi. - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewłaściwe postępowanie dowodowe i niepełne uzasadnienie decyzji. Uzasadniając odwołanie strony wyjaśniły, że w dniu 28.kwietnia 2011 r. zgłoszony został do Starosty [...] zamiar wykonania przedmiotowych robót budowlanych, zatem, w ich ocenie, termin do wniesienia sprzeciwu przez Starostę [...] upływał w dniu 30.maja 2011r., natomiast w/w decyzję doręczono M. P. – T. dopiero w dniu 3.czerwca 2011 r. Powyższe, w ocenie inwestora oznacza, iż decyzję o sprzeciwie wydano z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Wobec powyższego, w ocenie stron, decyzja o sprzeciwie, a tym samym o nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie może wywierać żadnych skutków prawnych, a Starosta [...] jako organ architektoniczno - budowlany utracił kompetencje do wydania decyzji o sprzeciwie w niniejszej sprawie. Nadto odwołujące się wskazały, iż zgłoszenie dotyczyło instalacji ekranu diodowego LED wolnostojącego na pylonie na stopie betonowej nie związanej trwale z gruntem w odległości 12 metrów od krawędzi jezdni. Organ zaś błędnie uznał, iż taka tablica reklamowa może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ludzi, a konkretnie uczestników ruchu drogowego, poruszających się drogą krajową numer [...]. Strony wskazały, iż art. 45 ust 1 pkt 7 Prawa o ruchu drogowym należy interpretować wraz z uregulowaniami art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21.marca 1985r. o drogach publicznych. (tekst jednolity Dz.U. nr 19 z 2007r., poz. 115 ze zm.). Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie jest zaś taki, iż odległość przewidziana w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych została zachowana. Inwestor chce umieścić bowiem tablicę reklamową w terenie zabudowanym, na drodze krajowej, w odległości 12 metrów od krawędzi jezdni. W ocenie odwołujących, brak jest przyczyn mogących spowodować, w efekcie ustawienia tablicy reklamowej, zagrożenie dla życia uczestników ruchu drogowego. Sama zaś treść art. 45 ust. 1 pkt 7 Prawa o ruchu drogowym podstaw takich nie stwarza, a tym samym nie ma żadnych przesłanek do zastosowania art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu wydanej decyzji Wojewoda [...] wyjaśnił, że z załączonych dokumentów do zgłoszenia wynika, iż powierzchnia ekranu wynosi 15,73 m2, wysokość całego urządzenia 5.5 m, powierzchnia zabudowy 6.00 m2. Reklama zlokalizowana w sposób przedstawiony na załączniku graficznym, dołączonym do zgłoszenia tj. w strefie oddziaływania skrzyżowania może negatywnie wpływać na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Umieszczona w polu widzenia kierowców może też powodować rozproszenie ich uwagi oraz błędne lub zbyt późne odbieranie sygnałów, związanych z organizacją ruchu. Granicę obszaru oddziaływania skrzyżowania określa zarządca drogi biorąc pod uwagę m. in. funkcję drogi, lokalizację skrzyżowania wielkość natężenia ruchu, strukturę rodzajową (ruch pieszych, komunikacja zbiorowa). Dla skrzyżowania obszarem oddziaływania jest co najmniej obszar zmiany organizacji ruchu lub miejsce usytuowania znaku wskazującego na lokalizację skrzyżowania. Obszar oddziaływania obejmuje zatem obszar skrzyżowania i dodatkowo odcinki, na których występuje w ruchu pojazdów opóźnienie lub przyspieszenie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczeniem. Organ odwoławczy jednocześnie zauważył, że z obowiązujących przepisów, zarówno ustawy Prawo o ruchu drogowym jak i ustawy o drogach publicznych wynika, iż o bezpieczeństwo ruchu drogowego ma prawo i obowiązek dbać właściwy zarządca danej drogi, który w ramach swoich zadań ocenia i uzgadnia możliwość lokalizacji urządzeń reklamowych podświetlanych realizowanych w obrębie dróg pod kątem ich wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego i zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Ustosunkowując się do podniesionej w odwołaniu kwestii doręczenia zaskarżonej decyzji inwestorowi Wojewoda [...] wskazał, iż przez "wniesienie sprzeciwu należy rozumieć" jego sporządzenie oraz wysłanie przez organ, nie można natomiast terminu do wniesienia sprzeciwu utożsamiać z doręczeniem decyzji o wniesieniu sprzeciwu. W omawianej sprawie 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu w sprawie rozpoczął swój bieg w dniu 29 kwietnia 2011r. Zaskarżona decyzja z dnia [...] została nadana w placówce pocztowej w dniu 27.maja 2011r. (29 dzień) zatem przed upływem terminu. Przepisy nie przewidują bowiem wymogu doręczenia stronie decyzji, w której zgłoszono sprzeciw, co oznacza, że 30-dniowy termin dla organu jest terminem do wniesienia sprzeciwu i jego "wysłania stronie". Przepisy nie nakładają na organ obowiązku doręczenia decyzji o sprzeciwie stronie w terminie 30 dni, bowiem ustawodawca nie uzależnił skuteczności sprzeciwu od jego doręczenia lub ogłoszenia, ale od jego wniesienia. M. P. – T. i D. Ś. powyższą decyzję zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej: - naruszenie przepisu art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez wniesienie sprzeciwu po terminie; - naruszenie art. 45 ust. 1 pkt 7 i art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, poprzez uznanie, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi; - naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art.77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i niepełne uzasadnienie decyzji oraz niewłaściwą interpretację przepisów prawa i naruszenie interesów majątkowych skarżących. W uzasadnieniu skargi skarżące podtrzymały zarzuty podniesione w odwołaniu a ponadto wskazały, iż umowę sprzedaży spornego telebimu wraz z podzespołami, za który strona skarżąca zobowiązana jest zapłacić kwotę 105.105,92 zł., a w wyniku odstąpienia od tej umowy kwotę 90 % wartości towaru netto czyli kwotę 73.902,60 zł., zawarły w dniu 2.czerwca 2011r. Ponadto w tej dacie zawarta została również umowa na wykonanie konstrukcji pod ów telebim, opiewającą na kwotę 17.308,56 zł. W wyniku rezygnacji z realizacji powyższej umowy skarżące będą zobligowane do zapłaty kwoty 100 % wartości umownej towaru netto czyli 14. 072 zł. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa, w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Zagadnieniem spornym w tej sprawie jest kwestia zachowania przez organ budowlany terminu określonego w art. 30 ust. 5 zdanie drugie ustawy Prawo budowlane do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia przez inwestora zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. Zgodnie z tym przepisem do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Na tle tej regulacji występują rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Prezentowane jest stanowisko, że termin ten jest zachowany wówczas, gdy decyzja zawierająca sprzeciw zostanie doręczona stronie w ciągu 30 dni od daty dokonania zgłoszenia (m.in. wyrok NSA z 17.grudnia 2009 r., II OSK 1957/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17.sierpnia 2005 r., VII SA/Wa 1751/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wielu orzeczeniach przyjęto odmiennie, że termin 30-dniowy to termin do wydania decyzji zawierającej sprzeciw i nadania jej w urzędzie pocztowym zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 12.grudnia 2006 r., II OSK 79/06, LEX nr 319177, wyrok NSA z dnia 13.marca 2007 r., II OSK 445/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, wyroki NSA z dnia 21.kwietnia 2009 r., II OSK 574/08, Lex nr 555017o oraz z dnia 2.września 2011r., II OSK 737/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie budzi wątpliwości, że termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane jest terminem materialnoprawnym, co oznacza, że - w przypadku braku sprzeciwu organu budowlanego - z upływem tego terminu inwestor uzyskuje uprawnienie do rozpoczęcia robót budowlanych. W przepisie tym wprowadzono konstrukcję tzw. milczącego załatwienia sprawy, które polega na wywołaniu skutku materialnoprawnego z mocy prawa w sytuacji upływu ustawowego terminu przy braku skierowanej do jednostki czynności organu administracji. Upływ omawianego terminu wywołuje też skutek procesowy, albowiem powoduje utratę przez organ kompetencji do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego przez inwestora zamiaru budowy. Tego typu terminy materialnoprawne wyznaczane są w różnych ustawach w różny sposób. Przykładowo w art. 69a ust. 1 ustawy z dnia 26.maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (tekst jednolity Dz.U. nr 146 z 2009 r., poz. 1188 ze zm.) przyjęto, iż wpis na listę adwokatów lub aplikantów adwokackich uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie podpisze sprzeciwu od wpisu w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi kandydata. Z kolei art. 14 o § 1 w zw. z art. 14 d ustawy z dnia 29.sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. nr 8 z 2005 r., poz. 60 zez m.) wiąże skutek materialnoprawny wydania interpretacji indywidualnej stwierdzającej prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie z niewydaniem przez organ podatkowy takiej interpretacji w ustawowym terminie. W uchwale pełnego składu Izby Finansowej NSA z dnia 14.grudnia 2009 r., II FPS 7/09 (ONSAiWSA 2010/3/38) przyjęto, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1.lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy. W ustawie – Prawo budowlane przyjęto w art. 30 ust. 5, iż inwestor może przystąpić do wykonywania robót budowlanych, jeżeli właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia "nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu". Oznacza to, że organ ma 30 dni na wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji, a więc na wydanie decyzji o sprzeciwie wobec zgłoszonego zamiaru budowy. Skoro organ budowlany traci dopiero z upływem tego terminu kompetencje do wniesienia sprzeciwu, to przysługują mu one do ostatniego dnia tego terminu. Należy również zauważyć, że termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane jest zbieżny z podstawowym procesowym terminem załatwiania spraw przez organ I instancji, a więc terminem miesiąca wynikającym z art. 35 § 3 k.p.a. W treści art. 30 ust. 5 ustawy brak jest wyraźnego powiązania zachowania przez organ budowlany terminu 30 dni z doręczeniem inwestorowi decyzji o sprzeciwie wobec zgłaszanych robót budowlanych. Taką regulację przewidziano przykładowo m.in. w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 5.lipca 1990 r. – Prawo o zgromadzeniach (Dz. U. nr 51, poz. 297 ze zm.), który stanowi, iż decyzja o zakazie zgromadzenia publicznego powinna być doręczona organizatorowi w terminie 3 dni od dnia zawiadomienia, nie później jednak niż na 24 godziny przed planowanym terminem rozpoczęcia zgromadzenia. Z wykładni celowościowej art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane wynika ponadto, że dochowanie lub brak dochowania przez organ terminu na wniesienie sprzeciwu musi wynikać z działania lub braku działania tego organu administracji. W przypadku przyjęcia obowiązku doręczenia przez organ inwestorowi w terminie 30 dni decyzji o sprzeciwie, w zasadzie termin utraty kompetencji do wydania przez organ tej decyzji nie byłby oznaczony, gdyż organ nie miałby pewności, w którym dniu wysłać decyzję o sprzeciwie, aby została ona doręczona przez pocztę w ustawowym terminie. Zachowanie terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy byłoby uzależnione od działania polskich placówek pocztowych operatora publicznego, a często też stron postępowania, którym zależałoby na opóźnieniu odbioru przesyłki, nie zaś od organu administracji. Reasumując, zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane inwestor może przystąpić do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem, jeżeli organ budowlany w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wyda decyzji o sprzeciwie. Czynność nadania przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym jest czynnością techniczną, która ma znaczenie jedynie faktyczne, potwierdzając fakt wydania przez organ decyzji w terminie 30 dni. Data nadania przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym może mieć znaczenie dowodowe w przypadku podnoszenia przez strony zarzutów antydatowania decyzji przez organ administracji w celu stworzenia pozoru zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy. Konkludując, wskazać należy, iż w tej sprawie termin trzydziestodniowy do wniesienia sprzeciwu został przez Starostę [...] zachowany. Zgłoszenie w przedmiocie wykonania robót budowlanych wpłynęło do organu w dniu 28. kwietnia 2011 r., a decyzja Starosty [...] z dnia [...] zawierająca sprzeciw, została złożona w polskiej placówce pocztowej w dniu 27.maja 2011r. Nietrafne są również zarzuty skargi, związane z naruszeniem przepisów art. 6, 7, 8, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, iż projektowana inwestycja może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ludzi – uczestników ruchu drogowego - z uwagi na usytuowanie tablicy reklamowej w sąsiedztwie drogi krajowej. Faktem jest, iż zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Inwestycja tak wymaga natomiast zgłoszenia po myśli art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Możliwość zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poprzez dokonanie zgłoszenia nie ma wszakże charakteru bezwzględnego. Organ dysponuje instrumentem, umożliwiającym powrót w konkretnym przypadku do zasady, wyrażonej w art. 28 ustawy Prawo budowlane. Taka możliwość, oparta na uznaniu organu, ograniczona jest do sytuacji, w których mogłoby nastąpić: 1. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2. pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków: 3. pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, 4. wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przez zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia należy rozumieć taką sytuację, w której zgłoszenie zamiaru wykonania robót nie zapewniłoby dostatecznej kontroli ich wykonywania przez organ, a przy tym zachodzi obawa o zagrożenie życia lub zdrowia ludzi bądź też mienia. Decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane ma charakter decyzji uznaniowej. Uprawnienie to ma charakter ocenny i nie wymaga udowodnienia przez organ, że takie niebezpieczeństwo występuje. Nakładając bowiem obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ winien jedynie wykazać, że zamierzone roboty budowlane mogą spowodować potencjalne zagrożenie wymienionych w powołanym przepisie dóbr. (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Gliwicach z dnia 18.czerwca 2008r., II SA/Gl 123/08, Lex nr 487978, w Warszawie z dnia 16.listopada 2007r., II SA/Wa 1324/07, Lex nr 490184, we Wrocławiu z dnia 3.lipca 2008r., II SA/Wr 140/08, Lex 518462) W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zgłoszenia była instalacja ekranu diodowego LED wolnostojącego na pylonie na stopie betonowej niezwiązanej trwale z gruntem w G., na działce nr [...] w obrębie [...]. Powierzchnia ekranu LED wynosić ma 15,73 m2, zaś jego projektowane usytuowanie mieścić się będzie w odległości 12 m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] w sąsiedztwie skrzyżowania ulic zbiorczych i głównych (według oznaczenia przyjętego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego). Projektowana inwestycja spełnia zatem minimalne wymagania dopuszczalności, określone w art.43 ust.1 pkt 3 lit a ustawy z dnia 21.marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. nr 19 z 2007r., poz. 115 ze zm.). Z faktu tego nie wynika jednak brak ewentualnych potencjalnych zagrożeń dla użytkowników ruchu drogowego. W świetle bowiem regulacji, zawartej w art. 20 ustawy o drogach publicznych oczywiste jest, iż normatywnym obowiązkiem zarządcy dróg jest m.in. ich ochrona (egzemplifikacja przykładowa obejmuje m.in. opracowywanie projektów finansowych tej ochrony). Ochrona drogi oznacza natomiast m.in. działania mające na celu niedopuszczenie do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu (art.4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Skoro zatem, w art.45 ust.1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zabroniono umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu, zarządca drogi w myśl powołanego art. 20 w zw. art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, uprawniony jest i jednocześnie obowiązany wymogi wspomniane egzekwować, o ile konkretna inwestycja istotnie prowadzić będzie do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8.kwietnia 2009r., sygn.akt IV SA/Wa 85/09, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 550243). Kwestia natomiast, proponowanego w skardze, określenia "pobliża" drogi poprzez odniesienie jej do odległości, określonych w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, pozbawione jest prawnego i racjonalnego uzasadnienia. Owo "pobliże" odczytywać należy bowiem jako teren, z którego możliwe jest szkodliwe dla bezpieczeństwa ruchu oddziaływanie na użytkowników dróg. Kwestia ta winna zaś podlegać rozważeniu i szczegółowej analizie w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, obowiązek uzyskania którego nałożony został na inwestorki kontestowaną decyzją. Godzi się bowiem podkreślić, iż organ nie wykluczył realizacji inwestycji we wnioskowanej lokalizacji. Uznał jedynie za konieczne, wspomniany wyżej, powrót do zasady – legitymowania się przez inwestora pozwoleniem na budowę w związku z potrzebą zapewnienia należytej kontroli inwestycji, poprzez m.in. zagwarantowanie udziału w postępowaniu zarządcy drogi. Zachodzi bowiem obawa o zagrożenie życia lub zdrowia ludzi – uczestników ruchu drogowego, których bezpieczeństwo związane jest m.in. z instalowaniem w pobliżu drogi urządzeń wysyłających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, związanych z finansowymi konsekwencjami umów, zawartych przez skarżące dla realizacji inwestycji, wskazać należy, iż kwestie te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak bowiem wyżej wspomniano, dokonywana przez sąd administracyjny ocena zaskarżonych aktów organów administracji, dotyczy wyłącznie ich zgodności z prawem. Okoliczność, że skarżące zaciągały zobowiązania, pozostając w mylnym przekonaniu o niewniesieniu przez organ sprzeciwu (pomijając już możliwość uzyskania w organie stosownych informacji, poczynając od dnia 25.maja 2011r., zwłaszcza wobec faktu, iż decyzja o sprzeciwie doręczona została w dniu 31.maja 2011r. wynajmującemu – A w G.), nie ma na tę ocenę wpływu. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. m.o.