II SA/Gd 307/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia odpadów postanawia odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. we wniesionej do Sądu skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lutego 2017 r. nr [..] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 września 2015 r. nr [..]. Prezydent Miasta - decyzją z dnia 9 września 2015 r., nakazał skarżącej Spółce usunięcie z nieruchomości położonej w T. przy ul. [..], odpadów o kodzie 11 01 05* kwasy trawiące, oznaczonych jako ELIMINATOR SNH, zgromadzonych w 35 szczelnych pojemnikach o pojemności 1m3 każdy (punkt 1) oraz wskazał, że wykonanie decyzji nastąpi przez transport odpadów do miejsca składowania lub unieszkodliwiania odpadów przez przedsiębiorcę posiadającego odpowiednie zezwolenie na podstawie zawartej umowy, w terminie 30 dni licząc od dnia otrzymania decyzji (punkt 2). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w zaskarżonej decyzji, uchyliło decyzję Prezydenta Miasta w części obejmującej określenie terminu usunięcia odpadów i orzekając w tym zakresie nałożyło na skarżącą Spółkę obowiązek usunięcia odpadów w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji (punkt 1), a w pozostałym zakresie utrzymało decyzję Prezydenta Miasta w mocy (punkt 2). Uzasadniając złożony wniosek skarżąca Spółka wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji jest dla niej krzywdzące i narazi ją na poniesienie znacznej szkody majątkowej w kwocie przewyższającej 50 000 zł brutto. Skarżąca wyjaśniła, że koszt utylizacji tego rodzaju odpadów jest wysoki i wynosi około 990 zł netto za 1 tonę a na terenie nieruchomości skarżącej zgromadzono około 42 tony odpadów niebezpiecznych. Prezydent Miasta odmówił skarżącej udzielenia pomocy finansowej w celu usunięcia odpadów a brak jest możliwości odzyskania tej kwoty od byłego najemcy nieruchomości, który zgromadził te odpady - nieżyjącego J. J. Skarżąca wskazała też, że nie posiada środków wystarczających do poniesienia kosztów usunięcia odpadów, gdyż na dzień 13 kwietnia 2017 r. stan środków w jej kasie wynosił jedynie 7 217 zł. Rozpoznając złożony wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Legalis). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, Legalis). Ciężar wykazania tych przesłanek ciąży na stronie, która domaga się wstrzymania wykonania aktu. Strona ta powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej a uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Nie wystarcza również, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, Lex Omega nr 948885). W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że wykonanie przez nią zaskarżonej decyzji doprowadzi do powstania, wskazywanej przez nią, znacznej szkody w jej majątku. W szczególności nie potwierdzają tego przedstawione przez nią przy skardze dokumenty. Skarżąca wskazała bowiem, że szacowany koszt usunięcia odpadów wynosić będzie około 50 000 zł ale nie wykazała, że taki wydatek spowoduje znaczną szkodę w jej majątku. Jest bowiem dla Sądu oczywiste, że stan środków w kasie Spółki na określony dzień nie obrazuje faktycznej sytuacji finansowej podmiotu będącego spółką akcyjną. Natomiast z przedstawionego do akt rachunku zysków i strat Spółki wynika, że w 2016 r. Skarżąca osiągnęła przychody netto w wysokości 1 649 206,23 zł, zysk netto 320 176,80 zł, a jej aktywa miały wartość 1 396 633, 80 zł. Powyższe, w ocenie Sądu, nakazuje uznać, że Spółka nie wykazała, iż koszt usunięcia odpadów szacowany na około 50 000 zł spowoduje powstanie znacznej szkody w jej majątku. Sąd wskazuje jednocześnie, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, LEX nr 1479276). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.