II SA/Gd 315/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewcz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia 23 listopada 2016 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewiędziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lutego 2017 r. wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Skarżąca A. wniosła o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [..] w obrębie N., gmina B. Postanowieniem z 28 października 2015 r. Burmistrz zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego do czasu uzupełnienia wniosku o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ wyjaśnił, że dopiero po zsumowaniu mocy wszystkich anten można ocenić, czy stacja wymaga oceny oddziaływania na środowisko. Wobec tego, że planowana inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej z montażem na niej trzech anten sektorowych o mocy 10066 W każda, łączna moc anten wynosi 30198 W. Wobec tego inwestycja kwalifikuje się do katalogu przedsięwzięć zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 - dalej jako ustawa rozporządzenie) i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając zaś na uwadze, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm. - dalej jako ustawa środowiskowa) wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia mogącego oddziaływać na środowisko zależy od uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej – stwierdził, że przesłanka ta stanowi wystarczające uzasadnienie do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 2 grudnia 2015 r. utrzymało w mocy postanowienie w zakresie zawieszenia postępowania oraz, uchylając punkt 2., wezwało skarżącą do wystąpienia do właściwego organu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Kolegium uznało bowiem, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi zagadnienie wstępne dla inwestycji celu publicznego, skoro decyzja taka powinna być wydana przed uzyskaniem decyzji lokalizacyjnej. Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 251/16, wydanym po rozpoznaniu skargi A., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił postanowienia organów obu instancji. Sąd wskazał, że wnioskodawca inicjując postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien dysponować ostateczną i ważną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla jego realizacji. Organ zaś nie może wydać decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia wymagającego uzyskania decyzji środowiskowych, jeśli inwestor nie legitymuje się taką ostateczną decyzją środowiskową. W związku z powyższym Sąd przyjął, że brak w obiegu prawnym ostatecznego rozstrzygnięcia o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań czyni niedopuszczalnym skuteczne wniesienie wniosku i tym samym uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Z przepisu art. 72 ust. 3 ustawy wynika bowiem, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może być złożony dopiero od dnia, w którym decyzja środowiskowa stała się ostateczna. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma zatem cech zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Następnie Burmistrz decyzją z dnia 23 listopada 2016 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [..] w obrębie N., gmina B. W uzasadnieniu organ wskazał, że brak ostatecznej decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia powoduje, iż wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest niekompletny i postępowanie lokalizacyjne na jego podstawie nie powinno być wszczęte. W konsekwencji, prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji – bez ostatecznej decyzji środowiskowej – jest zatem bezprzedmiotowe. Mając na uwadze treść wyroku WSA w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2016 r., w którym wskazano, że brak ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowania dla przedsięwzięcia wymagającego uzyskania takiej decyzji, uniemożliwia prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – organ I instancji postanowił więc o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji. W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem, iż planowana przez skarżącą inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2. obrazę przepisów prawa procesowego, mającą istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 107 § 3 kpa poprzez niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z której nie wynika, na jakich przesłankach organ oparł wniosek stanowiący podstawę wydania wskazanej decyzji, jakoby planowana inwestycja stanowiła przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Zaskarżoną decyzją z dnia 3 lutego 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że dla dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji, punktem wyjścia była kwestia związania organów administracji oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2016r., sygn. akt II SA/Gd 251/16, wynikającą z art. 153 p.p.s.a. W tym zakresie Kolegium stwierdziło, że organ I instancji podporządkował się w pełni ocenie prawnej WSA w Gdańsku i umarzając postępowanie w sprawie uwzględnił tę ocenę prawną oraz zrealizował wskazania Sądu co do dalszego sposobu postępowania. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że Sąd ww. wyroku nie rozstrzygnął w przedmiocie głównego sporu między organem I instancji a skarżącą co do tego czy planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, zaś rozstrzygniecie w tym przedmiocie nie należy na obecnym etapie postępowania również do Kolegium. Analizę oceny oddziaływania inwestycji na środowisko przeprowadza się bowiem w postępowaniu o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W jego toku organ bada czy inwestycja jest zaliczana do przedsięwzięć mogący zawsze znacząco oddziaływać lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w konsekwencji wydaje bądź odmawia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. Nie przesądzając zatem oceny wpływu projektowanej inwestycji na środowisko, Kolegium stwierdziło, że kwestia ta nie podlega kontroli w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Końcowo, odnosząc się do zarzutów skarżącej organ wskazał, że wprawdzie obecnie przepis § 4 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o odziaływaniu na środowisko, nie obowiązuje. Jednakże określona w tym przepisie zasada sumowania parametrów tego samego rodzaju nadal zachowuje swą aktualność, gdyż zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 obowiązującego obecnie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również: nieosiąganie progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust 1. We wniesionej do Sądu skardze skarżąca domagała się uchylenia w całości decyzji zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem, iż planowana przez skarżącą inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto zarzuciła obrazę przepisów prawa procesowego, mającą istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 105 § 1 kpa poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i co najmniej przedwczesne stwierdzenie, iż postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe; art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na błędnym zastosowaniu tego przepisu i utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji; art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie przez organy obu instancji dowodu z opinii biegłego celem ustalenia czy planowana przez skarżącego inwestycja może w sposób znaczący oddziaływać na środowisko wobec powzięcia przez organy wątpliwości co do tej kwestii i tym samym nie dokonanie ustaleń stanu faktycznego w stopniu umożliwiającym jednoznaczne rozstrzygnięcie tej kwestii. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrz, zostały wydane z istotnym dla wyniku sprawy naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Bezsporne jest, że objęte wnioskiem zamierzenie, polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [..] w obrębie N., gmina B., stanowi inwestycję celu publicznego. Brak miejscowego planu dla terenu tejże działki, uzasadniał wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.). Z art. 50 ust. 1 tej ustawy bowiem, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, natomiast w przypadku jego braku, lokalizowana jest w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z treścią art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który w szczególności powinien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c). Należy zauważyć, że w złożonym wniosku skarżąca określiła charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz przedstawiła dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Do wniosku dołączono kwalifikację przedsięwzięcia sporządzoną w marcu 2015 r. Na żądanie organu I instancji, skarżąca uzupełniała wniosek w tym zakresie, a także składała dodatkowe wyjaśnienia i przedłożyła analizę środowiskową sporządzoną we wrześniu 2015 r. Zarówno we wniosku o ustalenie lokalizacji, jak i dalszych pismach oraz opracowaniach wskazywano, że realizacja inwestycji nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W tym stanie sprawy organ I instancji umorzył postępowanie z powodu braku ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uniemożliwiającego prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wskazując w tym zakresie na związanie wydanym w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2016r., sygn. akt II SA/Gd 251/16. Akceptując to rozstrzygniecie, Kolegium wskazało z kolei, że Sąd w ww. wyroku nie rozstrzygnął sporu między organem I instancji a skarżącą czy planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Stwierdził przy tym, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie należy na obecnym etapie postępowania również do Kolegium, jako że analizę oceny oddziaływania inwestycji na środowisko przeprowadza się bowiem w odrębnym postępowaniu dotyczącym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś kwestia ta nie podlega kontroli w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stanowisko organów obu instancji było błędne. Przede wszystkim w wyroku z dnia 31 sierpnia 2016r., sygn. akt II SA/Gd 251/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku kontrolował jedynie postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu tego wyroku nie wypowiedział się na temat rozstrzygnięcia merytorycznego niniejszej sprawy. Co więcej, jak prawidłowo stwierdziło Kolegium, Sąd w ogóle nie odniósł do spornej między stronami kwestii, czy objęta wnioskiem inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące oddziaływać na środowisko w takim zakresie, że wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwestia ta miała natomiast istotne znaczenie dla podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, jednakże nie została przez orzekające w sprawie organy wyjaśniona. Wbrew twierdzeniom Kolegium, w postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego konieczne jest dokonanie oceny wpływu inwestycji na środowisko, co wynika wprost z treści art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 53 ust. 3, zgodnie z którym właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Przy dokonywaniu analizy i oceny wpływu na środowisko w toku postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji nie chodzi jednakże o ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zakresy obu tych ocen się różnią. Każdy z organów działa zaś wyłącznie w ramach przyznanych mu kompetencji. Nie ulega przy tym wątpliwości, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzana jest w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań, co wynika z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 1 tej ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oaz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei, stosownie do treści art. 71 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem dla oceny, czy dla inwestycji wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, istotne jest czy zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Przepisy te dotyczą również decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, na co wskazał już Sąd w wydanym w sprawie wyroku z dnia 31 sierpnia 2016r., sygn. akt II SA/Gd 251/16. Co istotne, zgodnie z treścią art. 86 w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W związku z tym stwierdzić należy, wbrew twierdzeniom Kolegium, że to do organu właściwego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy ocena, czy inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analiza w tym zakresie powinna zatem zostać przeprowadzona na podstawie art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z których wynika obowiązek zbadania warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r., II OSK 532/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 września 2015 r., II SA/Go 376/15, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). O kwalifikacji prawnej poszczególnych przedsięwzięć stanowi zaś rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., nr 213, poz.1397 ze zm.). Inwestycja polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, stanowi przedsięwzięcie, które zależnie od mocy promieniowania izotropowego oraz lokalizacji wobec miejsc dostępnych dla ludności, może zostać zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) lub też mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia). Z przepisów rozporządzenia wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą w szczególności: rodzaj anteny – instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, ich liczba anten, moc promieniowania poszczególnych anten, a także emisja pola elektromagnetycznego oraz odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a więc konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem. Zatem dopiero określenie poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie jej lokalizacji wobec miejsc dostępnych dla ludności pozwala na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru. Ocena w tym zakresie powinna być dokonana w sposób zobiektywizowany. Zgromadzony materiał dowodowy powinien, zgodnie z art. 80 kpa, zostać poddany swobodnej ocenie organu. Organ może oprzeć się na kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej na zlecenie inwestora, ale musi poddać tę kwalifikację wnikliwej ocenie. Ocena ta winna być zaś dokonana na podstawie całego materiału dowodowego zgromadzonego należycie w danej sprawie, jak wymaga tego art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Jednocześnie wyniki tego postępowania winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, co wynika z art. 107 § 3 kpa. Takich ustaleń w sprawie niniejszej przed podjęciem rozstrzygnięcia jednakże nie dokonano. Umorzenie postępowania nastąpiło natomiast z oczywistym naruszeniem art. 105 §1 kpa, jako że nie zachodziły warunki w nim określone. Prowadzone postępowanie administracyjne nie stało się bowiem bezprzedmiotowe. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały zarówno z opisanym powyżej naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak i z naruszeniem przepisów postępowania (w tym art. 7, art. 77 § 1 kpa art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i z tych przyczyn, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzje organów obu instancji uchylił. Nadto, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o kosztach postępowania, na które składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w kwocie 500 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 497 zł. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.