II SA/Gd 331/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. N., J. M., T. L., M. P. i S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia 9 września 2009 r., nr [...], 2. określa, że decyzję wymienione w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. N. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. M. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. 5. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej T. L. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 6. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. P. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 7. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego S. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 9 września 2009 r., nr [...], Wójt Gminy U. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą budowa zespołu elektrowni wiatrowych U1 D. – P, na terenie Gminy U. (powiat s., województwo p.) w obrębach geodezyjnych: D. (dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]), P. (dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ,[...], [...], [...]) oraz S. (dz. nr [...]). Decyzja wydana została w następstwie ponownego rozpoznania sprawy po uchyleniu przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze w S. decyzji środowiskowej Wójta Gminy U. z dnia 22 stycznia 2008 r. dotyczącej wskazanego wyżej przedsięwzięcia. Planowane przedsięwzięcie polegało na budowie 31 elektrowni wiatrowych, z których każda elektrownia wyposażona będzie w turbinę wiatrową o mocy wynoszącej 2,3 MW, umieszczoną na wieży o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m. Na szycie każdej wieży umieszczony będzie wirnik (rotor). Średnica śmigieł wirnika wynosić będzie 93 m (trzy śmigła - 45 m długości każde). Całkowita wysokość elektrowni wiatrowej (wieża wraz ze śmigłem w pionie nad nią) wynosić będzie maksymalnie 148 m. Do obsługi turbin konieczna jest realizacja infrastruktury towarzyszącej w postaci podziemnych kabli energetycznych oraz dróg dojazdowych na etapie budowy oraz na etapie eksploatacji - drogi utwardzone wysypane żwirem. W sentencji decyzji organ określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji z uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczania uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, warunki wykorzystania terenu w fazie likwidacji, które należy spełnić w zakresie ochrony poszczególnych komponentów środowiska. Określono również dodatkowe obowiązki wnioskodawcy w zakresie pomiarów poziomu hałasu. W uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano, że postanowieniem z dnia 3 lipca 2008 r. Wójt Gminy U. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym, organ ten przesądził, że w odniesieniu do planowanej inwestycji zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny jej oddziaływania na środowisko. Po uzyskaniu wymaganych przepisami opinii od organów współdziałających organ poinformował społeczeństwo o możliwości składania uwag i wniosków w zakresie planowanego przedsięwzięcia, a także poinformował strony o przysługujących im uprawnieniach procesowych. W toku postępowania uwagi w przedmiocie planowanej inwestycji złożyli T. L., M. P., B. L., A. N., S. K., M. P., J. M. Dotyczyły one wyjaśnień złożonych przez S. W. W. - biegłego Ministra Ochrony Środowiska. Wójt Gminy U. wyjaśnił, że potwierdzeniem rzetelności wykonania ekspertyz zawartych w raporcie, jak i samego raportu, jest pozytywne zaopiniowanie przez organy uprawnione do uzgodnień w takich sprawach. Wójt Gminy U. nie znalazł podstaw prawnych do odmowy wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. N., K. P., M. P., T. L., S. K., J. M. i G. L. Zaskarżonej decyzji zarzucili nieuwzględnienie ewentualnego oddziaływania przyszłej inwestycji na pobliskie obszary chronione Natura 2000 "P. B.", wydanie decyzji w oparciu o nierzetelny raport, nie ustosunkowanie się do uwag i wniosków zgłoszonych przez strony postępowania oraz oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym. W toku postępowania odwoławczego, w celu wyjaśnienia spornych zagadnień przeprowadzono rozprawę administracyjną. Ponadto organ odwoławczy w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego ustalił, że lokalizacja turbin wiatrowych jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla terenu okolic D.-P. Decyzją z dnia 11 lutego 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy uznał, że raport oddziaływania na środowisko wraz z aneksem został sporządzony zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 52 ustawy - Prawo Ochrony Środowiska. Organ I instancji rozpatrzył uwagi i wnioski do raportu, co potwierdza treść pisma autora raportu. Co do zarzutów do raportu przedstawionych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż celem zaskarżonej decyzji jest wskazanie tych czynności, które z uwagi na potencjalne zagrożenie muszą być wykonane. Raport służy zbadaniu oddziaływania inwestycji na środowisko i zapobieżeniu ewentualnym szkodom w środowisku, mogącym wystąpić w związku z realizacją inwestycji. Organ prowadzący postępowanie nie miał podstaw do kwestionowania raportu i dokonanych tam ustaleń, jeśli raport został sporządzony zgodnie z normami prawnymi regulującymi jego zakres, a ponadto jego autor składał wyjaśnienia do zgłaszanych uwag, wyjaśniał jego treść, potwierdził zarazem swoje stanowisko na rozprawie przed Kolegium. Nadto wskazano, iż organy ochrony środowiska uzgodniły środowiskowe uwarunkowania zgody dla realizacji inwestycji. W uzupełnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż tego typu inwestycje niejednokrotnie wywołują sprzeciw społeczny, niemniej organy administracji publicznej winny zważyć argumenty stron, nie pomijając jednak kluczowej kwestii jaką jest zgodność prowadzonych postępowań i wydawanych decyzji z obowiązującymi przepisami prawa. Kolegium, mając powyższe na uwadze, zarządziło przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Argumenty zgłaszane przez odwołujące się strony, jak i mieszkańców sąsiadujących z inwestycją potwierdziły, iż inwestycja budzi zastrzeżenia w lokalnym społeczeństwie, niemniej brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji wobec faktu, iż nie narusza ona prawa i nie ma przesłanek uzasadniających przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skargę na powyższą decyzję złożyli A. N., K. P., M. P., T. L., S. K., J. M. oraz G. L. Skarżący wnieśli o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (dalej jako Dyrektywa Siedliskowa) w zw. z art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody poprzez niezastosowanie tych przepisów i w konsekwencji utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji z dnia 9 września 2009 r., gdzie nie dokonano oceny skutków planowanego przedsięwzięcia dla obszaru Natura 2000 PLH220024 "P. B." z punktu widzenia założeń jego ochrony, pomimo faktu, iż planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a także nie upewniono się, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało niekorzystnego wpływu na obszar Natura 2000 "P. B.", art. 56 w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 2, 3-7 oraz art. 52 ust. 1b prawa ochrony środowiska (w stanie prawnym sprzed 15 listopada 2008 r.) poprzez niewłaściwe zastosowanie tychże przepisów ustawy polegające na mylnym przyjęciu przez SKO w S., że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie jest obarczony wadami, gdy tymczasem, raport nie spełnia ustawowych wymogów, a w szczególności nie zawiera oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 "P. B.", rzetelnego opisu szaty roślinnej i informacji ilościowych, rzetelnej inwentaryzacji świata zwierzęcego uzyskanej w ramach monitoringu przedrealizacyjnego, zwłaszcza w odniesieniu do awifauny, podstawowych informacji odnośnie nietoperzy (gatunki, rodzaje nietoperzy), kompleksowego przedstawienia wyników badań ptactwa i nietoperzy, co uniemożliwia określenie wpływu farmy wiatrowej na grupy tych zwierząt, informacji odnośnie przeprowadzenia badań terenowych odnośnie do szaty roślinnej, informacji na temat zastosowanej metodyki badań w odniesieniu do ornitofauny (brak konkretnych dat prowadzonych obserwacji, godzin ich wykonywania), informacji o metodyce badań nietoperzy (brak wskazania metodyki prowadzonych badań), wystarczającej analizy wariantów alternatywnych przedsięwzięcia oraz ich wpływu na środowisko oraz dowodów świadczących o tym, że brak jest wariantów alternatywnych monitoringu awifauny, działań o charakterze minimalizującym i kompensującym, opisu przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujących skumulowane oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedmiotowego przedsięwzięcia oraz innych podobnych przedsięwzięć w odległości 5-20 kilometrów od siebie (np. budowa zespołu elektrowni wiatrowych w Gminie P.). Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 k.p.a i art. 80 k.p.a, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. rozstrzygając odwołanie od decyzji Wójta Gminy U. przyjęło stan faktyczny ustalony przez organ I instancji w oparciu o niepełny raport oddziaływania na środowisko, który nie zawierał wskazanych powyżej, oraz art. 7 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady prawdy obiektywnej, albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odnośnie raportu oddziaływania na środowisko ograniczyło się w zasadzie do krótkiej oceny postępowania w I instancji w tym zakresie, i stwierdziło że "Analiza sporządzonego w niniejszej sprawie raportu oddziaływania na środowisko wraz z aneksem, pozwala na stwierdzenie, iż sporządzony został on zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 52 ustawy - Prawo Ochrony Środowiska". Nie zostały zatem podjęte wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skarżących wyjaśniono, że opinia "A" oraz opracowanie dotyczące "Aminofauny" lęgowej rezerwatu "Jezioro M." nie zostały podpisane, a tym samym nie mogły być uznane za dowód w sprawie. Nadto podkreślono, że odległość turbin od zabudowań mieszkalnych jest zgodna z rysunkiem planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola, o której mowa w tym przepisie sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 cyt. przepisu). Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Z zasady, że sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy na dzień wydania rozstrzygnięcia. Skargę uznać należy za uzasadnioną, gdyż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie zastosowanie znalazły przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj.: Dz.U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.), albowiem zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, czyli przed dniem 15 listopada 2008 r., a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, co do zasady, przepisy dotychczasowe, czyli ustawę Prawo ochrony środowiska. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację parku wiatrowego D. – P. wszczęto wnioskiem w dniu 26 maja 2008 r., a zatem przed wejściem w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Inwestor dołączył do wniosku raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W myśl art. 56 ust. 1b ustawy Prawo ochrony środowiska właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając uzgodnienia organów, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane oraz wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa, o którym mowa w art. 53 ustawy. Z dyspozycji wskazanego przepisu wynika, iż w procesie wydawania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych organ administracji powinien kierować się warunkami określonymi na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy przez organy uzgadniające oraz wynikami postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko oraz wnioskami i uwagami zgłoszonymi przez społeczeństwo w tych postępowaniach, w których jego udział został przewidziany. Oznacza to, że jednym z podstawowych obowiązków procesowych organów administracji w tym postępowaniu jest zweryfikowanie przedłożonego przez inwestora raportu pod względem prawidłowości, rzetelności i kompletności. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie wskazuje się, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego (wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., II OSK 363/06, Nieruchomości 2007, nr 7, s. 15). Opracowywany jest on bowiem na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, ale oceniany przez organ administracji wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe. Jego ocena zatem podlega wszelkim regułom postępowania dowodowego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego. W myśl art. 79 § 2 k.p.a. strona postępowania ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji, możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności raportu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę. Organ administracji, kierując się zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. i pogłębioną w art. 77 § 1 k.p.a., winien podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zbierając i rozpatrując cały materiał dowodowy. Dopiero w świetle kompletnego materiału dowodowego organ administracji zobligowany jest do dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ocena istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności powinna zaś wynikać z uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). W związku z tym w praktyce nawet wtedy, gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz dokonanych w nim ustaleń, organ administracji będzie musiał ocenić, czy uwzględnia on wszystkie potencjalne zagrożenia związane z realizacją konkretnego przedsięwzięcia. Jest to ważne, gdyż ze względu na cel prowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, kończącego się wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, etap ten jest najbardziej właściwy do oceny konkretnych wymagań ochrony środowiska (wyrok WSA w Warszawie z 24 października 2006 r., IV SA/Wa 1428/06, niepubl.). Aby jednak takie wymagania mogły być określone, raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Pod takim też kątem raport podlega ocenie w postępowaniu dowodowym przez organy administracji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż organy administracji obu instancji przeprowadziły postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji bez dokonania jakiejkolwiek oceny sporządzonego w sprawie raportu oddziaływaniu na środowisko. Dodatkowo podkreślić należy, iż wnikliwa ocena raportu była w niniejszej sprawie kwestią priorytetową zważywszy na podnoszone przez skarżących zastrzeżenia co do jego ustaleń i wniosków już na początkowym etapie postępowania środowiskowego. Skarżący od początku kwestionowali usytuowanie farmy wiatraków zbyt blisko terenów mieszkaniowych oraz zarzucali nierzetelność raportu. W tym też zakresie wskazywali na potrzebę odwołania się do opinii niezależnego eksperta. Orzekające w niniejszej sprawie organy administracji ograniczyły się do opisania przebiegu postępowania. I tak, zarówno z uzasadnień rozstrzygnięć, jak i akt administracyjnych wynika, że wobec formułowanych przez strony zastrzeżeń organ pierwszej instancji zorganizował spotkanie inwestora i autora raportu ze skarżącymi, w trakcie którego miano wyjaśnić sporne zagadnienia. Dopuścił również pisemne wyjaśnienia autora raportu do kolejnych uwag zgłoszonych przez osoby zainteresowane. W postępowaniu odwoławczym została przeprowadzona rozprawa. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji nie wynika jednakże jakich ustaleń dokonały te organy na podstawie opisanych przez nie czynności, które zostały podjęte w sprawie. Organ I instancji uznał, że raport został sporządzony rzetelnie, gdyż został pozytywnie zaopiniowany przez organy uzgadniające. Organ odwoławczy natomiast stwierdził, że raport został sporządzony zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 52 ustawy, nie uzasadniając w ogóle tego stwierdzenia. Nadto stwierdził, że organ I instancji rozpatrzył uwagi i wnioski do raportu, gdyż potwierdza to treść pisma autora raportu. W odwołaniu zawarte były zarzuty nierzetelności raportu, braku ustosunkowania się do uwag i wniosków zgłoszonych przez strony postępowania oraz oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym. Organ odwoławczy wskazał jedynie, że organ prowadzący postępowanie nie miał podstaw do kwestionowania raportu i dokonanych tam ustaleń, skoro został on sporządzony zgodnie z przepisami określającymi jego zakres, a ponadto autor raportu składał wyjaśnienia do zgłaszanych uwag, wyjaśniał jego treść, potwierdził zarazem swoje stanowisko na rozprawie przed Kolegium. Istota dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym merytorycznym rozpatrzeniu sprawy przez organy obu instancji, a nadto organ odwoławczy winien rozpatrzyć zarzuty odwołania. Takich rozważań brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co świadczy o jej wadliwości. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji procedując w powyższy sposób dopuściły do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 80 i 107 § 3 k.p.a. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane wyżej uchybienia znajdują odzwierciedlenie w treści uzasadnienia skarżonej decyzji, które nie odpowiada wymogom, wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie jest natomiast władny zmienić uzasadnienia zaskarżonej decyzji ani uchylić jego fragmentu, chyba że pozostała część uzasadnienia zawiera wystarczającą i adekwatną do rozstrzygnięcia sprawy, argumentację (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2004r., GSK 775/04, LEX nr 177365). Mając zatem na uwadze wskazane wyżej uchybienia organu w kwestii postępowania dowodowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił decyzje organów obu instancji. Na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę określił, iż uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść przepisu art. 200 cytowanej wyżej ustawy, zasądzając od organu odwoławczego na rzecz każdego ze skarżących kwotę po 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ administracji powinien poddać wnikliwej i obiektywnej ocenie raport o oddziaływaniu na środowisko, przeprowadzając postępowanie dowodowe zgodnie z przepisami art. 7 i art. 77 K.p.a. Weryfikacji ustaleń i wniosków raportu organ winien dokonać przy uwzględnieniu zarzutów podnoszonych przez skarżących. Dopiero wówczas może przejść do dokonania prawidłowej subsumcji ustalonych okoliczności faktycznych do właściwych przepisów z zakresu prawa ochrony środowiska, co z kolei powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia.