II SA/Gd 340/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skarg [...] Liceum Ogólnokształcącego w [...] oraz Nauczycielskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] Liceum Ogólnokształcącego w [...] kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Nauczycielskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta, postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r., nr [...], zawiesił postępowanie w sprawie z wniosku Spółki A, dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 1 arkusz nr 1 w S. przy ul. K., w związku z planowaną budową jednego budynku wielomieszkaniowego o XII kondygnacjach nadziemnych w tym 1 kondygnacji usługowej oraz 1 kondygnacji podziemnej wraz z towarzyszącą infrastrukturą, w tym 156 miejscami postojowymi, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż Miasto S. w oparciu o rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 27 stycznia 1999 r. w sprawie uznania miasta S. za uzdrowisko (Dz.U. Nr 10, poz. 94) zostało uznane za uzdrowisko. Z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167 poz. 1399 ze zm.) wynika obowiązek sporządzenia, w terminie 2 lat od uzyskania statusu uzdrowiska, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a niedotrzymanie tego terminu nie znosi ustawowego obowiązku uchwalenia planu. W sprawie zachodzi zatem przesłanka z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 maja 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) jaką jest obligatoryjne zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu dla obszaru, na którym jest zlokalizowana działka objęta wnioskiem. Nadto organ wskazał, iż uchwałą Rady Miasta S. z dnia 19 grudnia 2003 r. nr [...], przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla B. w mieście S.. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółka A, podnosząc zarzut naruszenia art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez zawieszenie postępowania mimo upływu okresu 22 miesięcy od złożenia wniosku. W zażaleniu wskazano, iż działania organu I instancji cechuje brak bezstronności i rzetelności w powadzonym postępowaniu, a wydawane rozstrzygnięcia mają na celu zniechęcenie wnioskodawcy do ubiegania się o wydanie warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 5 marca 2010 r. sygn. akt [...] uchyliło zaskarżone postanowienie. Jako podstawę prawną wskazano art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych, gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu. Gmina nabywa status uzdrowiska po przeprowadzeniu szczególnego postępowania, w drodze rozporządzenia Rady Ministrów wydawanego na podstawie art. 42 ust. 2 ustawy uzdrowiskowej. Samorządowe Kolegium odwoławcze wskazało, iż rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 27 stycznia 1999 r. w sprawie uznania miasta S. za uzdrowisko (Dz. U. Nr 10, poz. 94) jest aktualnie aktem prawnym nieobowiązującym. Rozporządzenie to zostało wydane jako akt wykonawczy na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. Nr 23, poz. 150 ze zm.). Ustawa ta została uchylona na mocy art. 65 ustawy uzdrowiskowej. W art. 62 ustawy uzdrowiskowej ustawodawca wskazał, że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy, o ile nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie. Zatem wszystkie akty wykonawcze do ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach lecznictwie uzdrowiskowym utraciły moc najpóźniej w dniu 2 kwietnia 2006 r. Wydane postanowienie jako niezgodne z prawem podlegało zatem uchyleniu. Liceum wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, żądając jego uchylenia. Niniejsza sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gd 340/10. Skarżący wskazał, iż miasto S. nie utraciło statusu uzdrowiska ze względu na utratę mocy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, na podstawie której wydane zostało rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 27 stycznia 1999 r. w sprawie uznania miasta S. za uzdrowisko. Miasto S. utrzymało status uzdrowiska pod rządami nowej ustawy z dnia 28 lipca 2007 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, gdyż zgodnie z art. 59 ust. 1 i 3 tej ustawy, będąc uzdrowiskiem na podstawie dotychczasowych przepisów, stało się z dniem 2 października 2005 r. w dacie wejścia w życie nowej ustawy uzdrowiskowej, z mocy prawa uzdrowiskiem w rozumieniu nowej ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, iż strona skarżąca nie wykazała interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia, bądź ewentualnie o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 marca 2010 r. złożyła również Spółdzielnia Mieszkaniowa, sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gd 341/10. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych oraz art. 59 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Skarżąca wskazała, iż Miasto S. utrzymało statut uzdrowiska pod rządami aktualnej ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, co wynika z art. 59 ust. 1 i 3 tej ustawy, a Rada Miasta S. w dniu 17 marca 2006 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie tymczasowego statutu uzdrowiska. Skarżący stwierdził, iż planowana budowa XII – kondygnacyjnego budynku jest sprzeczna z obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania przestrzennego Miasta S. uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miasta S. z dnia 4 października 2002 r., albowiem działka, na której ma być realizowana inwestycja, jest położona w jednostce M-1, dla której Studium uchwaliło zakaz budowy nowych obiektów mieszkalnych, z wyjątkiem zabudowy jednorodzinnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, wskazując, iż strona skarżąca nie wykazała interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia, bądź ewentualnie o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 1 września 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 341/10, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sopocie z dnia 5 marca 2010 r. sygn. akt [...] (sygn. akt II SA/Gd 34/10) ze sprawą ze skargi Liceum na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 marca 2010 r. sygn. akt [...] (sygn. akt II SA/Gd 341/10) i zarządził prowadzenie ich pod wspólną sygn. akt II SA/Gd 340/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, z uwagi na naruszenie przez organ odwoławczy art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) w związku z art. art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167 poz. 1399 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż 1. Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. 2. Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Z ustępu 2 tego przepisu wynika, iż w przypadku obowiązku uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla danego obszaru, postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy winno ulec zawieszeniu do czasu uchwalenia planu. Norma ta, w przeciwieństwie do normy art. 62 ust. 1 cytowanej ustawy, nie wprowadza ograniczenia czasowego zawieszenia postępowania, a z jej treści wynika, że postępowanie ulega zawieszeniu, aż do momentu uchwalenia planu. Obowiązek uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla danego obszaru wyłącza zatem w istocie możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości położonej na taki obszarze. Podkreślić należy, iż przepis art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym był przedmiotem oceny przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 22 marca 2005 r. K. 22/2004 (OTK ZU 2005/3A poz. 27) stwierdził, iż przepis ten nie jest niezgodny z art. 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 38 ust. 2 ustawy wprowadza obowiązek uchwalenia przez gminę, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, planu zagospodarowania przestrzennego w terminie dwóch lat od dnia uzyskania statusu. Upływ zakreślonego w art. 38 ust. 2 ustawy terminu dwuletniego nie dezaktualizuje nałożonego przez ustawodawcę na gminę obowiązku uchwalenia planu, ani nie wyłącza przewidzianego w art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązku zawieszenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. W wyroku z dnia 28 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż "przewidziany w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez wskazania maksymalnego okresu przez jaki postępowanie może być zawieszone i bez wprowadzenia możliwości wydawania decyzji o warunkach zabudowy na zasadach ogólnych w przypadku braku uchwalenia miejscowego planu w określonym terminie jest, zdaniem Sądu, niewątpliwe dużym ograniczeniem prawa dla właścicieli nieruchomości. Zmiana tej sytuacji możliwa jest jednak, zdaniem Sądu, wyłącznie poprzez zmianę przez ustawodawcę aktualnie obowiązujących przepisów." (Lex nr 553505) W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, iż niewykonanie przez radę gminy obowiązku uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego w zakreślonym przez ustawodawcę terminie, uzasadniać może wystąpienie ze skargą na podstawie art. 101 a w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5 marca 2010 r. https://cbois.nsa.gov.pl/doc/2AD17D2071) Rozwiązanie takie udziela ochrony podmiotom zamierzającym dokonać inwestycji na obszarze objętym obowiązkiem sporządzenia planu, które nie mogą uzyskać decyzji o warunkach zabudowy i muszą oczekiwać na uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto wskazać należy, iż w art. 417 § 1 w związku z art. 4171 § 4 kodeksu cywilnego przewidziano odpowiedzialność odszkodowawczą odpowiednich organów władzy publicznej za szkody wyrządzone przez niewydanie aktu normatywnego, którego obowiązek wydania statuuje przepis prawa, a zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, do którego opracowania gminy są zobowiązane odpowiednimi przepisami. Wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, miasto S. posiada status uzdrowiska. S. uzyskał status uzdrowiska na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 27 stycznia 1999 r. w sprawie uznania miasta S.za uzdrowisko (Dz. U. nr 10 poz. 94) wydanego na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. z 1987 Nr 23, poz. 150 r. ze zm.). Zamieszczony w rozdziale 9 ustawy zawierającym przepisy przejściowe i końcowe art. 59 stanowi, iż 1. Obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 3. 2. Gmina właściwa ze względu na położenie uzdrowiska jest obowiązana w terminie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy do sporządzenia i przedłożenia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia operatu uzdrowiskowego i uchwalenia statutu uzdrowiska, o których mowa w ustawie. 3. Gmina, o której mowa w ust. 2, jest obowiązana do uchwalenia tymczasowego statutu uzdrowiska i przedłożenia go ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. 4. Uchwalenie tymczasowego statutu, o którym mowa w ust. 3, nie wymaga sporządzania operatu uzdrowiskowego. 5. W przypadku niespełnienia przez gminę wymagań określonych w ust. 2 lub 3 stosuje się odpowiednio przepisy art. 44 ust. 2 i 3. Kwestia zachowania przez obszary uzdrowiskowe statusu uzdrowiska uregulowana została przez ustawodawcę w treści art. 59 ust. 1 ustawy. Wobec odrębnego uregulowania tej kwestii nie znajduje do niej zastosowania inny przepis przejściowy - art. 62 ustawy, stanowiący, iż dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy, o ile nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie. Przeciwne stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, uznać należy za błędne. Interpretacja treści art. 59 ust. 2 i 3 w związku z art. 44 ust. 2 i 3 ustawy wskazuje, iż utrata statusu uzdrowiska nabytego przed wejście w życie ustawy następuje w drodze rozporządzenia Rady Ministrów, wydanego na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia. Art. 44 ust. 2 i 3 ustawy, do którego odwołuje się art. 59 ust. 5 ustawy, stanowi bowiem, iż jeżeli gmina w terminie 5 lat nie przywróci warunków, uzasadniających nadanie danemu obszarowi statusu uzdrowiska albo statusu obszaru ochrony uzdrowiskowej, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, pozbawia dany obszar takiego statusu (ust. 2), a statut uzdrowiska lub statut obszaru ochrony uzdrowiskowej traci moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w ust. 2 (ust.3). Niewykonanie przewidzianych w art. 59 ust. 2 i 3 ustawy obowiązków sporządzenia i przedłożenia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w terminie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy, operatu uzdrowiskowego i uchwalenia statutu uzdrowiska oraz uchwalenia tymczasowego statutu uzdrowiska i przedłożenia go ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, nie wywołuje zatem skutku utraty statusu uzdrowiska z mocy prawa, lecz może stanowić podstawę do podjęcia przez właściwy organ działań zmierzających do pozbawienia danej gminy statusu uzdrowiska. W ocenie Sądu interpretacja powyższych przepisów nie budzi wątpliwości, a stanowisko w tym przedmiocie wyrażone zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych (przykładowo w wyroku z dnia 15 października 2007 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1565/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż gmina, która była uzdrowiskiem w rozumieniu ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym w sposób uproszczony (z mocy ustawy) staje się gminą uzdrowiskową w rozumieniu ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym w uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Lex Nr 394791). Z okoliczności sprawy wynika, iż w stosunku do S. rozporządzenie pozbawiające go statusu uzdrowiska nie zostało przez Radę Ministrów wydane, a Rada Miasta S. uchwaliła tymczasowy statut uzdrowiska uchwałą Nr [...] z dnia 17 marca 2006 r. w sprawie ustanowienia tymczasowego statutu uzdrowiska S. (Dz. Urz. Województwa Pomorskiego z dnia 6 lipca 2006 Nr 71 poz. 1486) i uchwaliła statut uzdrowiska uchwałą Nr [...] z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia Statutu Uzdrowiska S. (Dz. Urz. Województwa Pomorskiego z dnia 28 maja 2010 r. Nr 77 poz. 1349). Stanowisko organu I instancji, iż postępowanie w sprawie winno podlegać obligatoryjnemu zawieszeniu było zatem prawidłowe. Podniesione w toku postępowania sądowoadministracyjnego zarzuty organu w przedmiocie braku legitymacji skarżących do wniesienia skarg nie zasługują na uwzględnienie. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podobnie jak przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), nie zawierają uregulowań szczególnych w przedmiocie kręgu uczestników postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zastosowanie znajduje w tej sytuacji art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes ten musi być oparty na przepisach prawa materialnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych, pod rządami ustawy z 7 lipca 1994 r. przyjmowano, iż do kręgu stron takich postępowań należą poza podmiotem zainteresowanym uzyskaniem danej decyzji (tj. wnioskodawcą, inwestorem) właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości wchodzących do obszaru, na którym realizowana jest inwestycja, oraz właściciele lub użytkownicy wieczyści gruntów położonych w najbliższym otoczeniu realizowanej inwestycji, tj. bezpośredni jej sąsiedzi, natomiast właściciele lub użytkownicy wieczyści gruntów dalej położonych tylko wtedy, o ile zamierzona inwestycja dotyczy ich bezpośrednio "wywołując dla nich uciążliwe skutki" (vide: uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2005 r. VI SA 13/95 ONSA 1995/4 poz. 154, uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 1995 r. VI SA 20/95 ONSA 1996/2 poz. 54). Również na gruncie nowej ustawy z 27 marca 2003 r. w orzecznictwie wskazano, iż właściciele lub wieczyści użytkownicy działek sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, jak również działek nie pozostających w bezpośredniej styczności z terenem planowanej inwestycji, mogą być stronami postępowania o wydanie warunków zabudowy po wykazaniu przesłanek z art. 28 k.p.a.. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2004 r. OSK 394/2004 Lex nr 160631, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2008 r. II SA/Gd 115/2007 Lex nr 355329) W każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o interesie prawnym i przymiocie strony, innych poza inwestorem osób, decydują zatem okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. Z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika prawo osoby trzeciej do ochrony jej interesu prawnego przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenów należących do innych osób. Ustawa ta stanowi, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. wymagania ładu przestrzennego oraz prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7), a art. 6 ust. 2 tej ustawy wskazuje, iż każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Nadto art. 54 pkt 2 lit d w związku z art. 64 ust. 1 cytowanej ustawy przewiduje, iż organ administracyjny ma obowiązek w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określić wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Ochrona interesów osób trzecich przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, znajduje także swój wyraz w treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającym zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa. Przepis ten stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zasada dobrego sąsiedztwa, jak z samej jej nazwy wynika odwołuje się do zapewnienia "dobrego sąsiedztwa" poszczególnych nieruchomości, w różnych aspektach - funkcji znajdujących się na nich obiektów, cech zagospodarowania terenu oraz cech architektonicznych obiektów budowlanych. Skarżące Liceum jest właścicielem nieruchomości stanowiącą działkę Nr 2, bezpośrednio graniczącą z terenem planowanej inwestycji. Podmiot ten od samego początku uznany został przez organy administracji za stronę postępowania i doręczane mu były wydane w sprawie postanowienia. Spółdzielnia Mieszkaniowa jest właścicielem nieruchomości stanowiących działki nr 5/12, 5/14 i 5/15, które to działki sąsiadują z terenem inwestycji przez działkę drogową – ulicę K.. Organ II instancji uznał skarżącą za stronę postępowania doręczając jej odpis postanowienia. Planowana inwestycja dotyczy budowy trzech budynków dwunastokondygnacyjnych. Budynki na nieruchomościach skarżący są obiektami o niskiej zabudowie i realizacja inwestycji może wywrzeć wpływ na korzystanie z sąsiednich nieruchomości. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze legitymacji skarżących do wniesienia skargi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić dokonaną w wyroku ocenę prawną. W związku z uwzględnieniem skarg, Sąd na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził na rzecz każdego ze skarżących zwrot kosztów postępowania, na rzecz Liceum kwotę 100 zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej kwotę 357 zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego w wysokości 100 zł oraz kosztów zastępstwa prawnego, wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 240 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.