II SA/Gd 346/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. i W. D. na postanowienie Wojewody z dnia 4 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu oraz uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewoda postanowieniem z dnia 4 maja 2009 r. odmówił przywrócenia stronie skarżącej terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia. Skargę na powyższe postanowienie złożyli M. i W. D. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 czerwca 2009 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie trzech odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie zostało doręczone w dniu 1 lipca 2009 r. dozorcy – administracji domu, co wynikało z opisu na odwrocie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Pismem procesowym z dnia 14 lipca 2009 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że adresaci przesyłki przebywali w tym czasie poza adresem korespondencyjnym (sezon urlopowy). Wezwanie zaś odebrała osoba opiekująca się domem, która przekazała korespondencję skarżącym dopiero po ich powrocie, w dniu 12 lipca 2009 r. W związku z czym, w ocenie skarżących, nie mogli uzupełnić braków skargi w terminie. Do wniosku dołączono trzy odpisy skargi oraz potwierdzenie uiszczenia wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a.. Zgodnie z przepisem art. 85 p.p.s.a. czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu tego terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), przy czym brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., II OSK 479/07, LEX nr 344095). W niniejszej sprawie z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało doręczone w dniu 1 lipca 2009 r. dozorcy – administracji domu (adnotacja listonosza na odwrocie zwrotnego potwierdzeni odbioru), siedmiodniowy termin do uzupełnienia barków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu upłynął zatem z dniem 8 lipca 2009 r. Skarżący uzupełnili braki dopiero w dniu 15 lipca 2009 r. Strony postępowania wyjaśniły, że uchybienie terminu wynikało z faktu, iż w dniu doręczenia przesyłki przebywały poza adresem korespondencyjnym. Przesyłkę zaś odebrała osoba opiekująca się domem. W ich ocenie, wezwanie zatem odebrała osoba nieuprawniona, w związku z czym nie mogło ono zostać zrealizowane. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z tzw. doręczeniem zastępczym, które uregulowane zostało w art. 72 p.p.s.a.. Przepis ten stanowi, że w razie nie zastania adresata w mieszkaniu, można doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdy go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania pisma adresatowi. Z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wynika, że przesyłka została skutecznie doręczona dozorcy – administracji domu. Stosownie do treści przepisu art. 72 p.p.s.a. jest to osoba uprawniona do odbioru przesyłek w zastępstwie adresata. Powstało zatem domniemanie że korespondencja została doręczona osobie uprawnionej i dotarła do rąk adresata. Skarżący tego domniemania nie obalili, bowiem nie wykazali, że osoba odbierająca przesyłkę nie była dozorcą, ani administratorem domu (por. postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1973 r. I CZ 157/72, OSNCP 1973, nr12, poz. 215; Komentarz. Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi, Zakamycze, 2006, wyd. II, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek). Uznając, że doręczenie był prawidłowe, skarżący powinni byli wskazać inne okoliczności uprawdopodabniające brak ich winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu oraz uzupełnienia braków formalnych. Lakoniczne stwierdzenie skarżących, że przebywali poza adresem korespondencyjnym, a następnie umieszczenie w nawiasie stwierdzenia "okres urlopowy" w żaden sposób nie usprawiedliwia uchybienia terminowi. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.