II SA/Gd 3555/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie: NSA Andrzej Przybielski NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi C. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 września 2001r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2399/98, Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, na skutek skargi K. P. na ostateczną decyzję Wojewody z dnia 25 listopada 1998 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia 19 października 1998 r., nr [...], nakazującą K. P. rozbiórkę ocieplenia wykonanego na ścianie szczytowej budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] w Ł., zlokalizowanego na granicy z działką nr [...] będącej własnością C. W., uchylił decyzję Wojewody. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy nadzoru budowlanego błędnie zastosowały do zaistniałej sytuacji dyspozycję art. 48 Prawa budowlanego podczas, gdy powinny rozważyć możliwość zalegalizowania wykonanego docieplenia ściany w oparciu o art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia 9 maja 2001 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał roboty budowlane polegające na dociepleniu przedmiotowego budynku mieszkalnego, a następnie decyzją z dnia 4 czerwca 2001 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nałożył na K. P. obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót dociepleniowych budynku do stanu zgodnego z prawem. Wobec przedłożenia przez inwestora określonych decyzją dokumentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16 sierpnia 2001 r. udzielił A. i K. P. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Odwołanie od wskazanej decyzji złożył C. W. zarzucając, iż organ administracji rozstrzygając ponownie sprawę nie uwzględnił naruszenia jego interesu jako właściciela nieruchomości sąsiedniej, gdyż nie dość wnikliwie, kierując się wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, zbadał okoliczność wpływu wykonanego docieplenia na ograniczenie w korzystaniu z jego nieruchomości. Skarżący wskazał nadto, iż organ nie ustalił, czy nieruchomość wzniesiona została przez K. P. "na granicy" czy "przy granicy" sąsiadujących działek, co stanowi istotną okoliczność w sytuacji, gdy inwestor "zawężył" wjazd skarżącego na jego działkę o co najmniej 20 cm. Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż zgodność wykonanego dotychczas docieplenia ściany szczytowej z przepisami techniczno – budowlanymi potwierdziła ekspertyza techniczna. Grubość wykonanego ocieplenia nie wychodzi poza pierwotnie wykonany cokolik przyziemny budynku, a wjazd o szerokości 3,53 m jest wystarczający do przejazdu w głąb działki sąsiedniej. Skarżący C. W. wniósł skargę na powyższą decyzję. Skarżący wskazał, że organy administracji rozstrzygnęły przedmiotową sprawę nie uwzględniając wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 12 kwietnia 2000 r. W ocenie skarżącego rozstrzygnięcia organów administracji świadczą o ich dążeniu do zalegalizowania samowoli budowlanej inwestora, a nie o dążeniu do uwzględnienia wskazań Sądu co do zabezpieczenia interesów osób trzecich. Skarżący podał, iż ze wskazywanej szerokości wjazdu wynoszącej 3,53 m 81 cm zajmuje pas chodnikowy nieprzystosowany do ruchu ciężkich pojazdów ciężarowych, a w pasie zieleni o szerokości 50 cm bezpośrednio sąsiadującym z pasem chodnikowym przebiega instalacja gazowa, której groziłoby uszkodzenie w przypadku poruszania się po nim samochodami ciężarowymi. Do momentu wykonania ocieplenia budynku przez inwestora swobodnemu poruszaniu się pojazdami ciężarowymi służyły utwardzone pasy wykonane z materiału o odpowiedniej wytrzymałości. Po dociepleniu stało się to niemożliwe ze względu na znaczne zawężenie wjazdu na działkę. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi organy administracji obu instancji ponownie rozpoznając sprawę w pełni uwzględniły ocenę prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2000 r. Kierując się właśnie tą wiążącą oceną najpierw organ nadzoru budowlanego I instancji, a później organ odwoławczy, zainicjował i prawidłowo przeprowadził procedurę zmierzającą do doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. I tak, po przeprowadzonych oględzinach przedmiotowej nieruchomości i ustaleniu, że roboty budowlane związane z ociepleniem budynku nie zostały jeszcze ukończone, organ administracji działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 4 czerwca 2001r., nr [...],na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego określił i nałożył na inwestora obowiązki, których wykonanie miało przywrócić stan zgodności z prawem podjętej inwestycji. Podkreślenia wymaga to, że C. W. nie odwołał się od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 czerwca 2001r., nr [...], którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego nałożono na K. P. obowiązki zmierzające do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego a prawem. Inwestor wykonał wszystkie nałożone na niego czynności i przedłożył kompletną dokumentację wykonanego ocieplenia świadczącą o tym, iż dotychczas przeprowadzone roboty są zgodne z warunkami techniczno-budowlanymi, Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z przedłożonej ekspertyzy technicznej sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę budowlanego wynika, iż zarówno dotychczas wykonane roboty, jak też wykonanie na warstwie dociepleniowej tynku szlachetnego o grubości około 3-4 mm nie koliduje w żadnym razie z obowiązującymi normami techniczno-budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej, a ocieplenie wraz z tynkiem stanowi integralną część budynku wybudowanego zgodnie z zatwierdzonym do realizacji projektem. Wobec wykonania przez inwestora wszystkich nałożonych na niego obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych nakładając na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, czym zastrzegł sobie możliwość skontrolowania zgodności z prawem efektu końcowego wykonanego docieplenia. Zatrzymując się nadto nad kwestią ewentualnego naruszenia interesu właściciela działki sąsiedniej wykonanym dociepleniem budynku Sąd stanął na stanowisku, iż okoliczności niniejszej sprawy wskazują, iż ten interes nie został naruszony, albowiem nie ograniczono skarżącego w jego uprawnieniu do korzystania z własnej nieruchomości. Ustalony stan faktyczny sprawy nie potwierdza stanowiska skarżącego, jakoby ocieplenie budynku inwestora tak zmniejszyło szerokość wjazdu na nieruchomość skarżącego, że uczyniło ten wjazd faktycznie niemożliwym dla samochodów ciężarowych. Z przeprowadzonych oględzin wynikało, iż łączna szerokość wjazdu na działkę nr 207/3 wynosi 3 m i 53 cm. Jej aktualne urządzenie przedstawia się tak, że od strony szczytowej ściany budynku inwestora, która jest przedmiotem ocieplenia, położony jest pas trawnika o szerokości 40 cm, następnie dwa pasy utwardzone "polbrukiem" o szerokości 52 i 53 cm oddzielone od siebie pasem trawnika o szerokości 77 cm. Ostatni utwardzony pas sąsiaduje z pasem trawnika o szerokości 50 cm znajdującym się obok chodnika wyłożonego "polbrukiem" o szerokości 81 cm. Skarżący wskazał, iż utwardzone "polbrukiem" pasy zostały dostosowane specjalnie jako tory przeznaczone do poruszania się pojazdów ciężarowych i tylko te miejsca mogą na terenie wjazdu służyć temu celowi. Pozostały obszar wjazdu bowiem nie jest przystosowany do poruszania się po nim samochodów ciężarowych, w szczególności pas zieleni o szerokości 50 cm, pod którym przebiega instalacja gazowa, oraz 81-centymertowy pas chodnikowy wykonany z "polbruku" chodnikowego. Nie ma wątpliwości, że wjazd o szerokości 3,53m jest wystarczająco szeroki by zapewnić C. W. swobodny wjazd na jego posesję, także samochodem dostawczym ( ciężarowym ).Problemem pozostaje jedynie ewentualne niedostosowanie istniejącego urządzenia dojazdu ( części utwardzonych "polbrukiem" ) do sytuacji, w której nastąpiło zmniejszenie szerokości wjazdu na skutek wykonania ocieplenia przez K. P. Nie wykluczone więc, iż wobec zastrzeżeń i argumentów podnoszonych przez skarżącego zaktualizuje się potrzeba zmiany dotychczasowego urządzenia wjazdu m.in. poprzez przełożenie płytek "polbruku", którym wyłożony jest tor dla poruszania się samochodów ciężarowych, ewentualnie także płytek "polbruku" stanowiących chodnik dla pieszych w taki sposób by nie naruszyć pasa gruntu, w którym przebiega gazocięg. . Konieczność dokonania tej ewentualnej zmiany nie może stanowić przyczyny wstrzymującej inwestora w realizowaniu ocieplenia, także na granicy działek sąsiednich zgodnie z art.154 k.c.( aktualność zachowują tu wskazania zawarte we wskazanym już wyżej wyroku NSA z 12 kwietnia 2000r. ), może natomiast rodzić odpowiedzialność odszkodowawczą wobec skarżącego, dochodzoną prze Sądami powszechnymi. Podsumowując stwierdzić należy, iż rozpatrując niniejszą sprawę organy administracji wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.