II SA/Gd 361/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. i R. L. na decyzję Wojewody z dnia 13 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia oddalić wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. A. L. i R. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 13 kwietnia 2015 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 19 listopada 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] (wieża stalowa o całkowitej wysokości konstrukcji 41 m n.p.t) oraz wewnętrznej linii zasilającej stację (WLZ) na działce nr [...] w M., gmina Ż. Skarżący zażądali jednocześnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że przystąpienie inwestora do realizacji inwestycji narazi ich na niepowetowane straty. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W ocenie Sądu wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Powołany przepis zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W pierwszym przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową oraz niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw. Dlatego też to na stronie spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Strona skarżąca powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, a twierdzenia te powinny zostać poparte stosownymi dokumentami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Mając powyższe na uwadze oraz stosując kryteria przewidziane w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie odwołali się bowiem ani nie uzasadnili okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przedmiotowej sprawie, w kontekście złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. . Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia zaś Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Wprawdzie w uzasadnieniu skargi skarżący wskazali na obniżenie wartości ich nieruchomości i operat szacunkowy sporządzony w maju 2015 r. przez rzeczoznawcę majątkowego na tę okoliczność, jednakże stwierdzenia te dotyczyły podniesionych w skardze zarzutów. Skarżący zakwestionowali bowiem stanowisko organu odwoławczego, że obniżenie wartości jest zagadnieniem cywilnoprawnym. W ocenie skarżących jest to natomiast istotne zagadnienie, które powinno być brane pod uwagę w tym postępowaniu administracyjnym, gdyż ściśle wiąże się ze słusznym interesem obywateli, o który zgodnie z art. 7 Kpa powinien zadbać wojewoda. Wyjaśnić jednakże należy, że Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, dotyczących niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, LEX nr 1479276). Wskazać ponadto należy, że skutki wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę dotyczą przede wszystkim interesów inwestora, który ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi przez sąd i winien liczyć się z możliwością ewentualnego uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 1202/07, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie skutków materialnych i prawnych, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. W szczególności, nie można z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bez przytoczenia konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1041/08, LEX nr 527673). Wskazać ponadto należy, że po ewentualnym uchyleniu w postępowaniu sądowym zaskarżonej decyzji zawsze potencjalnie możliwe jest przywrócenie. Wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, a nie prawnym i wobec tego nie prowadzi do skutku, który można określić jako nie dający się odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Nie można zatem przyjąć, że zrealizowanie inwestycji doprowadzi do skutków o charakterze nieodwracalnym. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł w postanowieniu na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.