II SA/Gd 366/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2010 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 728/10, ze skargi R. R., H. Z., R. Z., R. R., S. S., S. Z., T. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2010 r., wydany w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 728/10, 2. uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lipca 2010 r., nr [...] oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2010 r., nr [...], 3. umarza postępowanie ze skargi R. Z., 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących H. Z. oraz S. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 5. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego R. R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 6. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej S. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 7. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej R. R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 8. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących W. K. i T. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. w dniu 8 kwietnia 2011 r. wniosła skargę, żądając na podstawie art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 728/10, uchylenia ww. wyroku oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Powyższym wyrokiem Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lipca 2010 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2010 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 18 czerwca 2009 r., nr [...] (oznaczonej również znakiem [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa zespołu elektrowni wiatrowych [...] M.- S." wydanej na wniosek A Spółki z o.o. z siedzibą w W. Skarżąca Spółka podniosła, że o postępowaniu zakończonym ww. wyrokiem nie była powiadomiona. Nie była prawidłowo powiadamiana o wszelkich terminach i czynnościach w tym postępowaniu. Wszelkie przesyłki były bowiem adresowane na podmiot nieistniejący, tj. B Spółkę z o.o., gdy tymczasem prawidłowa firma inwestora brzmi – A Spółka z o.o. Żadna z przesyłek nie została odebrana, skutkiem czego zostały one zwrócone do Sądu. Naruszono zatem przepisy prawa, co skutkowało pozbawieniem skarżącej Spółki możności działania w postępowaniu. Spółka zarzuciła nieważność postępowania będącą następstwem pozbawienia jej możności działania, wskutek naruszenia przepisów prawa. Spółka wyjaśniła nadto, że dowiedziała się o wydaniu opisanego na wstępie wyroku w dniu 31 marca 2011 r. od jednego ze skarżących oraz od Gminy U., tym samym termin określony w art. 277 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został zachowany. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i stwierdziło, że okoliczności podnoszone przez skarżącą pozostają bez wpływu na wynik postępowania sądowoadministracyjnego, a więc również na wydany w sprawie wyrok. Pismem z dnia 15 listopada 2011 r. uczestnicy postępowania R. R., H. Z., R. Z., S. S., S. Z., R. R., T. K. i W. K. wnieśli o oddalenie skargi. Podnieśli, że skarżąca Spółka nie wskazała konkretnego przepisu prawa, który naruszył Sąd doręczając przesyłki. Pominięcie jednego wyrazu w firmie Spółki nie powodowało wątpliwości co do adresata. Spółka winna była przypuszczać, że - pomimo błędu w firmie - korespondencja jest skierowana do tego podmiotu. Na kopertach ponadto brak jest adnotacji o odmowie przyjęcia korespondencji z powodu wadliwie określonego adresata. Pismem z dnia 21 lutego 2012 r. uczestnik postępowania R. Z. oświadczył, że wycofuje swoją skargę dotyczącą decyzji środowiskowej o numerze [...] ([...]) z dnia 18 czerwca 2009 roku (skarga w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 728/10). Pismem z dnia 30 marca 2012 r. uczestniczka postępowania K. S. wniosła o spowodowanie niedopuszczenia do kontynuowania przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem z dnia 23 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania B. Ś. Następnie, postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2013 r., dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania J. N. i S. S. Na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. skarżąca Spółka wyjaśniła, że nadal adresem siedziby spółki jest adres w W. przy ulicy P. [...]. Stwierdziła także, że gdyby Spółka dowiedziała się o toczącym się postępowaniu sądowym, to na pewno wzięłaby w nim czynny udział, ponieważ w innych postępowaniach sądowych spółka zawsze bierze czynny udział. Odnośnie skargi wniesionej w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 728/10 Spółka oświadczyła, że być może, że osoby, które wniosły tę skargę powinny być stroną postępowania i były tymi stronami, ale brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Uczestniczka postępowania R. R. podtrzymała stanowisko zawarte w piśmie z dnia 15 listopada 2011 r. i wniosła o oddalenie skargi o wznowienie postępowania. Odnośnie skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 728/10 oświadczyła, że podtrzymuje skargę złożoną w tej sprawie i wyjaśniła, że jest właścicielem działki nr [...] w S., która jest zlokalizowana w odległości około 100 metrów od planowanej wieży wiatrowej. Za uczestnika postępowania T. K. pełnomocnik – H. K. podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 15 listopada 2011 r. i wniósł o oddalenie skargi o wznowienie postępowania. Odnośnie skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 728/10 oświadczył, że podtrzymuje skargę złożoną w tej sprawie i wyjaśnił, że T. K. jest właścicielem działki położonej w S., która bezpośrednio graniczy z wieżami wiatrowymi. Jest właścicielem także drugiej działki w S., która również graniczy bezpośrednio z wiatrakiem oraz trzeciej działki, która zlokalizowana jest w odległości około 100 metrów od wiatraka. Uczestnik postępowania R. R. podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 15 listopada 2011 r. i wniósł o oddalenie skargi o wznowienie postępowania. Odnośnie skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 728/10 oświadczył, że podtrzymuje skargę złożoną w tej sprawie i wyjaśnił, że jest właścicielem działki o numerze [...] lub [...] w S., która sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością, na której zlokalizowany ma być wiatrak. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie określanej "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w tej ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Z treści art. 271 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Przepis art. 272 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Z art. 272 § 2 p.p.s.a. wynika nadto, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Pozostałe przesłanki wznowienia postępowania określa art. 273 p.p.s.a., który stanowi: § 1. Można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. § 2. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. § 3. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 728/10, została wniesiona przez Spółkę, której w tym postępowaniu przysługiwał przymiot strony. Z zacytowanych powyżej przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że uruchomienie trybu wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na wniosek strony uzależnione jest od pozytywnego ustalenia istnienia formalnych przesłanek wszczęcia postępowania wznowieniowego, jakimi są: zakończenie postępowania sądowego prawomocnym orzeczeniem, złożenie wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a. oraz powołanie we wniosku przyczyny mieszczącej się w kategorii podstaw wznowienia. W sprawie o sygn. II SA/Gd 728/10 zapadł prawomocny wyrok tutejszego Sądu z dnia 2 grudnia 2010 r., a skarżąca Spółka złożyła skargę o wznowienie postępowania, należało zatem ustalić, czy skarga opierała się na ustawowej podstawie wznowienia i czy została wniesiona w terminie. Skarżąca Spółka w skardze o wznowienie postępowania wskazała na ustawową przesłankę wznowieniową określoną w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Skarżąca Spółka zarzuciła, że o postępowaniu sądowym zakończonym ww. wyrokiem nie została powiadomiona na skutek braku prawidłowego zawiadomienia o nim skarżącej, ponieważ wszelka korespondencja z sądu kierowana do Spółki nie zawierała prawidłowego oznaczenia adresata tj. nie zawierała właściwego wskazania jej firmy. Korespondencja ta nie mogła zatem, jak uczynił to sąd, zostać uznana za prawidłowo doręczoną w trybie art. 73 p.p.s.a. W stosunku do wskazanej powyżej przesłanki wznowieniowej, zgodnie z art. 277 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, trzymiesięczny termin na złożenie skargi o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia, w którym strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy, dowiedziała się o orzeczeniu. W niniejszej sprawie skarżąca podała, że dowiedziała się o wydaniu wyroku od jednego ze skarżących oraz od Gminy U. w dniu 31 marca 2011 roku. Natomiast skargę o wznowienie postępowania wniosła w dniu 8 kwietnia 2011 roku. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że strona wykazała zachowanie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowego z art. 277 p.p.s.a. Zatem skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z zachowaniem terminu określonego tym przepisem. Pozytywne ustalenie, że zostały spełnione formalne przesłanki skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania, spowodowało konieczność zbadania, czy wskazana przez wnioskodawcę podstawa wznowieniowa jest merytorycznie uzasadniona. Obowiązek badania skargi w tym zakresie wynika z treści art. 281 p.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, że - jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w postępowaniu wznowieniowym sąd nie wydaje odrębnego postanowienia o wznowieniu, jeżeli w wyniku wstępnego badania skargi stwierdzi zachowanie wymogów formalnych. Wznowić postępowanie można bowiem jedynie łącznie z orzeczeniem co do istoty sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2010 r., sygn. akt I FSK 731/10, Baza Orzeczeń Lex nr 658314). W myśl art. 281 p.p.s.a., na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Zdaniem Sądu rozpoznającego wniosek o wznowienie postępowania skarżącej Spółki, wyrok tutejszego Sądu z dnia 2 grudnia 2010 roku, kończący postępowanie objęte wnioskiem skarżącej, zapadł w warunkach, w których skarżąca Spółka - uznana za stronę postępowania sądowego, nie została prawidłowo powiadomiona o terminie rozprawy, ani o żadnej innej czynności sądu. Z analizy akt sprawy sądowej o sygn. II SA/Gd 728/10 wynika, że o rozprawie, na której został wydany ww. wyrok, jak i o samym wyroku, skarżąca Spółka nie została powiadomiona prawidłowo, bowiem zarówno zawiadomienie o rozprawie, jak i odpis wyroku wraz z uzasadnieniem nie zostały Spółce prawidłowo doręczone. Przesyłki wysłane zostały wprawdzie na adres siedziby skarżącej, jednak zawierały błąd w oznaczeniu firmy Spółki. Nie mogły zatem zostać uznane za prawidłowo doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. Nieprawidłowo zatem Sąd w sprawie II SA/Gd 728/10 uznał za prawidłowo doręczone Spółce zawiadomienie o rozprawie w sytuacji, kiedy zostało ono zwrócone przez doręczyciela pocztowego z adnotacją o dwukrotnym awizowaniu przesyłki, a było nieprawidłowo zaadresowane, wysłane zostało bowiem do podmiotu nieistniejącego w obrocie prawnym. Na przesyłce błędnie oznaczono firmę skarżącej Spółki, która w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 r. występowała w charakterze uczestnika postępowania. Przesyłkę skierowano do "B Spółki z o.o.", podczas gdy właściwą firmą skarżącej Spółki jest "A Spółka z o.o.". Wcześniej w toku postępowania sądowego również nie doszło do prawidłowego doręczenia przesyłek podmiotowi oznaczonemu prawidłowo jako A Spółka z o.o. Wszystkie przesyłki wysyłane do Spółki zostały zatem błędnie pozostawiane w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Uznanie ich za skutecznie doręczone zostało dokonane z naruszeniem art. 73 p.p.s.a. Dla skuteczności doręczenia w trybie określonym w tym przepisie niezbędne jest bowiem prawidłowe określenia adresata przesyłki. Co za tym idzie, skarżąca Spółka została pozbawiona możności działania w całym postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 roku. Zachodziła zatem podstawa wznowienia postępowania z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. wskazywana przez skarżącą. Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz treść art. 282 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę zakończoną wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 roku na nowo w całości, stwierdzona podstawa wznowienia dotyczyła bowiem całego postępowania. Sąd zważył przy tym również, że stwierdzona podstawa wznowienia postępowania, określona w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., oznacza, że postępowanie zakończone wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 roku dotknięte było wadą nieważności. Zgodnie z art. 282 § 2 p.p.s.a., po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd stosownie do okoliczności oddala skargę o wznowienie postępowania albo uwzględniając ją zmienia zaskarżone orzeczenie albo je uchyla i skargę odrzuca lub postępowanie umarza. Z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że w przypadku nieważności postępowania bada się jedynie to, czy w chwili wydania prawomocnego orzeczenia zaistniała przyczyna nieważności. Przyjmuje się bowiem, że każde orzeczenie wydane w toku postępowania dotkniętego wadą nieważności winno być usunięte z obrotu prawnego niezależnie od wyniku zakończanego postępowania i niezależnie od słuszności zapadłego w nim rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 406/07, Baza Orzeczeń Lex nr 469203). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1770/09 (Baza Orzeczeń Lex nr 597375) podkreślił, że przepis art. 282 § 2 p.p.s.a. w pełni przystający do podstaw wznowienia postępowania określonych mianem przyczyn restytucyjnych tego wznowienia (art. 272 - 274 p.p.s.a.) nie przystaje do stanu faktycznego i prawnego w sprawie, w której wystąpiła przyczyna nieważności postępowania (art. 271 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w takim przypadku należy dokonać takiej wykładni art. 282 § 2 p.p.s.a., przy której uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania i zmiana zaskarżonego orzeczenia będzie polegała na uchyleniu objętego skargą o wznowienie postępowania wyroku i ponownym wydaniu wyroku w sprawie, gdzie wcześniejszy wyrok uchylono. Kierując się powyższym poglądem, Sąd rozpoznający niniejszą skargę o wznowienie postępowania uznał, że występująca w chwili wydania prawomocnego wyroku z dnia 2 grudnia 2010 roku przesłanka nieważności postępowania - opisana powyżej, skutkować musiała jego uchyleniem. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał również, że nie mogły prowadzić do oddalenia rozpoznawanej skargi o wznowienie postępowania argumenty przedstawione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, jak i przez uczestników postępowania R. R., H. Z., R. Z., S. S., S. Z., R. R., T. K. i W. K. w piśmie z dnia 15 listopada 2013 roku. Przechodząc do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Decyzją z dnia 7 maja 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 17 pkt 1, art. 127 § 3, art. 157 §§ 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku Z. S. i F. S., K. S., W. i T. K., R. R., S., H. i R. Z., S. S., E. S., R. R. oraz T. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 18 czerwca 2009 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa zespołu elektrowni wiatrowych [...] M. – S.", wydanej z wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z treścią art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podmiot żądający stwierdzenia nieważności danej decyzji musi posiadać interes prawny w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza zaś ustalenie powszechnie obowiązującego przepisu prawa materialnego, który formułuje publiczne prawa lub obowiązki podmiotowe jednostki, nadające się do realizacji w drodze postępowania administracyjnego w danej sprawie. Zdaniem Kolegium wnioskujący nie wykazali posiadania interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji. Z argumentacji wniosku wynika brak normy publicznoprawnej, z której wynikałyby bezpośrednio dla wnioskujących określone prawa lub obowiązki w postępowaniu administracyjnym o wydanie przedmiotowej decyzji. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, niedający podstawy do wszczęcia postępowania z wniosku danej osoby na gruncie postępowania administracyjnego. Interes faktyczny nie może być utożsamiany z interesem prawnym w rozumieniu art. 157 § 2 w zw. z art. 28 k.p.a. Według Kolegium interesu prawnego nie uzasadniają zarzuty dotyczące wad postępowania organu pierwszej instancji oraz zarzucana wadliwość decyzji. Nie zmienia tej oceny załączona do wniosku opinia dotycząca sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Nadto, jak ustaliło Kolegium, z akt sprawy wynika, że żadnej z osób podpisanych pod wnioskiem nie przyznano prawa strony w sprawie prowadzonej przez Wójta Gminy. Również żadna z osób wnioskujących nie ubiegała się o status strony tego postępowania. Kwestionowany przez wnioskujących raport oddziaływania inwestycji na środowisko potwierdza, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na otoczenie tej inwestycji zwłaszcza, co do poziomu przewidywanego hałasu i oddziaływań potencjalnie szkodliwych dla zdrowia ludzkiego. Ponadto Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) w związku z art. 49 k.p.a., informowanie o sprawie oraz doręczenie decyzji Wójta Gminy stronom miało miejsce w drodze obwieszczenia, gdyż liczba stron postępowania przekroczyła 20 osób. Organ na każdym etapie postępowania zapewnił wymagany ustawą udział społeczeństwa podając do publicznej wiadomości obwieszczenia dotyczące sprawy, w tym zgodnie z art. 32 ww. ustawy poinformował o prawie do składnia wniosków i uwag dotyczących sprawy. Kolegium uznało, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak argumentacji wskazującej na interes prawny w domaganiu się wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy. W przypadku wnioskujących można było mówić co najwyżej o uprawnieniu do udziału w postępowaniu w ramach wynikającego z ww. ustawy uprawnienia do zgłaszania uwag i wniosków. Wnioskujący - pomimo publicznych obwieszczeń, nie skorzystali z przysługujących im uprawnień do gwarantowanego ustawą udziału społeczeństwa w postępowaniu. Zaniechanie realizacji tych uprawnień nie daje podstaw do wywodzenia obecnie interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji. R. R., W. i T. K., R. R., S. S. oraz H. Z., S. Z. i R. Z. złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Zarzucili decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie art. 157 § 2 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że wnioskujący o stwierdzenie nieważności wymienionej wyżej decyzji Wójta Gminy nie mieli interesu prawnego we wszczęciu i prowadzeniu takiego postępowania. Zdaniem wnioskujących organ nie rozpoznał istoty sprawy, bez której niemożliwym było stwierdzenie, że wnoszącym o stwierdzenie nieważności decyzji nie przysługiwał przymiot strony, tym bardziej, że mieszkają na terenach bezpośredniego oddziaływania planowanej inwestycji. Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 157 § 2 i art. 28 k.p.a., decyzją z dnia 6 lipca 2010 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną. Kolegium stwierdziło, że wnioskodawcy nie wskazują na posiadanie własnego interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności decyzji środowiskowej lecz powołują się wyłącznie na niewyjaśnienie przez Wójta Gminy skumulowanego wpływu inwestycji na faunę zamieszkującą w pobliżu inwestycji oraz migrującą wzdłuż pasa nadmorskiego. Treść tak sformułowanych zarzutów jednoznacznie wskazuje, że wnioskodawcy - żądając stwierdzenia nieważności decyzji - mają na względzie dobro ogółu, czyli interes społeczny. Odwołanie się do istnienia interesu społecznego we wzruszeniu ostatecznej decyzji administracyjnej przy jednoczesnym braku zindywidualizowanego, konkretnego i sprawdzalnego oraz opartego na przepisie prawa własnego interesu prawnego nie powoduje uzyskania przez wnioskujących zmiany ich statusu prawnego. Nadal posiadają we wnioskowanym przez nich postępowaniu jedynie interes faktyczny, a ten jest niewystarczający do żądania stwierdzenia nieważności decyzji i prowadzenia takiego postępowania w oparciu o art. 157 § k.p.a. na wniosek strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, zarejestrowanej pod sygnaturą II SA/Gd 728/10, R. R., W. i T. K., R. R., S. S. oraz H. Z., S. Z. i R. Z. wnieśli o uchylenie obu opisanych powyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zdaniem skarżących decyzja Kolegium z dnia 6 lipca 2010 r. została wydana z naruszeniem art. 107 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, albowiem Kolegium nie odniosło się do stawianych przez skarżących zarzutów rozstrzygnięciu tego organu z dnia 7 maja 2010 r. tym samym nie rozpoznając istoty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz z naruszeniem art. 157 § 2 w zw. z art. 28 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że wnioskujący nie mieli interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji oraz że w ogóle nie wykazują posiadania własnego interesu prawnego, działając jedynie dla dobra ogółu. Tymczasem, w ocenie skarżących, z zebranego materiału dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że część skarżących mieszka w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium wskazało, że analiza dokumentów zawartych w aktach sprawy wskazuje, że żaden z wnioskujących nie mieszka i nie posiada działki w bezpośrednim sąsiedztwie działek, na których planowane jest usytuowanie poszczególnych elektrowni wiatrowych. Ponadto raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jednoznacznie wskazuje, że oddziaływanie elektrowni wiatrowych nie spowoduje przekroczenia standardów środowiska ani na działkach wyznaczonych do lokalizacji elektrowni wodnych ani też w ich sąsiedztwie. Natomiast podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące meritum sprawy podlegałyby rozpatrzeniu w postępowaniu zwykłym. Jednak od decyzji Wójta Gminy żadne odwołanie nie wpłynęło. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji właściwy organ może dokonać weryfikacji zaskarżonej decyzji jedynie w aspekcie istnienia bądź braku przesłanek przewidzianych w art. 156 k.p.a. W tym miejscu należy podkreślić, że wnosząca o wznowienie postępowania A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W., która uznana została za uczestnika postępowania wszczętego ww. skargą, nie zajęła w toku tego postępowania merytorycznego stanowiska wobec skargi, jak i zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ponieważ nie otrzymała żadnej korespondencji z sądu. Na rozprawie przeprowadzonej w niniejszej sprawie w dniu 20 listopada 2013 r. Spółka stwierdziła, że być może osoby, które wniosły skargę na decyzję Kolegium powinny być stroną postępowania, ale brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu, w świetle kryteriów oceny zaskarżanych do sądu decyzji - zawartych w art. 1 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i art. 145 § 1 p.p.s.a., należało uznać, że skarga R. R., W. i T. K., R. R., S. S. oraz H., S. i R. Z. zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Kolegium z dnia 7 maja 2010 r. zostały bowiem wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niedostateczne wyjaśnienie kwestii interesu prawnego skarżących, a co za tym idzie ich pozycji jako stron przedmiotowego postępowania. W ocenie Sądu wszczęcie na podstawie art. 157 k.p.a. postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakłada na właściwy organ obowiązek uprzedniej kontroli, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Badanie to kończy się bądź wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania, gdy spełnione są warunki formalnoprawne, bądź postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania, wydanym na podstawie art. 61a k.p.a., gdy warunki te nie są spełnione. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w szczególności wówczas, co ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot niebędący stroną w sprawie. Należy przy tym wyjaśnić, że odmawiając wszczęcia postępowania w 2010 roku Kolegium prawidłowo orzekało w formie decyzji, a nie postanowienia, ponieważ art. 157 § 3 k.p.a. został uchylony dopiero z dniem 11 kwietnia 2011 r. przez art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 roku, nr 6, poz. 18 ze zm.). Przepis ten przewidywał, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Stosownie do treści z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może być wszczęte jedynie na żądanie strony lub z urzędu. W postępowaniu wszczynanym na żądanie strony organ powinien więc na wstępie zbadać, czy osoba żądająca wszczęcia postępowania jest podmiotem legitymowanym do wystąpienia z takim żądaniem. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt II SA 2164/92, ONSA z 1995 r. nr 1, s. 32). Według mającego zastosowanie w tej kwestii art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku postępowanie dotyczy lub kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zdaniem Sądu, z powyższych unormowań wynika, że ustalając krąg stron w postępowaniu nieważnościowym organ administracyjny powinien przede wszystkim ustalić adresata decyzji oraz zasadniczo podmioty, które brały udział w postępowaniu zakończonym decyzją będącą przedmiotem postępowania. Nadto organ winien ustalić, czy osoba, która żąda wszczęcia postępowania (a nie była wymieniona wśród adresatów decyzji) ma w tym interes prawny lub czy skutki stwierdzenia nieważności będą miały wpływ na powstanie obowiązku po stronie żądającego. Istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego. Innymi słowy, ma to być przepis prawa, na podstawie którego w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. Dla stwierdzenia interesu prawnego wymagane jest ustalenie tego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa. Związek ten polega na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 4000/01, niepublikowany). W ocenie Sądu organ ustalając w niniejszej sprawie krąg stron postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego zobowiązuje go art. 77 § 1 k.p.a., jak też nie wykazał należytej dbałości i staranności o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zgodnie z art. 7 k.p.a. Kolegium - uzasadniając decyzję odmawiającą wszczęcia postępowania - ograniczyło się jedynie do ogólnikowych twierdzeń odnośnie przymiotu strony w postępowaniu, aby następnie wywieść, że wnioskodawcy nie udowodnili interesu prawnego. Swoje ustalenia odnośnie kręgu stron zarówno niniejszego postępowania nadzwyczajnego jak i postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją Wójta Gminy z dnia 18 czerwca 2009 r. organ oparł na informacji uzyskanych od tegoż Wójta. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2010 roku Wójt podał, że wykaz stron postępowania został sporządzony na podstawie dostępu do bazy ewidencji gruntów, a osoby wnioskujące o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 czerwca 2009 r. posiadają następujące działki: F. i Z. S. – numer [...] obr. S., K. S. – numery [...], [...], obr. S., W. i T. K. – numery [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. S., R. R. – numery [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. S., S., H. i R. Z. – numery [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. S., S. S. – brak, E. S. – numery [...], [...], [...] obr. S. i [...], [...], [...] obr. M., R. R. – numery [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. S., T. W. – numer [...] obr. S. Kolegium ustaliło ponadto (w ślad za pismem Wójta), że żadna z osób występujących o stwierdzenie nieważności nie występowała z wnioskiem o przyznanie statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 18 czerwca 2009 roku o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zgodnie z art. 28 k.p.a., jak również nie wykazywała żadnego zainteresowania w czasie toczącego się postępowania administracyjnego. Podkreślić jednak należy, że w ww. piśmie Wójta z dnia 7 kwietnia 2010 r. mowa jest o wykazie stron postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia 8 grudnia 2008 r., a przedmiotem niniejszego postępowania jest niewątpliwie decyzja nr [...] z dnia 18 czerwca 2009 roku. Kolegium powinno zatem przede wszystkim ocenić, czy w ogóle przedmiotowa informacja dotyczy niniejszej sprawy, a nie bezkrytycznie opierać się na jej treści. Nadto w aktach administracyjnych dołączonych do decyzji nr [...] z dnia 18 czerwca 2009 r. znajduje się wykaz działek sąsiadujących z terenem inwestycji wraz z oznaczeniem ich właścicieli uznanych prawdopodobnie przez Wójta Gminy za strony postępowania zakończonego wskazaną decyzją (vide: wykaz w aktach administracyjnych organu I instancji). Wykaz ten nie obejmuje działek wskazanych przez Wójta w piśmie z dnia 7 kwietnia 2010 roku. Na rozprawie przed Sądem rozpoznającym po raz pierwszy skargę na decyzję Kolegium z dnia 6 lipca 2010 r. (vide: protokół rozprawy, k. 110 akt sygn. akt II SA/Gd 728/10) skarżący R. R. podał, że jest właścicielem między innymi działki rolnej nr [...], znajdującej się w odległości trzydziestu metrów od najbliższego wiatraka. Skarżąca R. R. oświadczyła, że stanowiąca jej własność działka nr [...] położona jest w "centrum zespołu wiatrakowego". Zauważyć należy, że przywołane wyżej pismo Wójta skierowane do Kolegium nie podaje tego numeru działki wśród działek przypisanych R. R. Z kolei H. Z. wyjaśniła, że jest właścicielką działek (między innymi nr [...] i nr [...]), które położone są według niej nie więcej niż sto metrów od najbliższego wiatraka. H. Z. oświadczyła również, że jej dzieci – S. Z., R. Z. oraz S. S. (z domu Z.), są wraz z nią współwłaścicielami działek, jako następcy prawni po zmarłym S. Z. Wobec treści tego ostatniego oświadczenia, brak informacji (w piśmie Wójta z dnia 7 kwietnia 2010 r.) odnośnie własności nieruchomości przy nazwisku S. S. budzi uzasadnione wątpliwości. Na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. skarżąca w sprawie II SA/Gd 728/10 R. R. dodatkowo wyjaśniła, że stanowiąca jej własność działka nr [...] w S. jest zlokalizowana w odległości około 100 metrów od planowanej wieży wiatrowej. Skarżacy T. K. wyjaśnił, że jest właścicielem dwóch działek położonych w S., które bezpośrednio graniczą z planowanymi wieżami, oraz trzeciej działki, która zlokalizowana jest w odległości około 100 metrów od wiatraka. W świetle uzyskanych na rozprawach informacji Sąd nie jest w stanie jednoznacznie ocenić prawidłowości ustaleń organu co do braku interesu prawnego po stronie skarżących, może być on bowiem powiązany z położeniem nieruchomości skarżących względem inwestycji, której dotyczy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i ograniczeniami w wykonywaniu prawa własności z uwagi na oddziaływanie tej inwestycji. Sąd nie zastępuje organu i nie czyni ustaleń w tym przedmiocie, a sprawa zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości stanowiące własność skarżących wymaga wyjaśnienia. Istotne jest przy tym także, czy na działkach skarżących znajduje się zabudowa zagrodowa, czy stanowią one wyłącznie teren rolny niezabudowany siedliskiem, jakie jest wreszcie położenie tych nieruchomości względem terenu przewidzianego pod inwestycję. Do wniosku inwestora dołączone zostały kopie map ewidencyjnych z zaznaczonym terenem inwestycji, z których jednak nie można wyczytać położenia nieruchomości skarżących. Przydatna dla oceny ich interesu prawnego byłaby mapa geodezyjna, która wskazywałaby na położenie ich działek względem planowanego przedsięwzięcia, co z kolei umożliwiłoby organowi właściwe przeprowadzenie postępowania, celem ustalenia, czy to przedsięwzięcie może mieć wpływ na wykonywanie przez skarżących przysługującego im prawa własności, co w konsekwencji stanowić będzie o ich interesie prawnym. Argumentacja Kolegium, że skarżący nie byli stroną w postępowaniu przed Wójtem Gminy, ani się o to nie ubiegali, czy też mogli brać udział, a nie brali jako społeczeństwo na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, nie ma dla rozstrzygnięcia tej sprawy istotnego znaczenia. Organ prowadzący postępowanie w trybie nieważnościowym samodzielnie musi bowiem ustalić, czy podmioty składające wniosek o wszczęcie tego postępowania posiadają w tym interes prawny. W ocenie Sądu organ nie zgromadził dowodów pozwalających na jednoznaczne ustalenie, że skarżący nie mają interesu prawnego w niniejszym postępowaniu w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zatem ocena przedstawiona w zaskarżonej decyzji jest co najmniej przedwczesna. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien wziąć pod uwagę, że postanowienie (wcześniej decyzja) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji jest rozstrzygnięciem podejmowanym wyjątkowo, wówczas gdy nie ma żadnych wątpliwości co do kwestii podmiotowych lub przedmiotowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2007 roku, sygn. akt II OSK 339/06, Baza Orzeczeń Lex nr 339467). W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organu, nie można - kierując się wyłącznie treścią żądania skarżących - przesądzić o braku ich interesu prawnego. Z tych przyczyn rozpatrując sprawę ponownie Kolegium uzupełni materiał dowodowy kierując się opisanymi wyżej wskazaniami. Tylko w wypadku całkowitej oczywistości braku wpływu inwestycji na wykonywanie prawa własności przez żądających wszczęcia postępowania może być wydane postanowienie przewidziane w art. 61a § 1 k.p.a., w innym przypadku należy załatwić sprawę w sposób określony w art. 158 k.p.a. Zarzuty skarżących odnoszące się do braku rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy nie mogły zostać uwzględnione na tym etapie postępowania nieważnościowego, zakończonego decyzją o odmowie jego wszczęcia. Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 282 § 2 w związku z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, zaś na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku. Sąd miał przy tym na względzie, że w toku niniejszego postępowania uczestnik postępowania R. Z. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi wniesionej przez niego na decyzję zaskarżoną w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 roku, sygn. akt II SA/Gd 728/10. Uznając cofnięcie skargi za skuteczne w świetle art. 60 p.p.s.a., Sąd - na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł w punkcie trzecim sentencji wyroku o umorzeniu postępowania ze skargi R. Z. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - określającego, czy i w jakim zakresie uchylona decyzja nie może być wykonana, uznając, że jest ono zbędne w niniejszej sprawie, dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na wniosek skarżących w sprawie II SA/Gd 728/10, zgodnie z art. 200 w zw. z art. 210 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzone koszty, przyznane odrębnie (punkty 4. - 8. sentencji wyroku), z uwzględnieniem zasady wynikającej z art. 202 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, składa się wpis sądowy w kwocie po 200 zł, przy czym - z uwagi na umorzenie postępowania ze skargi R. Z., wpis uiszczony przez niego solidarnie wraz z H. Z. i S. Z. został zasądzony od organu wyłącznie na rzecz H. Z. i S. Z. w związku z uwzględnieniem ich skargi.