II SA/Gd 375/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.), Protokolant Małgorzata Kuba, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. D. i A. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 stycznia 2003 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Decyzją z dnia 20 listopada 2002 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 48, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414, ze zm.) w związku z art. oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nakazał państwu "W. i A. D." zam. G. ul. "[...]" rozbiórkę dodatkowo wybudowanego wejścia do budynku w poziomie piwnicy od strony ogrodu składającego się ze ścianki oporowej betonowej w kształcie litery "L" oraz schodów betonowych na gruncie o długości "biegi" 165 cm. Następnie w dniu 25 listopada 2002 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 154 k.p.a., z urzędu zmienił powyższą decyzję nadając jej nowe brzmienie. W nowym brzmieniu decyzja nakazywała państwu W. i A. D. zamieszkałym w G. przy ul. [...] rozbiórkę dodatkowo wybudowanego wejścia do budynku w poziomie piwnicy od strony ogrodu składającego się ze ścianki oporowej betonowej w kształcie litery "L" oraz schodów betonowych na gruncie o długości biegu 165 cm. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zmiana decyzji z dnia 20 listopada 2002 roku uzasadniona była koniecznością poprawienia błędów pisarskich i uzupełnieniem uzasadnienia tej decyzji. Co do merytorycznej treści decyzji w jej uzasadnieniu organ wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ustalono, iż w roku 2001 państwo D. wykonali przy swoim domu położonym w G. ul. [...] dodatkowe wejście do budynku w poziomie piwnicy od strony ogrodu składające się ze ścianki oporowej betonowej w kształcie litery "L" oraz schodów betonowych na gruncie o długości biegu 165 cm. Jak wykazało przeprowadzone postępowanie administracyjne państwo W. i A. D. nie wystąpili o wymagane prawem pozwolenie na budowę tego obiektu, co stało się podstawą nakazu rozbiórki. Pismem z dnia 9 grudnia 2002 roku zatytułowanym "odwołanie od decyzji z dnia 25 listopada 2002 roku" państwo W. i A. D. wnieśli o rozpatrzenie istniejących w prawie możliwości zalegalizowania wykonanych prac budowlanych w oparciu o art. 50 i 51 ustawy prawo budowlane. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnili, iż wykonane od strony ogrodu wejście nie powoduje żadnych uciążliwości dla sąsiadów, ponadto nie jest obiektem kubaturowym w rozumieniu przepisu art. 48 prawa budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 stycznia 2002 roku uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji w sprawie zmiany decyzji nakazującej rozbiórkę. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem, albowiem zgodnie z art. 113 § 1 organ administracji państwowej stwierdzone w treści decyzji pomyłki powinien prostować w drodze postanowienia, a nie decyzji. Natomiast zastosowany przez organ pierwszej instancji tryb nadzwyczajny przewidziany wart. 154 k.p.a. dotyczy jedynie zmiany takich decyzji na skutek których żadna ze stron nie nabyła prawa, ponadto wydanie decyzji w tym trybie powinno być poprzedzone postępowaniem z udziałem stron. Natomiast w przedmiotowej sprawie postępowanie takie nie został przeprowadzone, ponadto na podstawie zmienionej decyzji strona nabyła już prawo wykonania nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu organ stwierdził ponadto, że decyzja z dnia 20 listopada 2002 roku nie została zaskarżona, zatem jest to decyzja ostateczna. Pismem z dnia 2002 roku W. i A. D. złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Ośrodek Zamiejscowy Gdańsku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 30 stycznia 2002 roku i zobowiązanie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania decyzji jednoznacznej i logicznej. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący otrzymali w odstępie kilku dni dwie decyzje nieznacznie różniące się w szczegółach, przy czym decyzja z dnia 25 listopada 2002 roku była poprawioną wersją decyzji z dnia 20 listopada 2002 roku zatem logicznym wydawało się w tej sytuacji zaskarżenie decyzji poprawionej. W tej sytuacji skarżący za nielogiczny uważają pogląd organu II instancji o uprawomocnieniu się wadliwej decyzji z dnia 20 listopada 2002 roku zwłaszcza w świetle przepisu art. 8 i 9 k.p.a. W odpowiedzi na. skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W treści pisma organ wskazał, że skarżącym przysługiwało prawo odwołania się także od decyzji z dnia 20 listopada 2002 roku z którego nie skorzystali. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. a postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), przy czym zgodnie z art. 134 § l Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie skarga W. i A. D. nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji wydając decyzję zaskarżoną odwołaniem W. i A. D. nieprawidłowo zastosował tryb nadzwyczajny wynikający z art. 154 k.p.a. dotyczący zmiany bądź uchylenia decyzji. Postępowanie prowadzone na podstawie art. k.p.a. 154 stanowi jeden z elementów systemu nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego obejmujących przypadki weryfikacji decyzji dotkniętych wadliwościami kwalifikowanymi lub niekwalifikowanymi oraz decyzji prawidłowych. Przedmiotem takiego postępowania jest zmiana bądź uchylenie ostatecznej decyzji, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. W przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony (wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1997 r., III SA 854/96, LEX nr 30615). Ponadto wzruszenie decyzji w tym trybie możliwe jest tylko wtedy, gdy nie ma podstaw do wznowienia postępowania, czy też unieważnienia decyzji (por. wyrok SN z 6 stycznia 1999 r., III RN 101198, OSN 1999, nr 20, poz. 637). W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wydając decyzję z dnia 20 listopada 2002 r. W sprawie nakazu rozbiórki popełnił w treści decyzji błędy w odmianie imion i nazwiska adresatów decyzji oraz w nazwie ulicy stanowiącej adres zamieszkania oraz inne drobne błędy pisarskie. Wymienione wyżej błędy nie stanowiły podstawy do wszczynania postępowania w trybie nadzwyczajnym. Dla korekcji tego typu błędów ustawodawca przewidział tryb wynikający z treści art. 113 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających błędach pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłkach. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami (wyrok NSA z 22 stycznia 1998 r., IV SA 531/96, LEX nr 43134). Różnica między "zmianą decyzji" a sprostowaniem decyzji wynika zatem z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną, czy też nieistotną, co decyduje również o formie rozstrzygnięcia - decyzja lub postanowienie (wyrok NSA z dnia 12 listopada 2002 r., IV SA 136/02, M.Prawn. 2002/24/1108). W niniejszym przypadku bezsprzecznie mamy do czynienia z wadą nieistotną, nie mającą wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Organ drugiej instancji po rozpoznaniu sprawy zastosował prawidłowo powyższe przepisy wydając decyzję o uchyleniu wadliwej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 20 listopada 2002 r. Następnie po stwierdzeniu braku podstaw do wszczęcia postępowania przez organ pierwszej instancji w trybie art. 154 kp.a., umorzył to postępowanie, a w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż organ pierwszej instancji powinien był zastosować w celu poprawy błędów pisarskich art. 113 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, że organy drugiej instancji prowadząc niniejsze postępowania nie naruszyły zasad oraz przepisów k.p.a. W szczególności należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował w przedmiotowej sprawie przepis art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a, nie rozpoznając merytorycznie odwołania W. i A. D. od decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. Stosownie do art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając te decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji Sąd wskazuje ponadto, iż skarżący może stosownie do art. 58 k.p.a., wnieść o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji PINB z dnia 20 listopada 2002 r. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) oddalił skargę.