II SA/Gd 380/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 558/16 w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie kary pieniężnej za usunięcie drzew postanawia odrzucić skargę. K. W. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 558/16. Postanowieniem tym odrzucono skargę K. W., reprezentowanego przez matkę T.W., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 czerwca 2016 r., nr [..] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie kary pieniężnej za usunięcie drzew przyjmując, że w wyznaczonym zarządzeniem z dnia 26 października 2016 r. siedmiodniowym terminie brak formalny skargi, polegający na usunięciu braków przedłożonego pełnomocnictwa, nie został uzupełniony. Z uzasadnienia przedmiotowego postanowienia wynika, że oryginał pełnomocnictwa opatrzony datą "30.11.14" zawierał w swej treści warunki skuteczności umocowania, polegające na obowiązku przedłożenia przez ustanowionego pełnomocnika (matkę) zaświadczenia lekarskiego od wymienionych z nazwiska psychiatrów, jak również przedstawienia wyniku badań psychologicznych odnośnie ilorazu inteligencji. Aby zaś dopuścić matkę skarżącego do działania w charakterze pełnomocnika wszystkie warunki skuteczności takiego umocowania muszą zostać spełnione. W przekonaniu Sądu nie było wystarczające ograniczenie się do przedstawienia wyników badań psychologicznych i poprzestanie na własnym oświadczeniu co do stanu poczytalności. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2017 r. (sygn. akt II OZ 9/17) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego K. W. przyjmując, że wbrew zarzutom w nim zawartym nie można przyjąć, że złożone przez T. W. do akt sprawy pełnomocnictwo uprawniało ją do działania przed sądem w imieniu K. W., a tym samym pozwalało na nadanie biegu wniesionej skardze. NSA stwierdził, że matka skarżącego nie wykazała aby spełniła zgodnie z wolą mocodawcy wszystkie warunki skuteczności tego umocowania. Znajdujące się w aktach sprawy wyniki badań psychologicznych T. W. (z innej placówki niż ta określona w pełnomocnictwie) i poprzestanie na oświadczeniu co do stanu poczytalności nie wyczerpują zastrzeżonego warunku, wobec powyższego nie można było uznać, że matka skarżącego została skutecznie umocowana do działania w imieniu swojego syna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wznowienie postępowania sądowego jest wyjątkową, obwarowaną licznymi rygorami instytucją. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że przywrócenie stanu sprzed wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowe może nastąpić wyłącznie z przyczyn ściśle określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Zgodnie z art. 270 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadkach przewidzianych w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 271 – 274 tej ustawy. W myśl art. 271 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można żądać wznowienia postępowania: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Można również żądać wznowienia postępowania w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. (art. 272 § 1). Skargę o wznowienie w takim przypadku wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 272 § 2). Stosownie do treści art. 273 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto w oparciu o art. 273 § 2 i § 3 wskazanej ustawy można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a także w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W takim przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy. Przepis art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi natomiast, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z treścią art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Uzasadniając skargę o wznowienie postępowania reprezentująca skarżącego K. W. matka – T. W. wskazała, że w chwili obecnej uzyskała już opinie i zaświadczenia lekarzy wskazanych w treści pełnomocnictwa, co pozwala na przyjęcie, że spełniony został warunek jego udzielenia, zatem jest ono skuteczne. W związku z tym wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy. Do skargi dołączone zostały testy psychologiczne z 27 marca 2015 r. i 5 czerwca 2018 r., zaświadczenia wystawione przez lekarzy: J. K., D. W., E. K. i I. G. oraz wydruk komputerowy badania w pracowni Ł. H.-W. Zdaniem Sądu, wskazane w treści skargi okoliczności, mające w ocenie skarżącej uzasadniać wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. nie mogą zostać zakwalifikowane do którejkolwiek z podstaw wznowienia zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności do najbardziej możliwej w okolicznościach sprawy podstawy wymienionej w art. 273 § 2 tej ustawy tj. późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wykrycie, o którym mowa w tym przepisie, odnosi się bowiem do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom, jednakże w tym czasie istniejących. Nie odnosi się ono zatem do okoliczności i dowodów jawnych z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżonych przez stronę. Inaczej, skarga o wznowienie służyłaby korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu poprzedniej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt GSK 5/2004, LexPolonica nr 367629). Skarga o wznowienie nie stanowi kolejnej instancji rozpoznającej sprawę merytorycznie. Niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych środków dowodowych zachodzi jedynie wtedy, gdy dowody te istniały w trakcie postepowania. W przedmiotowej sprawie przedłożone przez skarżącego dokumenty powstały w większości w roku 2017 i 2018, natomiast istniejące w czasie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. i dołączone do akt sprawy wyniki badań psychologicznych T. W. z dnia 27 marca 2015 r. zostały wówczas ocenione przez sądy obu instancji jako niewystarczające do uznania, że spełniony został warunek wskazany w pełnomocnictwie z dnia 30 listopada 2014 r. W chwili obecnej, wobec przedłożenia dokumentów zgodnych z treścią pełnomocnictwa należy przyjąć, że został spełniony warunek jego skutecznego udzielenia i T. W. może skutecznie złożyć skargę o wznowienie postepowania w imieniu syna K. W., jednakże dokumenty te nie mogą być podstawą wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2016 r. W konsekwencji Sąd uznał, że skarga o wznowienie podlega odrzuceniu jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia. Odnosząc się do kwestii terminu złożenia skargi Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 8 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 125/10 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl), że w sytuacji braku ustawowych podstaw wznowienia trudno jest mówić o dochowaniu terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowego, skoro trzymiesięczny termin wskazany w art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o ustawowej podstawie wznowienia, której w niniejszej sprawie brakuje. Biorąc pod uwagę, powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 558/16.a