II SA/Gd 382/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości gruntowej w terminie oddala skargę. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 24 kwietnia 2012 r., zobowiązał [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. do uiszczenia dodatkowej opłaty rocznej za niezagospodarowanie w terminie dwóch nieruchomości gruntowych w wysokości 186.512,40 zł i 170.777,40 zł. Wysokość opłaty stanowi 10 % wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok po bezskutecznym upływie terminu ich zabudowy. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 63 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 64 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 ze zm.) Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Nieruchomości gruntowe położone w G. przy ulicach Ż., C., P. i P. zostały oddane w użytkowanie wieczyste na 99 lat w drodze przetargu ustnego nieograniczonego na rzecz [...] Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. z przeznaczeniem pod funkcję administracji, bankowości, biurową, mieszkalną, zamieszkania zbiorowego i usług. Umowa o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste w formie aktu notarialnego nr [...] została zawarta w dniu 31 marca 2006 r., w którym zgodnie z § 8 nabywca został zobowiązany do rozpoczęcia inwestycji w terminie pierwszego roku od daty podpisania umowy notarialnej tj. do dnia 31 marca 2007 r. i jej zakończenia w terminie trzech lat od daty podpisania umowy notarialnej tj. do dnia 31 marca 2009 r. W związku z nie wywiązaniem się z ustalonego terminu, [...] Spółka z o.o. wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie terminu zabudowy, uzasadniając jego niedotrzymanie przyczynami od niej niezależnymi. Prezydent Miasta [...] zarządzeniami z dnia 24 marca 2009 r. nr [...] i nr [...] przedłużył termin zagospodarowania obu nieruchomości gruntowych do dnia 31 marca 2012 r., w związku z czym strony zmieniły umowę użytkowania wieczystego umowami zawartym 16 kwietnia 2009 r. w formie aktów notarialnych nr [...] i nr [...]. W wyniku zawarcia w dniu 24 marca 2010 r. umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego, nowym użytkownikiem wieczystym obu nieruchomości została [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. W związku z upływającym w dniu 31 marca 2012 r. przedłużonym terminem zabudowy nieruchomości, nowy użytkownik wieczysty wystąpił z wnioskiem o jego przedłużenie do dnia 31 marca 2015 r. Organ stwierdził, że przeprowadzone w dniu 26 stycznia 2012 r. oględziny przedmiotowych nieruchomości wykazały, że obie nieruchomości nie zostały zabudowane zgodnie z celem określonym w umowie oddania przedmiotowych gruntów w użytkowanie wieczyste, jak również nie zostały całkowicie zakończone badania archeologiczne na nieruchomości położonej przy ul. Ż., C., P. Ponadto, pomimo przedłużenia o trzy lata terminu zabudowy, inwestor nie dokonał w tym czasie żadnych znaczących działań administracyjnych i inwestycyjnych w celu wywiązania się z nałożonego obowiązku. Prezydent Miasta [...] mając na względzie powyższe okoliczności oraz uwzględniając położenie nieruchomości w centrum zabytkowego Śródmieścia [...], które jako wizytówka miasta powinny być właściwie i terminowo zabudowane, nie wyraził zgody na kolejne przedłużenie terminu zabudowy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wartość nieruchomości położonej przy ul. Ż., C., P. została oszacowana przez rzeczoznawcę majątkowego na kwotę 1.865.124 zł, natomiast nieruchomości położonej przy ul. P. na kwotę 1.704.444 zł, co stanowił podstawę wymierzenia opłaty dodatkowej. Odwołanie od powyższej decyzji pismem z dnia 28 maja 2012 r. złożyła [...] Spółka z o.o. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż w umowie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste nałożono na użytkownika wieczystego obowiązek przeprowadzenia ratowniczych badań archeologicznych. Z uwagi na położenie nieruchomości w zabytkowym centrum miasta podczas prac archeologicznych napotkano na szereg obiektów materialnych o wartości naukowej i historycznej. Z racji tego badania archeologiczne musiały być prowadzone w sposób dokładny i skrupulatny, co wymagało czasu. Terminy zabudowy nieruchomości wyznaczone w umowie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste nie uwzględniały w dostatecznym stopniu skomplikowania i czasochłonności badań archeologicznych i były zdecydowanie za krótkie. Zdaniem odwołującej się Spółki ustalenia organu I instancji były niepełne, nie odnosiły się do kwestii istnienia lub braku winy użytkownika wieczystego w związku z niedotrzymaniem terminu zabudowy. Organ I instancji nie dokonał żadnych ustaleń w tym zakresie i nie wziął pod uwagę, że niedochowanie terminu zabudowy wynikało z konieczności przeprowadzenia badań archeologicznych, a tym samym nie można przypisać użytkownikowi wieczystemu winy w niezachowaniu terminu zabudowy nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 marca 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 62 ust. 1 i 4, art. 63 ust. 2, 3 i 4, art. 64 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102, poz. 651 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdził, że zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste. Zgodnie z art. 62 ust. 2, jeżeli sposób zagospodarowania nieruchomości gruntowej polega na jej zabudowie, ustala się termin rozpoczęcia lub termin zakończenia zabudowy. W myśl art. 62 ust. 3 ustawy, za rozpoczęcie zabudowy uważa się wybudowanie fundamentów, a za zakończenie zabudowy wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym. Artykuł 62 ust. 4 stanowi, że termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego, jeżeli nie mógł być dotrzymany z przyczyn niezależnych od użytkownika. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy, w razie niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej, o których mowa w art. 62, właściwy organ może wyznaczyć termin dodatkowy. W myśl art. 63 ust. 2 ustawy, w przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62, mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego. Artykuł 63 ust. 3 stanowi, że wysokość dodatkowej opłaty rocznej wynosi 10 % wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok opłata podlega zwiększeniu o dalsze 10 % tej wartości. Organ odwoławczy stwierdził, że ustawa nie uzależnia możliwości obciążenia użytkownika wieczystego dodatkową opłatą roczną od ustalenia czy niedotrzymanie terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej było przez niego zawinione. Brak zawinienia użytkownika wieczystego w zakresie zagospodarowania nieruchomości gruntowej może być uwzględniany przy przedłużaniu terminu zabudowy terenu w oparciu o art. 62 ust. 4 ustawy. Przepis ten mówi o możliwości przedłużenia terminu zagospodarowania nieruchomości, jeżeli nie mógł być on dotrzymany z przyczyn niezależnych od użytkownika. Takiej przesłanki nie zawiera art. 63 ust. 2 ustawy. A zatem dla nałożenia dodatkowej opłaty z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej kwestia zawinienia w tym względzie przez użytkownika wieczystego pozostaje bez znaczenia, samo stwierdzenie niezagospodarowania nieruchomości przez użytkownika wieczystego w wyznaczonym terminie uzasadnia wymierzenie opłaty dodatkowej. Organ uznał za bezzasadny zarzut, iż terminy zabudowy nieruchomości wyznaczone w umowie oddania gruntu nie uwzględniały w dostatecznym stopniu skomplikowania i czasochłonności badań archeologicznych, wskazując, że zarówno spółka podpisująca umowę, jak i skarżąca Spółka, która nabyła od niej prawo wieczystego przedmiotowych nieruchomości gruntowych miały świadomość ciążących na nich obowiązków i ustalonych w umowie terminów ich realizacji. W skardze na powyższą decyzję [...] Spółka z o.o. wniosła o jej uchylenie, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77, 107 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności przyczyn niedotrzymania terminów na zagospodarowanie nieruchomości oraz braku ujawnienia terminów na zagospodarowanie gruntu w myśl art. 30 ustawy o gospodarce nieruchomościami w księdze wieczystej przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację podnoszoną w we wniesionym odwołaniu. Ponadto wskazała ona, że zgodnie z art. 30 ustawy o gospodarce nieruchomościami postanowienia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste dotyczące sposobu korzystania z tej nieruchomości podlegają ujawnieniu w księdze wieczystej. Brak ujawnienia terminów zagospodarowania nieruchomości w księdze wieczystej uniemożliwia domaganie się od skarżącej dochowania terminów na zagospodarowanie nieruchomości bowiem terminy te wynikają z umowy, której stroną nie była skarżąca Spółka, a osoba trzecia (zbywca prawa użytkowania wieczystego), która o terminach zabudowy strony skarżącej nie poinformowała. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że zarzut naruszenia art. 30 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest bezzasadny, gdyż art. 63 ust. 2 tej ustawy nie uzależnia możliwości obciążenia użytkownika wieczystego dodatkową opłatą roczną od ujawnienia w księdze wieczystej terminów jej zagospodarowania. Ponadto ujawnienie sposobu korzystania z nieruchomości w księdze wieczystej, o którym mowa w art. 30 ustawy nie ma charakteru konstytutywnego. Zatem prawo użytkowania wieczystego powstanie, gdy zostanie dokonany wpis tego prawa do księgi wieczystej, bez względu na to, czy ujawnione zostały w księdze zapisy umowy dotyczące korzystania z nieruchomości. Organ wskazał, że nawet jeżeli sposób korzystania z nieruchomości nie został w księdze wieczystej ujawniony, to każdy kolejny nabywca prawa użytkowania wieczystego obowiązany jest wykonywać umowę o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste zgodnie z jej treścią. Brak wpisu nie stanowi podstawy do powoływania się w kwestii sposobu korzystania z nieruchomości na rękojmię wiary ksiąg wieczystych. Jeśli bowiem prawo to powstaje w drodze umowy zawieranej dobrowolnie przez strony, to każda ze stron powinna znać postanowienia tej umowy, a w razie przeniesienia istniejącego prawa na inną osobę treść umowy powinna zostać nabywcy prawa przekazana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta w myśl art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. N z 2013 r. poz. 270 ze zm.), polega na ocenie zgodności wydanej decyzji z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 63 ust. 2. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Art. 62 ustawy stanowi, że 1. W razie niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej, o których mowa w art. 62, właściwy organ może wyznaczyć termin dodatkowy. 2. W przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62, mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego, ustalonych stosownie do przepisów rozdziału 8 działu II. 3. Wysokość dodatkowej opłaty rocznej, o której mowa w ust. 2, wynosi 10 % wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok opłata podlega zwiększeniu o dalsze 10 % tej wartości. 4. Opłaty, o których mowa w ust. 2, ustala właściwy organ w drodze decyzji. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy obowiązek ponoszenia dodatkowych opłat rocznych powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po bezskutecznym upływie terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej ustalonych w umowie lub decyzji. Dodatkowe opłaty to opłaty roczne, które są ustalane niezależnie od opłat rocznych za użytkowanie wieczyste i opłacane są przez użytkownika wieczystego dodatkowo. Przepis art. 239 § 2 pkt 1 i 2 k.c. stanowi, że jeżeli oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje w celu wzniesienia na gruncie budynków lub innych urządzeń, umowa powinna określać termin rozpoczęcia i zakończenia robót oraz rodzaj budynków i urządzeń. Z przepisu tego wynika, że oddając grunt w użytkowanie wieczyste organ realizuje cel zabudowania nieruchomości w określony sposób w określonym w umowie terminie. W przypadku niezachowania terminu zabudowania nieruchomości, właścicielowi na podstawie przepisów kodeksu cywilnego przysługuje prawo żądania rozwiązania umowy użytkowania wieczystego. Przepis art. 240 k.c. stanowi bowiem, że umowa o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste może ulec rozwiązaniu przed upływem określonego w niej terminu, jeżeli wieczysty użytkownik korzysta z gruntu w sposób oczywiście sprzeczny z jego przeznaczeniem określonym w umowie, w szczególności jeżeli wbrew umowie użytkownik nie wzniósł określonych w niej budynków lub urządzeń. Prawo to potwierdza treść art. 33 ust. 3 ustawy, stanowiącego, że właściwy organ może żądać rozwiązania umowy użytkowania wieczystego przed upływem ustalonego okresu stosownie do art. 240 kodeksu cywilnego, jeżeli użytkownik wieczysty korzysta z tej nieruchomości w sposób sprzeczny z ustalonym w umowie, a w szczególności, jeżeli nie zabudował jej w ustalonym terminie. Nadto przepisy ustawy umożliwiają właścicielowi nieruchomości przymuszenie użytkownika wieczystego do zabudowania nieruchomości poprzez nałożenie opłat dodatkowych. Opłaty dodatkowe i mają dyscyplinować użytkownika wieczystego i skłaniać go do wywiązania się z ustalonego w umowie obowiązku zabudowy nieruchomości, w przypadku przekroczenia terminu zabudowy ustalonego w umowie. Opłaty dodatkowe nie mają charakteru kary administracyjnej za niewykonanie obowiązków nałożonych w umowie, lecz ich celem jest zmobilizowanie użytkownika wieczystego do przyspieszenie działań zmierzających do zabudowania nieruchomości. Taki charakter opłat dodatkowych potwierdza treść art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym nie pobiera się dodatkowych opłat rocznych w razie złożenia do właściwego organu wniosku o rozwiązanie umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste. Wówczas wymierzenie opłat jest niecelowe, bo w sytuacji rozwiązania umowy, jej postanowienia, w tym zabudowa nieruchomości nie będą realizowane. Opłaty dodatkowe, o których mowa w art. 63 ust. 2 ustawy, mogą być zastosowane w każdym przypadku, gdy nieruchomość oddana w użytkowanie wieczyste nie została zagospodarowana w terminie. Sytuacja taka wystąpi, gdy nieruchomości nie zagospodarowano w pierwotnym terminie zawartym w umowie a termin ten nie został przedłużony, nieruchomość nie została zagospodarowana po upływie terminu dodatkowego wyznaczonego na podstawie art. 63 ust. 1 u.g.n., bądź termin zawarty w pierwotnej umowie został przedłużony na podstawie art. 62 ust. 4 u.g.n., lecz po upływie przedłużonego terminu użytkownik wieczysty nieruchomości nie zagospodarował. W przypadku przedmiotowych nieruchomości użytkownik wieczysty składał wniosek o przedłużenie terminu zabudowy nieruchomości na podstawie art. 62 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym termin wyznaczony na zabudowę nieruchomości może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego, jeżeli nie mógł być dotrzymany z przyczyn niezależnych od użytkownika. Przedłużenie terminu, o którym mowa w art. 62 ust. 4 u.g.n. odbywa się w drodze zmiany umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2006 r. sygn. I OSK 1263/05 przedłużenie terminu, o jakim mowa w art. 62 ust. 4 i art. 63 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest możliwe w decyzji, gdyż jest to termin wynikający ze stosunku zobowiązaniowego stron. Na taki charakter terminu wskazuje ust. 4 art. 63, który jedynie, co do ustalania opłat, o których mowa w ust. 2 przewiduje tryb decyzyjny. Nie można skutecznie stawiać zarzutów, że termin nie został przedłużony (art. 62 ust. 4) lub też nie został wyznaczony dodatkowy termin z art. 63 ust. 1, gdyż te nie wynikają z władczych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, lecz są wynikiem umowy stron i powstałych warunków. (LEX nr 321151) Nieuzasadniona odmowa przedłużenia terminu (mimo uzasadnionego wniosku użytkownika) może być przyczyną wniesienia przez użytkownika wieczystego powództwa przeciwko właścicielowi gruntu o nakazanie mu złożenia oświadczenia woli. (Ewa Bończak–Kucharczyk Komentarz do art. 62 ustawy o gospodarce nieruchomościami System informacji prawnej Lex) W niniejszej sprawie pierwotny termin zabudowy nieruchomości wyznaczony na dzień 31 marca 2009 r. został przedłużony o trzy lata do dnia 31 marca 2012 r. Skarżący złożył kolejny wniosek o przedłużenie terminu o kolejne dwa lata, który nie został przez organ uwzględniony. Zagadnienie winy użytkownika wieczystego w niedotrzymaniu terminu ma znaczenie wyłącznie przy rozpatrywaniu wniosku o przedłużenie terminu złożonego na podstawie art. 62 ust. 4, gdyż tylko wówczas bada się, czy termin nie mógł być dotrzymany z przyczyn niezależnych od użytkownika. Przepis art. 62 ust. 2 ustawy nie uzależnia natomiast nałożenia opłaty za niedotrzymanie terminu zabudowy nieruchomości od przyczyn braku zabudowy, w tym zawinienia użytkownika wieczystego. Możliwość ustalenia opłaty dodatkowej uzależniona jest wyłącznie od stwierdzenia faktu niedotrzymania przez użytkownika wieczystego zastrzeżonego w umowie terminu zagospodarowania nieruchomości. (vide: wyrok NSA z dnia 8 listopada 2006 r. sygn. I OSK 1031/05 Lex nr 321551, wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. I OSK 843/08 dostępny na stronie internetowej www.nsa.gov.pl) Okoliczności dotyczące przyczyn niedotrzymania terminu zabudowy nie podlegały zatem ustalaniu w niniejszym postępowaniu, jako nie mające istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 7, 77 i 107 k.p.a. nie zasługują zatem na uwzględnienie. Odnośnie braku ujawnienia terminu zabudowy nieruchomości w księdze wieczystej wskazać należy, że zgodnie z § 37 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz. U. nr. 102 poz. 1122 ze zm.) w dziale I-Sp księgi wieczystej prowadzonej dla gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste w łamie 3 wpisuje się termin, do kiedy zostało ustanowione użytkowanie wieczyste, oraz sposób korzystania z nieruchomości, wynikający z umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste. Wpisanie terminu zabudowy w księdze wieczystej może nastąpić w ramach opisu sposobu korzystania z nieruchomości. Wpis taki nie ma jednak charakteru konstytutywnego i jego brak nie niweczy skuteczności postanowienia umowy o wyznaczeniu terminu zabudowy nieruchomości. Art. 27 ustawy stanowi, że wpisu w księdze wieczystej wymaga oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy. Wpis ten jest zatem niezbędny do powstania i przeniesienia prawa. Natomiast ustawa nie przewiduje mocy konstytutywnej wpisu dla wszystkich postanowień zawartej umowy. Brak wskazania terminów zabudowy nieruchomości w księdze wieczystej nie wyłącza zatem ich mocy obowiązującej w stosunku do skarżącej jako strony zawartej umowy. Z momentem zawarcia umowy przeniesienia użytkowania wieczystego skarżąca nabyła wszystkie prawa i obowiązki wynikające z pierwotnie zawartej umowy. Dodatkowo wskazać należy, że strona zawierająca umowę użytkowania wieczystego miała świadomość konieczności przeprowadzenia na terenie objętym użytkowaniem wieczystym badań archeologicznych. Od daty zawarcia umowy w 2006 r. upłynął okres 7 lat, pierwotny termin zabudowy upłynął w marcu 2009 r. Przez okres ponad 7 lat użytkownik wieczysty nie poczynił w istocie żadnych kroków w celu zabudowy nieruchomości. Położenie nieruchomości będącej przedmiotem umowy w Śródmieściu [...]– centralnie położonej dzielnicy miasta przemawia za szybką zabudową nieruchomości, wymierzenie opłaty dodatkowej winno zatem zmobilizować użytkownika wieczystego do podjęcia starań w tym zakresie. Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.