II SA/Gd 39/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. O. i Z. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę. J. i Z. O. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 grudnia 2015 r. nr [...]. Decyzja ta wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 19 sierpnia 2011 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego (sklep B.) z urządzeniami towarzyszącymi na terenie działek nr [...], położonych w C. w rejonie ulicy C., Al. M. i ul. [..]. Następnie, z uwagi na otrzymanie w piśmie z dnia 23 lutego 2012 r. informacji o tym, że inwestor wybudował na granicy z działką należącą do J. i Z. O. bez pozwolenia na budowę żelbetonowy oporowy mur, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, w dniu 6 marca 2012 r., wszczął postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych na terenie działek nr [...]-[...] położonych w C. W rezultacie, decyzją z dnia 27 czerwca 2012 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o braku podstaw do wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane w sprawie odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, jakie miały miejsce podczas realizacji robót budowlanych na terenie działek nr [...]-[...] położonej w C. Jednakże, decyzja ta została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego mocą decyzji z dnia 19 grudnia 2012 r., w której wskazano, że kluczowym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ocena, czy dokonane odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego mają charakter istotnych, ewentualnie czy ma miejsce sytuacja samowolnego wykonania obiektów lub ich części. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 25 sierpnia 2014 r., również orzekł o braku podstaw do wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane w sprawie odstępstw, jakie miały miejsce podczas realizacji robót budowalnych na terenie działek nr [...]-[...] położonych w C. a polegających na: 1) budowie budynku handlowo – usługowego z wewnętrznymi instalacjami, przyłączami i oświetleniem zewnętrznym terenu, 2) budowie dwóch zjazdów publicznych z dróg gminnych dróg wewnętrznych, placu manewrowego, parkingu dla samochodów osobowych, 3) wykonaniu urządzenia wodnego w postaci przepustu na rowie melioracyjnym W. z umocnieniem przyczółków kamiennymi gabionami i niwelacji terenu, 4) montażu obiektów towarzyszących: wiaty na wózki sklepowe oraz pylonu reklamowego. Organ stwierdził bowiem, że zauważone podczas wykonywania tych robót odstępstwa, polegające na: wykonaniu murów oporowych żelbetowych w miejsce projektowanych gabionów; przeniesieniu kanalizacji deszczowej odprowadzającej wodę z ul. C. do rowu melioracyjnego; wykonaniu nasypu na cieku wodnym; na którym zostało zrealizowane przedsięwzięcie; niewykonaniu muru na rampie; przeniesieniu schodów prowadzących na rampę; zmianie posadowienia chodnika od strony zachodniej; przeniesieniu hydrantu; zmianie konstrukcji komina z murowanego na stalowy - nie stanowią istotnych odstępstw w rozumieniu art. 36a ust. 5 ustawy - Prawo budowlane. Od decyzji tej odwołanie wnieśli J. i Z. O. W ich ocenie, decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została bowiem z naruszeniem: art. 7, art. 77, art. 80 kpa w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 1 lit a – e i pkt 2, art. 84 i art. 84a ust. 1 pkt l i ust. 2 ustawy Prawo budowlane – poprzez nie wyjaśnienie, czy roboty realizowane w ramach inwestycji na działkach nr [...]-[...], położonych w C. wykazane w zgłoszeniu dokonanym przez odwołujących się, jak i nieprawidłowości wykazane dodatkowo w protokole oględzin budowy z dnia 22 marca 2012 r. noszą znamiona samowoli budowlanej; art. 7 kpa – poprzez brak rozpoznania wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i na skutek tego przyjęcie, że stwierdzone odstępstwa od zatwierdzonego muru oporowego nie są istotne; art. 6 kpa – polegające na nieuwzględnieniu art. 28 ust. 1, art. 3 pkt 3 i art. 36a ust. 5 a także art. 50 i art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane; art. 10 § 1 kpa - poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków oraz uniemożliwienie stronie zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy w tym informacjami przedstawionymi przez inwestora w formie odpowiednich opisów robót budowlanych wykonanych niezgodnie z projektem budowlanym i wypowiedzenia się odnośnie ich treści oraz złożenia dalszych wniosków dowodowych w sprawie; art. 107 kpa – poprzez brak rozstrzygnięcia, czy wskazane odstępstwa dokonane przez inwestora spełniają kryteria zawarte w art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane tzn. czy są istotnymi, czy też nieistotnym odstąpieniami od zatwierdzonego projektu budowlanego; art. 107 § 3 kpa – z uwagi na niewskazanie dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 13 marca 2015 r., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 sierpnia 2014 r., w pełni podzielając dokonaną przez organ I instancji ocenę zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. W ocenie organu orzekającego, zastąpienie ażurowych gabionów, mających umocnić nasypowy grunt posadowienia budowanego obiektu murem oporowym wykonanym wzdłuż wschodniej i południowej granicy działki inwestycyjnej oraz na 9 – metrowym odcinku granicy zachodniej, przy rezygnacji z jej umocnienia na pozostałej długości ze względu na wyrównanie poziomu terenu działek po obydwu stronach granicy zachodniej - jest zmianą technologiczną w zakresie funkcji oporowej, której nie można uznać za istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego. Również, realizacyjne "domknięcie" dodatkowym 14-metrowym odcinkiem muru oporowego umocnienia zaprojektowanego w pobliżu granicy (południowej) od strony działek nr [...] i [..] - nie stanowi, w jego ocenie, istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu wniesionej na tę decyzję przez J. i Z. O. skargi, wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 256/15, uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 marca 2015 r. Sąd uznał bowiem, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, gdyż nie uwzględniła, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest kontrola realizacji budowy zgodnie z zatwierdzonym projektem wydanie pozwolenia na użytkowanie powoduje bezprzedmiotowość postępowania i uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. Sąd wskazał, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2012 r. o udzieleniu A. pozwolenia na użytkowanie: 1. budynku handlowo - usługowego o powierzchni zabudowy 1232,74 m2, powierzchni użytkowej 1074,39 m2 i kubaturze 6964,98 m3 z wewnętrznymi instalacjami, przyłączami i oświetleniem zewnętrznym terenu; 2. placu manewrowego, parkingu dla samochodów osobowych (łącznie 51 miejsc postojowych w tym 2 miejsca dla samochodów osób niepełnosprawnych, usytuowanych na terenie działek nr [...]-[...], położonych w C. w rejonie ulicy C., Al. M. i ul. [...], wybudowanych na podstawie decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę z dnia 19 sierpnia 2011 r. Do wniosku o pozwolenie na użytkowanie dołączone zostało "Oświadczenie kierownika budowy" z dnia 6 marca 2012 r., w którym jako zmianę w stosunku do rozwiązań projektowych wskazano m.in. zmianę kamiennych gabionów na trzy ściany oporowe zgodnie z zamiennymi rysunkami. Z protokołu obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w dniu 26 czerwca 2012 r. powyższą zmianę zakwalifikowano jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego. Sąd podkreślił, że z akt sprawy wynika, że przedmiotowa decyzja została prawidłowo doręczona stronom, a zatem weszła do obrotu prawnego, brak także informacji o jej zaskarżeniu. Uzasadniając przedstawione stanowisko Sąd wyjaśnił, że w sytuacji, kiedy obiekt został zrealizowany na podstawie obowiązującego pozwolenia na budowę, to warunki do jego użytkowania ocenia się w świetle postanowień tego pozwolenia. Konstrukcja decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, w szczególności zaś sposób ukształtowania ustawowych przesłanek jej wydania, przesądza o tym, że zagadnienie zgodności wykonanych robót z decyzją o pozwoleniu na budowę zostało ocenione w tym odrębnym postępowaniu administracyjnym a sposób tej oceny określają przepisy art. 57 ust. 1 i art. 59a ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie, które jest końcowym etapem procesu inwestycyjnego, organ dokonuje sprawdzenia również w zakresie zgodności obiektu budowlanego z zatwierdzonym w decyzji o pozwoleniu na budowę projektem budowlanym. Udzielając pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, organ porównuje zakres wykonanych prac z zakresem robót wskazanym w projekcie. Ma też obowiązek ocenić charakter ewentualnych odstępstw przez pryzmat kryteriów wskazanych w art. 36a ust. 5 ustawy - Prawo budowlane i odmówić wydania pozwolenia w przypadku stwierdzenia istotnych odstępstw. Wyrażona zaś w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ocena tego elementu korzysta z wszystkich domniemań, jakie przysługują ostatecznej decyzji administracyjnej. Sąd stwierdził jednocześnie, że w tych okolicznościach zbędne jest odnoszenie się do zarzutów skargi. W postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie dokonano bowiem oceny, czy dokonane odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego mają charakter istotnych i ponowna ocena tej samej okoliczności w przedmiotowym postępowaniu, bez wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest niemożliwa. Sąd wskazał, że nie może w niniejszym postępowaniu oceniać prawidłowości nie objętej skargą decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2012 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 sierpnia 2014 r. i umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane w sprawie istotnego odstąpienia od projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty z dnia 19 sierpnia 2011 r. Uzasadniając wydaną decyzję, organ wyjaśnił, powołując się przy tym na ocenę prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 256/15, że wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia 25 sierpnia 2014 r. było niezasadne, gdyż decyzją ostateczną z dnia 29 czerwca 2012 r. udzielono A. pozwolenia na użytkowanie wybudowanej inwestycji. Wydanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego uczyniło zaś bezprzedmiotowym postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie. We wniesionej do Sądu skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 grudnia 2015 r. skarżący domagali się jej uchylenia. Skarżący zarzucili, że decyzja ta wydana została z naruszeniem: art. 7, art. 77 i art. 80 kpa z uwagi na niewyjaśnienie: czy istnieją podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy stwierdzone w protokole z dnia 22 marca 2012 r. i w ramach obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego było istotne; czy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 29 czerwca 2012 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie była wydana prawidłowo, zwłaszcza w sytuacji uprzedniego stwierdzenia przez ten sam organ istotnego odstąpienia od projektu budowlanego; czy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2012 r. była wydana prawidłowo skoro organ wydając tę decyzję nie odniósł się do prowadzonego przez siebie postępowania z wniosku skarżących, nie uwzględnił ich zarzutów, ustaleń z protokołu oględzin z dnia 22 marca 2012 r. potwierdzającego wystąpienie niezgodności inwestycji z pozwoleniem na budowę; czy prawidłowe było uznanie przez organ I instancji w decyzji z dnia 27 czerwca 2012 r., że wykonanie murów oporowych w miejsce projektowanych kamiennych gabionów jest nieistotnym odstąpieniem od projektu budowlanego, skoro w protokole oględzin z dnia 22 czerwca 2012 r. i w protokole obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie a także w postanowieniu z dnia 2 kwietnia 2012 r. powyższa zmiana zakwalifikowana została jako odstąpienie istotne. Skarżący uważają także, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem: art. 7 kpa – poprzez nie uwzględnienie, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana z rażącym naruszeniem , a także, że w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie w protokole obowiązkowej kontroli potwierdzono istotne odstąpienie od projektu budowlanego; art. 10 § 1 kpa - poprzez nie poinformowanie ich, przed wydaniem decyzji, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań a tym samym uniemożliwienie im zapoznania się z istotnymi w sprawie dowodami i przedstawienie swojego stanowiska; art. 105 § 1 kpa – poprzez umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego; art. 107 § 3 – poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów stawianych przez skarżących i poprzez brak dokładnego odniesienia się do dowodów w aktach sprawy; art. 36a ust. 1 w zw. z art. 36a ust. 5 pkt 2 i 7 ustawy - Prawo budowlane – poprzez nie uwzględnienie, że wybudowany został inny obiekt, o innych parametrach w zakresie długości i wysokości (mur oporowy) niż objęty pozwoleniem na budowę, a także, że wybudowany został w części w miejscu, w którym plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał ani muru oporowego ani kamiennych gabionów; art. 59 i nast. oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane - poprzez ich nie uwzględnienie w kontekście oceny dowodu – decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2012 r. i protokołu obowiązkowej kontroli z dnia 26 czerwca 2012 r. i poprzez pominięcie obowiązków, które organ winien wypełnić w przypadku stwierdzenia istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podkreślając, że decyzja ta jest zgodna z oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wydanym w sprawie wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 256/15. W piśmie procesowym z dnia 29 lutego 2016 r. uczestnik postępowania B. wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że skarga zmierza do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, która została wydana na podstawie prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które przesądza o czynnościach jakie wykonać miał Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podczas ponownego rozpoznania sprawy. Ponadto stwierdzono, że zarzuty skargi są bezzasadne i nie mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. A. w piśmie z dnia 14 marca 2016 r. wniosła również o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrolowana decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 grudnia 2015 r. jest zgodna z prawem. Zarówno organ, wydając zaskarżoną decyzję, jak i Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, związane były oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 256/15. Art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), stanowi bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie sądu i organu w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 426/08, Legalis). W konsekwencji, stanowisko sądu I instancji, który rozpoznaje skargę strony od ponownego orzeczenia organu administracyjnego powinno co do zasady odpowiadać ocenie prawnej tegoż sądu wyrażonej w poprzednim orzeczeniu a sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z wyrażonym wcześniej poglądem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 886/07, Legalis), chyba, że w okresie pomiędzy wydaniem wyroku a ponowną skargą do sądu administracyjnego zmianie uległy przepisy. Kontrola przez sąd rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się zaś do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 729/10, Legalis). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wydając decyzję z dnia 10 grudnia 2015 r., w pełni podporządkował się ocenie prawnej i wskazaniom co do dalszego postępowania, wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 256/15. W decyzji tej organ orzekł o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 sierpnia 2014 r. i umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane w sprawie istotnego odstąpienia od projektu budo Treść decyzji zgodna jest ze wskazaniami i oceną zawartą w wydanym w sprawie wyroku, w którym Sąd stwierdził ostatecznie, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 sierpnia 2014 r. wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i wyjaśnił, że istnienie decyzji z dnia 29 czerwca 2012 r. o udzieleniu A. pozwolenia na użytkowanie: 1. budynku handlowo - usługowego o powierzchni zabudowy 1232,74 m2, powierzchni użytkowej 1074,39 m2 i kubaturze 6964,98 m3 z wewnętrznymi instalacjami, przyłączami i oświetleniem zewnętrznym terenu; 2. placu manewrowego, parkingu dla samochodów osobowych (łącznie 51 miejsc postojowych w tym 2 miejsca dla samochodów osób niepełnosprawnych, usytuowanych na terenie działek nr [..]-[..], położonych w C. w rejonie ulicy C., Al. M. i ul. [...], wybudowanych na podstawie decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę z dnia 19 sierpnia 2011 r. – uczyniło bezprzedmiotowym prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowanie, którego przedmiotem jest kontrola realizacji budowy zgodnie z zatwierdzonym projektem, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że wydając kontrolowaną decyzję organ w pełni zastosował się także do zawartego w wydanym w sprawie wyroku wskazania, iż w tych okolicznościach zbędne jest odnoszenie się do zarzutów skargi, gdyż w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie dokonano oceny, czy dokonane odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego mają istotny charakter a ponowna ocena tej samej okoliczności w przedmiotowym postępowaniu, bez wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest niemożliwa. Jak stwierdził tutejszy Sąd niemożliwa jest także, w przedmiotowym postępowaniu, ocena decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2012 r., Sąd, rozpoznający niniejszą sprawę, nie dopatrzył się ponadto zarzucanego przez skarżących naruszenia w toku ponownego rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy art. 10 § 1 kpa. Zarzut naruszenia tego przepisu poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może bowiem odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, OSP 2007, z. 3, poz. 26). Jak wynika zaś przede wszystkim z akt niniejszej sprawy organ odwoławczy nie prowadził, po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r., żadnego postępowania dowodowego, a tym samym nie zebrał nowego materiału dowodowego, z którym powinien zaznajomić skarżących. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.