II SA/Gd 39/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 24 listopada 2016 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczonego wpisu sądowego. Rada Miejska w dniu 24 listopada 2016 r. podjęła uchwałę nr XXX/337/2016 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w R. zwanego "[..]" (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 3 stycznia 2017 r., poz. 18). Skargę na opisaną uchwałę skarżące A. poprzedziło wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa – pismem z dnia 8 czerwca 2017 r., nadanym w urzędzie pocztowym dnia 12 czerwca 2017 r., które wpłynęło do skarżonego organu w dniu 14 czerwca 2017 r. (wezwanie z dowodem nadania w aktach planistycznych). W odpowiedzi na skargę reprezentujący Radę Miejską Burmistrz Miasta oświadczył, że wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako wniesioną po terminie. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 730), zwanej dalej u.s.g., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepis ten został zmieniony przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) i jego treść otrzymała następujące brzmienie: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu. Ustawa zmieniająca z dnia 7 kwietnia 2017 r. weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., jednakże przepis przejściowy art. 17 ust. 2 tej noweli przewiduje, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (dot. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (dot. ustawy o samorządzie gminnym), art. 6 (dot. ustawy o samorządzie województwa), art. 7 (dot. ustawy o samorządzie powiatowym) i art. 11 (dot. ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, wszystkie przypisy sądu) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Oznacza to w niniejszej sprawie dotyczącej uchwały podjętej przez Radę Miejską w R. w dniu 24 listopada 2016 r., że dla skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. stosuje się przytoczony na wstępie przepis w brzmieniu dotychczasowym, a więc skarga do sądu administracyjnego musi być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Również dla ustalenia terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego stosuje się przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Tak więc skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zachowuje w tych okolicznościach aktualność uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., nr 3, poz. 60), według której przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, ze zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Wskazany w tym przepisie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, bądź wprawdzie taką odpowiedź udzielił, ale została ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (tak w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 710/13, dostępnym w CBOSA). Zatem w niniejszej sprawie, ponieważ wezwany organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, termin do wniesienia skargi wynosił sześćdziesiąt, a liczyć go trzeba od dnia 14 czerwca 2017 r., gdy wezwanie dotarło do organu. Termin ten upłynął więc w dniu 14 sierpnia 2017 r. (dzień sześćdziesiąty przypadł na niedzielę 13 sierpnia). Skargę natomiast wniesiono dnia 14 grudnia 2017 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Sąd zaznacza, że przywołane w skardze ponaglenie "w związku z bezczynnością organu", z dnia 19 października 2017 r., skierowane do Wojewody, nie wywołuje żadnych skutków prawnych odnoszących się do zachowania terminu wynikającego z art. 53 § 2 p.p.s.a., gdyż w sprawach ze skarg wnoszonych w trybie art. 101 u.s.g. nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wobec przedstawionych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na tej podstawie jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie z urzędu uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 300 zł sąd postanowił w punkcie 2 sentencji, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.