II SA/Gd 402/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2008 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. orzeka, iż uchylona decyzja nie może być wykonana 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Z. C. kwotę 200 (dwieście) zł. Decyzją z dnia 26 listopada 2007 r. nr [[...]] Wójt Gminy na podstawie art. 104 k.p.a., art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 90 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwziąć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zmianami) ustalił uwarunkowania środowiskowe dla przedsięwzięcia pn. "Budowa chlewni na 39,11 DJP, zbiornika gnojowicy V=148 m3, płyty gnojowej z komorą na sztuki padłe F=75 m2" na terenie działki nr 382, obręb R., gmina R. W warunkach ustalono, iż w fazie realizacji przedsięwzięcia nie mogą powstać jakiekolwiek utrudnienia w sposobie korzystania z terenów przyległych, nie wolno dopuszczać do wycieków olejów, płynów itp. do gruntu w trakcie prowadzenia prac urządzeń i maszyn budowlanych oraz odpady powstające w czasie budowy, należy gromadzić na miejscach wyznaczonych w sposób wykluczający zanieczyszczenia terenu, a w fazie eksploatacji przedsięwzięcia niezabudowane i nieutwardzone powierzchnie terenu należy zagospodarować jako powierzchnie biologicznie czynne, podczas eksploatacji urządzeń i instalacji bezpośrednio wpływających na stan środowiska (płyta gnojowa, zbiornik na gnojowicę) nie wolno dopuszczać do przekroczeń wielkości zanieczyszczeń wprowadzanych do środowiska, określonych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w celu ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich rolnicze zagospodarowanie obornika i gnojowic wykonywać należy w sprzyjających warunkach pogodowych (niskie temperatury, dni pochmurne, bezwietrzne), należy utrzymać pas zieleni na obrzeżach działki w stanie umożliwiającym spełnienie funkcji izolacyjnej. W decyzji określono wymagania ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym wskazując, iż urządzenia i systemy powinny być tak zaprojektowane i skonstruowane, aby ich eksploatacja uniemożliwiała zanieczyszczenie środowiska i zagrożenie dla ludzi, zbiornik na gnojowicę należy zabezpieczyć przed powstawaniem wycieków do gruntu, a płytę gnojową zabezpieczyć przed przeciekami do gruntu i wód gruntowych, należy zastosować rozwiązania technologiczne zapobiegające wpływowi zanieczyszczeń na tereny sąsiadujące przy wzięciu pod uwagę, że przez zanieczyszczenie rozumie się także emisję pogarszającą walory estetyczne środowiska lub kolidującą z innymi uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska, rozmieszczenie i konstrukcja urządzeń wentylacyjnych oraz konstrukcja płyty gnojowej powinny uwzględnić zmniejszenie zanieczyszczeń z planowanych obiektów, należy uwzględnić nasadzenie zieleni na obrzeżach działki, dotrzymać normy i standardy wymagane przepisami szczegółowymi dla tego rodzaju przedsięwzięcia, urządzeń i technologii. W decyzji wskazano, iż wszelkie negatywne oddziaływania zamierzenia, które mogłyby wykraczać poza normy określone w przepisach prawa muszą się mieścić w granicach własności terenu inwestora, a podczas realizacji i w okresie użytkowania, w celu zminimalizowania oddziaływania na otoczenie, w tym zdrowie i życie ludzi, należy zapewnić stosowanie rozwiązań technicznych i organizacyjnych, które ograniczą możliwość wystąpienia szkodliwego oddziaływania związanego z zanieczyszczeniem powietrza, gleby, hałasem i wibracjami na terenie realizowanego przedsięwzięcia, wyłącznie do granic, do których inwestor posiada tytuł prawny i uwzględnić ewentualność zwiększenia możliwości gromadzenia gnojowicy w sposób niekolidujący z prawidłowym funkcjonowaniem obiektu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż K. G., złożył wniosek w sprawie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni, zbiornika gnojowicy, płyty gnojowej z komora na sztuki padłe w miejscowości R. Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w/w inwestycja zaliczona jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport może być wymagany. Starosta oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyrazili opinię, że dla przedsięwzięcia konieczne jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wójt Gminy postanowieniem z dnia 23 marca 2007 r. znak [[...]], stwierdził konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Starosta Powiatowy oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzgodnili pozytywnie przedsięwzięcie pod warunkami uwzględnionymi w treści decyzji. W trakcie postępowania administracyjnego wpłynął jeden wniosek, kwestionujący zasadność przedsięwzięcia, w związku z czym autorzy raportu oddziaływania na środowisko dokonali jego wyjaśnienia. Organ wskazał, iż wyjaśnienia te są wyczerpujące i zasadne, a decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia obliguje inwestora by wszelkie negatywne oddziaływania zamierzenia, które mogłyby wykraczać poza normy określone w przepisach prawa mieściły się w granicach własności terenu inwestora oraz aby podczas realizacji i w okresie użytkowania, zapewnić stosowanie rozwiązań technicznych i organizacyjnych, które ograniczą możliwość wystąpienia szkodliwego oddziaływania związanego z zanieczyszczeniem powietrza, gleby, hałasem i wibracjami na terenie realizowanego przedsięwzięcia, wyłącznie do granic, do których inwestor posiada tytuł prawny. Organ I instancji wskazał, iż wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, dotyczy wyłącznie jego zgodności przedsięwzięcia z przepisami szczegółowymi oraz wymogami zawartymi w ustawie Prawo ochrony środowiska. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli L. C. i Z. C. Z. C. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 9, 10 , 61 i 106 k.p.a., ponadto oboje odwołujący zarzucili rozstrzygnięcie sprawy niezgodnie z wnioskiem, pominięcie w postępowaniu właścicieli niektórych działek sąsiadujących z teren inwestycji, prowadzenie równolegle przez organ postępowania dotyczącego wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz brak doręczenia postanowień uzgadniających. Dodatkowo odwołujący wskazał, iż raport zawiera sporo uchybień, pomyłek, jest nieprecyzyjny i nie wskazuje na środki jakie należy podjąć by zapobiec negatywnemu oddziaływaniu inwestycji na działki sąsiednie. W odwołaniu L. C. podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego w szczególności art. 46a, art. 47 ust. 1 pkt a, art. 53 i art. 56 ust. 7 i 8 ustawy Prawo ochrony środowiska i aktów wykonawczych poprzez niewykonanie oceny i analizy planowanej inwestycji na zdrowie i warunki życia skarżącej. Zarzucono także naruszenie procedury administracyjnej, gdyż z zaskarżonej decyzji nie wynika, który z trzech wniosków inwestora tą decyzją został rozpoznany. Ponadto wbrew przepisom planowana inwestycja została zlokalizowana w stosunku do domu odwołującej po stronie nawietrznej. Kierunki wiatru i jego intensywność zostały całkowicie pominięte, zaś dane przyjęte do symulacji nie odpowiadają rzeczywistości. Nie wzięto także pod uwagę zamiaru skarżącej dotyczącego budowy nowego domu na działce nr [[...]]. Decyzją z dnia 14 stycznia 2008r. nr [[...]] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotem zmodyfikowanego wniosku K. G. było ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni na 39,11DJP, zbiornika gnojowicy V=148m3 oraz płyty gnojowej z komorą na sztuki padłe F=75m2. Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniach dotyczącego zmiany wniosku w organ odwoławczy t stwierdził, że modyfikacja wniosku polegająca na ograniczeniu przedsięwzięcia była dopuszczalna i nie naruszała prawa, a ustalenie zakresu przedsięwzięcia zależy wyłącznie od woli inwestora. Za nietrafny organ uznał zarzut wskazujący na podjęcie postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej w trakcie trwającego na wniosek K. G. postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie musi być bowiem poprzedzone uprzednim ustaleniem warunków zabudowy działki, oba postępowania mają autonomiczny, niezależny od siebie charakter. Decyzja o warunkach zabudowy w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego konieczna jest dopiero przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, przy czym decyzja ta nie musi zawierać w swej treści warunków niezbędnych z uwagi na ochronę środowiska, te bowiem warunki określa decyzja środowiskowa. Organ II instancji uznał za niezasadny zarzutu braku ustalenia stron postępowania. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną tego postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje, uzasadnione treścią normy prawa materialnego, realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Organ wskazał, iż nie jest legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, które wystąpią dopiero w przyszłości. Interes prawny nie może być utożsamiany z interesem jedynie faktycznym, czego zdają się nie dostrzegać składający odwołanie. Organ odwoławczy wskazał, że odwołującym się, których organ I instancji uznał za strony postępowania, przysługiwało prawo uczestnictwa w postępowaniu uzgadniającym środowiskowe uwarunkowania prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Starostę, w tym prawa składania zażaleń na postanowienia uzgadniające. Odwołujący się w tych postępowaniach nie uczestniczyli i nie składali żadnych środków zaskarżenia. W takiej sytuacji przysługiwało im prawo żądania wznowienia postępowania prowadzonego przez organy uzgadniające, a stosowny wniosek mógł być złożony w oparciu o art. 145 § l pkt 4 k.p.a. Odwołujący się nie złożyli wniosku o wznowienie postępowania, stąd też ich zarzut w tym zakresie nie może skutecznie wpłynąć na uchylenie decyzji środowiskowej w postępowaniu odwoławczym. Organ uznał za bezzasadne zarzuty dotyczące wadliwego i niekompetentnego opracowania raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Według autorów raportu wszelkie uciążliwości związane z realizacją inwestycji zmieszczą się w granicach działki stanowiącej własność inwestora. Decyzja organu I instancji zawiera w tym zakresie rygorystyczne zobowiązania dla inwestora, nakazujące podczas realizacji i w okresie użytkowania, w celu zminimalizowania oddziaływania na otoczenie, w tym zdrowie i życie ludzi, stosowanie rozwiązań techniczno-organizacyjnych, które ograniczą możliwość szkodliwego oddziaływania związanego z zanieczyszczeniem powietrza, gleby, hałasem i wibracjami na terenie realizowanego przedsięwzięcia wyłącznie do granic, do których inwestor posiada tytuł prawny. Decyzja w sposób jednoznaczny stwierdza, że wszelkie negatywne oddziaływania zamierzenia, które mogłyby wykraczać poza normy określone przepisami prawa, muszą się mieścić w granicach własności terenu inwestora. Powyższe w mniejszym stopniu dotyczy nieprzyjemnych zapachów, ale obowiązujące obecnie przepisy nie określają norm emisji zapachów, wskutek czego inwestora będzie obowiązywać zasada zminimalizowania tego rodzaju nienormowanych emisji na otoczenie. Organ uznał za niezasadny zarzut, jakoby osiągnięcie założeń ustalonych w decyzji środowiskowej nie było w praktyce możliwe. Istnieją bowiem różnego rodzaju rozwiązania techniczne, które pozwalają na prowadzenie hodowli w pełni bezpiecznej dla środowiska. O sposobie i rodzajach rozwiązań, które zabezpieczą warunki określone w decyzji środowiskowej rozstrzygać będzie jednak dalszy etap zamierzenia, mianowicie projekt techniczny i pozwolenie na budowę. Jeśli projektant nie będzie w stanie zabezpieczyć warunków określonych w decyzji środowiskowej, to organ administracji budowlanej co do zasady nie może udzielić pozwolenia na budowę. Organ wskazał, iż decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody nie jest rozstrzygana sprawa odległości inwestycji od granic działki, a na etapie ustalania miejsca lokalizacji inwestycji w obrębie działki muszą być respektowane zasady ustalone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. nr 132 poz. 877 ze zm.). Organ II instancji stwierdził, iż aktualnie nie wiadomo, czy jakiekolwiek utrudnienia w związku z realizacją i eksploatacją zamierzenia ponad przeciętną miarę bądź ponad ustalone normy wystąpią. Przedłożony przez inwestora raport spełnia wymogi formalne przewidziane w art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Raport ten na takie zagrożenie nie wskazuje a sama decyzja środowiskowa nakłada bezwzględny obowiązek zachowania reżimów w niej określonych. Skargę na powyższą decyzję wniósł Z. C., domagając się jej uchylenia. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż zbiorniki na gnojowicę i płyta gnojowa zostały wybudowane bez decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Nadto zarzucił on naruszenie art. 7, 8, art. 43 ust. 1, art. 46a, art. 47 ust. 1 pkt 1 oraz art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska, a także art. 10 i art. 106 § 2 k.p.a. Skarżący wskazał, iż organ powinien zapewnić możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w ramach którego sporządzony jest raport oddziaływania na środowisko, skarżący został takiej możliwości pozbawiony, gdyż nie zapewniono mu możliwości udziału w postępowaniu uzgodnieniowym. Skarżący zarzucił, iż przedmiotowa inwestycja znajdować się będzie w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego skarżącego, co przyczyni się do obniżenia wartości budynku mieszkalnego oraz uniemożliwi korzystanie z gruntu zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Skarżący zarzucił także, iż zakres decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest inny niż wniosku z dnia 5 lutego 2007 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga podlega uwzględnieniu wobec naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania administracyjnego. W myśl art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. W toku postępowania wnioskodawca może modyfikować wniosek, cofając częściowo żądanie lub rozszerzając przedmiot żądania wniosku. W inicjującym postępowanie administracyjne piśmie z dnia 29 listopada 2005 r. wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla inwestycji dotyczącej budowy chlewni na 39,11 DJP, zbiornika gnojowicy V=148 m3 i płyty gnojowej z komorą na sztuki padłe F=75 m2. We wniosku z dnia 31 marca 2006 r. inwestycja została określona jako budowa chlewni na 39,11 DJP, zbiornika gnojowicy V=185 m3, płyty obornikowej o powierzchni 108 m 2 i dwóch zbiorników o pojemności 24 m2 każdy, na odcieki gnojówki z płyty obornikowej i istniejącej chlewni. W piśmie z 5 lutego 2007 r. wnioskodawca zrezygnował z wykonania dwóch zbiorników na gnojówkę o pojemności V 24 m3 każdy oraz płyty obornikowej, wskazując, iż zostały one wykonane na podstawie zgłoszenia. W wydanej decyzji organ ustalił uwarunkowania środowiskowe dla przedsięwzięcia określonego jako budowa chlewni na 39,11 DJP, zbiornika gnojowicy V=148 m3 i płyty gnojowej z komorą na sztuki padłe F=75 m2. W ocenie Sądu, z analizy treści pism wnioskodawcy wynika, iż przedmiot określony w decyzji nie jest zgodny z żądaniem wniosku, a zarzuty skargi w tym zakresie są uzasadnione. Przedmiotem żądania zmodyfikowanego wniosku była bowiem budowa chlewni na 39,11 DJP i zbiornika gnojowicy V=185 m3. W pozostałym zakresie wobec częściowego ograniczenia żądania brak było podstaw do orzekania, a postępowanie winno podlegać w tym zakresie umorzeniu na podstawie art. 105 § 2 k.p.a. Nadto wskazać należy, iż w treści wniosku z 31 marca 2006 r. pojemność zbiornika gnojowicy określono na 185 m3 i taka też pojemność zbiornika przewidziana jest w raporcie. Organ wadliwie zatem orzekł o zbiorniku o mniejszej pojemności. Okoliczność ta winna podlegać wyjaśnieniu, a w przypadku podtrzymania żądania dotyczącego zbiornika o pojemności 185 m3 organ winien uwzględnić, iż żądanie takie nie było przedmiotem oceny w przeprowadzonych postępowaniach uzgodnieniowych i postępowania te winny być ponownie przeprowadzone dla prawidłowo określonej inwestycji. Sąd uznał nadto za uzasadnione zarzuty skargi dotyczące ustalenia kręgu stron postępowania. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest odrębnym postępowaniem poprzedzającym wszczęcie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W postępowaniu tym określenie kręgu stron postępowania następuje w trybie art. 28 k.p.a., a art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane ( t.j. Dz. U Nr 156 z 2006 r. poz. 1118 ze zm.) nie ma zastosowania. Zgodnie z art. 28 k.p.a., stronami postępowania winny być podmioty posiadające interes prawny w rozpatrzeniu sprawy. Pojęcie interesu prawnego rozumiane jest jako obiektywna potrzeba ochrony prawnej. Przymiot strony w sprawach wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych posiadają z reguły podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, jeżeli zostaną one narażone na jego oddziaływanie. Organ uznał za stronę postępowania skarżącego, będącego właścicielem nieruchomości sąsiadującej z jednej strony nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie wyjaśniając dlaczego przymiotu tego odmówił właścicielom innych działek graniczących z tą nieruchomością. Podkreślić należy, iż przewidziana w ustawie możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym ochrony środowiska nie zwalnia organu administracyjnego z obowiązku ustalenia kręgu stron tego postępowania i ich powiadomienia o postępowaniu zgodnie z wymogami art. 61 § 4 k.p.a., stanowiącego, iż o wszczęciu postępowania należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Wobec podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego niezapewnienia udziału w postępowaniu wszystkim stronom, w tym właścicielom innych sąsiednich nieruchomości, organ odwoławczy winien wyjaśnić przyczynę zróżnicowania oceny interesu w postępowaniu tych osób w stosunku do interesu skarżącego, któremu przyznano przymiot strony postępowania. Odnosząc się do zarzutu braku udziału skarżącego w postępowaniach uzgodnieniowych, w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolity jest pogląd, że strona postępowania administracyjnego jest również stroną postępowań uzgadniających z innymi organami projekt decyzji w trybie i na zasadach określonych w art. 106 k.p.a. Zaznaczyć jednak należy, iż brak udziału strony w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. stanowi przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłankę wznowienia postępowania prowadzonego przez organ uzgadniający. Wznowienie tego postępowania nastąpić może wyłącznie na wniosek strony. W wyrokach z dnia 24 stycznia 2008 r. sygn. II OSK 1931/06 (Lex Nr 352067) i 20 czerwca 2007 r. sygn. II OSK 922/06 (Lex Nr 340121) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż wynik postępowania uzgodnieniowego jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi, a stronie przysługuje prawo wzruszenia wadliwego aktu w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zarzuty skargi w tym zakresie nie są więc uzasadnione. Zarzuty dotyczące realizacji części przedsięwzięcia, odnośnie której strona cofnęła wniosek, bez uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na podstawie dokonanego organowi administracji zgłoszenia robót i naruszenia przepisów Prawa budowlanego, nie mają znaczenia dla rozpatrzenia sprawy. Dotyczą one bowiem odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem architektoniczno-budowlanym. Argument skargi, iż przedmiotowa inwestycja znajdować się będzie w sąsiedztwie budynku mieszkalnego skarżącego, co przyczyni się do obniżenia wartości budynku mieszkalnego pozostaje w płaszczyźnie prawa cywilnego i nie ma znaczenia dla rozpatrzenia sprawy z zakresu ochrony środowiska . Organ administracji dopuścił się w niniejszej sprawie naruszenia przepisu prawa procesowego art. 7, 61 § 1 i 28 k.p.a. przez niedostateczne niewyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym treści złożonego wniosku oraz oceny kręgu stron postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji winien uwzględnić wskazania Sądu oraz dokonaną w wyroku ocenę prawną. . Na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Brak jest bowiem aksjologicznych podstaw do wykonania wadliwej i uchylonej decyzji. Na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd, w związku z uwzględnieniem skargi, uwzględnił wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania i zasądził na jego rzecz od organu tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania - wpisu sądowego kwotę 200 zł.