II SA/Gd 426/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: WSA Dariusz Kurkiewicz WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2017 r., sygn. akt [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2017 r., sygn. akt [..], mocą której uchylono w całości decyzję Burmistrza Gminy z dnia 7 października 2016 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym polegającej na przebudowie istniejącej sieci gazowej n/c stal. Ø250 oraz częściowej przebudowie istniejącego przyłącza gazowego na terenie działek nr [..]-[..] położonych w miejscowości Ż. i odmówiono ustalenia lokalizacji dla tej inwestycji. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 7 października 2016 r. Burmistrz Gminy, po rozpoznaniu wniosku A., ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym polegającej na przebudowie istniejącej sieci gazowej n/c stal. Ø250 oraz częściowej przebudowie istniejącego przyłącza gazowego na terenie działek nr [..]-[.]. położonych w miejscowości Ż. Odwołania od powyższej decyzji złożyła G. S., wskazując na brak publicznej potrzeby planowanej przebudowy sieci gazowej, która wiąże się z przebudową na jej działce nr [..], i na którą ona nie wyraża zgody. Wskazała, że przebudowa ta w rzeczywistości ma służyć potrzebom Z. K. Nie ma bowiem zakłóceń w przepływie gazu i zakład gazowniczy nie ma potrzeby przebudowy sieci dla celu publicznego, lecz jest to inwestycja dla jednej osoby, która na istniejącej rurze gazociągowej wybudowała samowolę budowlaną. Wyrokiem sądu administracyjnego Z. K. ma orzeczony nakaz rozbiórki, a teraz nie występuje jako osoba prywatna, tylko pod przykrywką A. Na podstawie decyzji z 2014 r. inwestor próbował ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości z wpisem do księgi wieczystej. W odwołaniach od powyższej decyzji D. G. i R. G. zarzucili: 1. naruszenie art. 2 oraz art. 64 ust. 2 i ust.3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie gdy organ powinien stać na straży praworządności i nie dopuszczać do sytuacji, w której są ignorowane prawa stron postępowania; 2. naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. poprzez brak starań organu do załatwienia sprawy uwzględniając słuszny interes stron, w tym stron odwołujących się; 3. brak zgody skarżącego na realizację planowanej inwestycji na działce stanowiącej własność stron odwołujących się –[..] w Ż.; 4. całkowitą niecelowość planowanej inwestycji; 5. rzeczywisty prywatny charakter planowanej inwestycji realizowanej w interesie Z. K., a nie w interesie publicznym (koszty pokrywa Z. K.); 6. naruszenie przepisów postępowania - art. 8 k.p.a. - w sytuacji, gdy organ dopuszcza do realizacji inwestycji w istocie mającej na celu wyłącznie ochronę interesów właściciela K.; 7. naruszenie art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji funkcjonowania w obiegu prawnym ostatecznej i prawomocnej decyzji organu nadzoru budowlanego nakazującej rozbiórkę samowolnie wykonanego budynku rekreacji indywidualnej o konstrukcji murowanej wraz z wiatą drewnianą na działce nr [..]; 8. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zgłaszanych w toku postępowania uwag stron oraz do faktu ostatecznej decyzji o rozbiórce samowoli budowlanej. Rozpoznając odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 kwietnia 2017 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i odmówiło ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium w oparciu o przeprowadzoną analizę prawną charakteru inwestycji celu publicznego w rozumieniu przepisów art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdziło, że w niniejszej sprawie zamierzeniem inwestycyjnym nie jest budowa nowej sieci gazowej w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bo taka już istnieje, ale przebudowa istniejącej już sieci, która już służy lokalnej społeczności. Organ wyjaśnił, że publiczny charakter celu, czyli taki, który związany jest z powszechnym korzystaniem z jakiegoś dobra, przedmiotu, urządzenia itp. albo z korzystaniem z nich dla dobra powszechnego, przy czym powszechność oznacza dużą liczbę osób przebywających lub zamieszkujących na danym terytorium (wszystkich lub większość). Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na dokonanie ustaleń, że na działkach objętych wnioskiem istnieje już położona sieć gazowa, a tym samym czy w przedmiotowym wypadku, planowane przedsięwzięcie jest działaniem o znaczeniu lokalnym (gminnym) i jaki będzie rzeczywisty krąg potencjalnych beneficjentów. Jeśli bowiem beneficjentem tej inwestycji ma być nie społeczność, która dostęp do tej infrastruktury już posiada, a tylko jedna strona, która właśnie na tej sieci postawiła bez pozwolenia związany z gruntem budynek letniskowy murowany to mamy do czynienia z realizacją czysto indywidualnego celu, a w tym wypadku planowanego zamierzenia nie będzie można uznać za inwestycję celu publicznego. W takiej bowiem sytuacji wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego naruszałoby art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także prowadziło do naruszenia przepisów kodeksu cywilnego dotyczących ochrony prawa własności i ustanawiania stosownych służebności. Podkreślono, że zamiar realizacji celów przewidzianych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest tylko jednym z dwóch warunków, jakie spełnić musi dane zamierzenie inwestycyjne, by zaliczyć je do inwestycji celu publicznego. Oprócz tego warunku zamierzenie to musi być działaniem o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym lub krajowym tj. mieć na celu zaspokajanie potrzeb konkretnej zbiorowości lokalnej lub ponadlokalnej. Kolegium uznało w tym zakresie za uzasadnione zarzuty odwołujących się, którzy wskazali, że w rzeczywistości inwestycja celu publicznego ustalona w zaskarżonej decyzji nie ma charakteru publicznego tylko cel indywidualny – zaspokojenie potrzeb strony postępowania Z. K. Wyjaśniono, że zarówno nieruchomość będąca własnością Z. K., jak i sąsiadujące z nią działki stanowiące m.in. własność odwołujących się mają już wybudowaną linię sieci gazowej n/c stal. Ø250, zaś jedynym uzasadnieniem złożonego w sprawie wniosku o wydanie decyzji ustalającej realizację inwestycji celu publicznego jest przełożenie biegnącej przez nieruchomość Z. K. linii sieci gazowej w taki sposób, aby nie znajdowała się pod wybudowanym samowolnie budynkiem letniskowym, którego rozbiórkę prawomocnie nakazał wyrok sądu administracyjnego. We wniosku o wydanie decyzji nie wskazano żadnej nieruchomości, która nie byłaby podłączona do już istniejącej oraz działającej sieci gazowej, wskazano wyłącznie nieruchomości w tę sieć zaopatrzone. Taki, bezsporny stan faktyczny oznacza, iż planowanej przebudowy istniejącej już sieci gazowej nie sposób uznać za inwestycję celu publicznego, albowiem nie posiada ona znaczenia lokalnego, a tym bardziej ponadlokalnego. Oznacza to brak podstawy prawnej do wydania wnioskowanej decyzji lokalizacyjnej, a w konsekwencji organ pierwszej instancji powinien był odmówić wydania wnioskowanej decyzji. W skardze na powyższą decyzję zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w istotnej dla sprawy kwestii, tj. tego czy przebudowa istniejącej sieci gazowej n/c stal. 0250 oraz częściowa przebudowa istniejącego przyłącza gazowego na terenie działek nr [..]-[..] położonych w miejscowości Ż. jest inwestycją celu publicznego; b) 75 k.p.a. i 84 § 1 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia w przedmiotowej sprawie opinii biegłego sądowego z zakresu gazownictwa podczas gdy, aby ustalić czy lokalizacja przedmiotowej inwestycji zaliczana jest do inwestycji celu publicznego, potrzebne były wiadomości specjalne, które z całą pewnością posiadał w/w biegły; c) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji błędne uchylenie decyzji Burmistrza Gminy ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego z dnia 07.10.2016 r., znak: [..] w całości i błędne orzeczenie o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji; d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne nieutrzymanie w mocy decyzji Burmistrza Gminy ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego z dnia 7 października 2016 r., znak: [..]. Zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 6 punkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 115, poz. 741 z póżn. zm.) poprzez błędną wykładnię pojęcia "celu publicznego" polegającą na błędnym uznaniu, że w zakresie pojęcia budowy i utrzymania ciągów urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazów nie mieści się przebudowa istniejącej sieci gazowej oraz częściowa przebudowa istniejącego przyłącza gazowego. W związku z powyższym skarżący zawnioskował o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2017r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zgłosił również wniosek o powołania biegłego z zakresu gazownictwa na okoliczność ustalenia, czy planowana przebudowa istniejącej sieci gazowej n/c stal. Ø250 oraz częściowa przebudowa istniejącego przyłącza gazowego na terenie działek nr [..]-[..] położonych w miejscowości Ż. jest inwestycją celu publicznego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że wskutek uchybień procesowych z zakresu gromadzenia kompletnego materiału dowodowego organ nie uwzględnił przy ocenie charakteru inwestycji, że przyczyni się ona do zwiększenia bezpieczeństwa ludności. W istocie bowiem przedmiotowa przebudowa ma zapewnić w pierwszej kolejności bezpieczeństwo dostaw gazu do odbiorców na terenie Ż. oraz po drugie zwiększyć bezpieczeństwo eksploatacji tej linii, które obecnie jest zaburzone z uwagi na brak dostępu do gazociągu położonego pod budynkiem. Skarżący podkreślił, że dla zakwalifikowania danego przedsięwzięcia jako celu publicznego nie jest istotna liczba i charakter jego beneficjentów. Nawet jeśli z danej inwestycji będzie korzystać znikoma liczba członków określonej społeczności, to okoliczność ta nie ma znaczenia z punktu widzenia kwalifikacji danego działania. Pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym, co potwierdza bogata w tym przedmiocie doktryna prawa. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o zasięgu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. Zwrócono uwagę na skutki naruszenia przepisów postępowania polegającego na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego na okoliczność publicznego charakteru planowanej inwestycji. Według skarżącego również względy doświadczenia życiowego i względy logiki przemawiają za uznaniem publicznego charakteru inwestycji. Przeprowadzenie linii gazociągu tak, aby zapewniony był do niego dostęp, w taki sposób by umożliwić jego kontrolę, przeglądy, konserwację czy też ewentualną naprawę leży z całą pewnością nie tylko w interesie skarżącego. Zainteresowanym w bezpiecznym użytkowaniu gazociągu są wszyscy lokalni mieszkańcy. Tymczasem dotychczasowy przebieg gazociągu bezpośrednio pod zabudowaną nieruchomością należącą do Z. K. uniemożliwia jakąkolwiek jego kontrolę, niosąc potencjalne zagrożenie dla wielu ludzi oraz zagrażając płynności dostaw gazu do innych jego odbiorców na terenie Ż. W związku z powyższym, w ocenie skarżącego, planowaną inwestycję związaną z przebudową gazociągu oraz częściową przebudową istniejącego przyłącza gazowego jak najbardziej zaliczyć trzeba do inwestycji celu publicznego. Skarżący podzielił stanowisko wyrażone przez Burmistrza Gminy zaprezentowane w piśmie z dnia 30 września 2016 r. stanowiące, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w żadnym ze swoich przepisów nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od wykonania ostatecznej odrębnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nakazującej rozbiórkę samowolnie wykonanego budynku na nieruchomości mającej być objętą decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obie te decyzje, jako że wydawane na podstawie odrębnych ustaw, nie są od siebie w jakikolwiek sposób uzależnione. Skarżący wyjaśnił, że podjął już odpowiednie kroki celem zalegalizowania wcześniejszej inwestycji na swej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącego zawnioskował o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu A. z dnia 14 czerwca 2017 r., z którego wynika, że przebudowa przedmiotowego gazociągu ma na celu zapewnienie dostaw gazu do odbiorców w sposób ciągły i bezpieczny. Tym samym twierdzenia Kolegium, że przebudowa gazociągu miałaby służyć wyłącznie Z. K., są oczywiście niesłuszne, albowiem z treści tego pisma jasno wynika, że przebudowa gazociągu ma służyć ogółowi mieszkańców Ż., w szczególności jego południowej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów prawa obowiązujących na dzień rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd uznał, że nie zawiera ona uchybień, które prowadziłyby do jej uchylenia. Kolegium uchylając decyzję organu pierwszej instancji i orzekając o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w znaczeniu lokalnym procedowało w oparciu o materialnoprawne przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 1073), zwanej dalej u.p.z.p. Materialnoprawną podstawą zakwestionowanego w sprawie rozstrzygnięcia uczyniono przepisy art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a. Ustawodawca w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. zawarł definicję legalną inwestycji celu publicznego, przez którą należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 2147), zwanej dalej u.g.n. Celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 2u.p.z.p. jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Oznacza to, że podstawą prawną do ustalenia, czy dana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, stanowią przepisy art. 6 u.g.n., a uzupełnieniem tego jest art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Określenie "inwestycji celu publicznego", zamieszczone w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., stanowi więc doprecyzowanie zasięgu działania inwestycji wymienionych w art. 6 u.g.n., które mogą być o znaczeniu lokalnym, gminnym bądź ponadlokalnym (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2011 r., II OSK 1133/11, LEX nr 1068959). W rozpoznawanej sprawie kluczowym zagadnieniem kwalifikacja zgłoszonej przez inwestora inwestycji pod kątem tego, czy jest to inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n., której lokalizacja, w przypadku braku planu miejscowego, powinna nastąpić w trybie i na zasadach wynikających z przepisów art. 50 i następnych u.p.z.p. W tym zakresie Sąd w całej rozciągłości podzielił stanowisko zajęte przez Kolegium, które uznało, że zgłoszona inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego w rozumieniu przepisów u.p.z.p. Zgłoszone zamierzenie inwestycyjne dotyczyło bowiem przebudowy istniejącej sieci gazowej n/c stal. Ø250 przebiegającej przez działki nr [..]-[..] w Ż. oraz częściowej przebudowy istniejącego przyłącza w obrębie działki nr [..] w Ż. Jako przeznaczenie inwestycji wskazano we wniosku zasilanie w gaz istniejących budynków. Z ujawnionych okoliczności faktycznych sprawy wynika jednak, że na działkach objętych wnioskiem istnieje już położona sieć gazowa, z której korzystają właściciele sąsiednich nieruchomości tworzący społeczność lokalną (gminną). Oznacza to, że zamierzona przebudowa istniejącej sieci gazowa wraz z przebudową części przyłączy w obrębie działki nr [..] nie ma na celu pierwotnego przyłączenia właścicieli działek sąsiednich do sieci gazowej i zaspokajania w ten sposób potrzeb społeczności lokalnej. Natomiast ani z wniosku, a nie z innych dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, że celem inwestycji jest przywrócenie gazociągu do właściwego stanu technicznego ze względów bezpieczeństwa czy umożliwienie dostępu do niego w celach kontrolnych. Z akt wynika jednak, że zgłoszona inwestycja ma związek z nielegalną zabudową na działkach Z. K. o aktualnych nr [..] i [..], przez które obecnie przebiega gazociąg objęty wnioskiem. Sądowi z urzędu znany jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1604/10, którym oddalono skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 778/09, oddalającego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 6 listopada 2009r. w przedmiocie nakazanej rozbiórki obiektu letniskowego na działkach Z. K. w Ż. Powyższe oznacza, że z dniem wydania wyroku przez NSA obowiązek rozbiórki obiektu letniskowego obciążający Z. K. stał się prawomocny i podlegał wykonaniu. W takiej sytuacji informacje wskazane przez skarżącego i objęte pismem A., z dnia 14 czerwca 2016 r., potwierdzają wyłącznie konieczność szybkiej i skutecznej egzekucji prawomocnie orzeczonego nakazu rozbiórki względem zabudowań skarżącego. Wbrew twierdzeniom skarżącego w żadnym razie nie kreują one potrzeby przeprowadzenia inwestycji polegającej na zmianie dotychczasowej lokalizacji sieci gazowej przebiegającej przez działki skarżącego. Cel wskazany w powołanym piśmie w postaci zachowania odpowiednich warunków bezpieczeństwa oraz możliwości kontroli stanu gazociągu osiągnięty zostanie poprzez wykonanie nakazanej skarżącemu rozbiórki, a nie poprzez zmianę przebiegu sieci gazowej, co do której nie ma przesłanek prawnych. Inwestor bowiem w piśmie tym wyraźnie wskazał, że nie może zgodzić się na lokalizację gazociągu pod budynkiem. Fakt, że skarżący jako indywidulany właściciel poszukuje dróg legalizacji już i tak podlegającej rozbiórce zabudowy na swojej działce poprzez zmianę przebiegu sieci gazowej całkowicie dyskwalifikuje zgłoszoną inwestycję jako inwestycję celu publicznego. Z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wynika, że inwestycja, aby została uznana za inwestycję celu publicznego, musi charakteryzować się dwoma cechami. Po pierwsze, musi być to przedsięwzięcie o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym bądź krajowym. Po wtóre, przedsięwzięcie musi stanowić realizację celów wskazanych w art. 6 u.g.n. Łączne spełnienie obu przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie go do inwestycji celu publicznego. Pojęcie celu publicznego, z etymologicznego punktu widzenia, oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich (G. Bieńka (red.) Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami, Warszawa 2005, s. 396). Zastosowanie zasad i trybu przewidzianego dla lokalizacji inwestycji celu publicznego zależy więc od tego, czy zamierzenia inwestycyjne, wymagające uzyskania stosownej decyzji, posiadają "pierwiastek publiczny". Cel publiczny może się realizować w zaspokajaniu, nawet pośrednio, zobiektywizowanych i abstrakcyjnych potrzeb społecznych. Przy tym cecha "publiczności" celu jest przeciwstawiana ich "prywatności", z którą mamy do czynienia w przypadku zgłoszonej inwestycji. Inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (art. 2 pkt 5 może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2011 r. II OSK 672/11, ONSAiWSA 2012/4/75, LEX 1212795), co z pewnością nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Ustalając treść określenia "o znaczeniu lokalnym (gminnym)", o którym mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. należy rozważyć je z punktu widzenia zaspokojenia potrzeb i interesów społeczności lokalnej tworzącej gminną wspólnotę samorządową. Jeżeli inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy gazu, co mieści się w zadaniach własnych gminy, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie wycinek terytorium gminy, a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji, za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., skoro pośrednio ma znaczenie dla całej społeczności lokalnej, stanowiąc przejaw realizacji zadań własnych gminy. Natomiast jeśli inwestycja ta zmierza wyłącznie do zmiany sposobu zainwestowania nieruchomości tylko po to, aby zaspokoić partykularne interesy jednego członka wspólnoty gminnej, które nie mają nic wspólnego z interesem całej wspólnoty jako zbiorowości, to nie można jej nazwać inwestycją celu publicznego. Podkreślić należy, że obecnie tylko budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej ex definitione stanowi w tym zakresie cel publiczny, a pozostałe zamierzenia inwestycyjne z tej sfery gospodarki do uzyskania takiej kwalifikacji potrzebują wykazania się dodatkową cechą znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego danej inwestycji, które należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. W tej sytuacji Sąd uznał, że Kolegium, w oparciu o prawidłowo zgromadzony i wszechstronnie rozważony materiał dowodowy ustaliło stan faktyczny, który mógł stać się podstawą do zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego. Sąd nie dostrzegł uchybień w zakresie przepisów postępowania określających zasady prowadzenia postępowania dowodowego, w tym art. 75 i art. 84 k.p.a. w zakresie niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu gazownictwa w celu ustalenia, czy inwestycja ma charakter publiczny. Wyjaśnić należy, że "cel publiczny" jest kategorią normatywną, a więc kwestią prawną a nie faktyczną i żaden biegły posiadający wiedzę specjalną nie może o tym przesądzać. Biegły może wyłącznie wypowiadać się o sferze faktów z zakresu dziedziny, w której posiada wiedzę fachową dla wyjaśnienia wątpliwości relewantnych prawnie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest bowiem dopuszczalny dowód z opinii biegłego w celu ustalenia obowiązującego stanu prawnego oraz zasad stosowania i wykładni obowiązujących przepisów prawa. Przedmiotem opinii biegłego może być wyłącznie okoliczność faktyczna mająca znaczenie prawne dla sprawy, a nie jej stan prawny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.