II SA/Gd 433/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. na decyzję Wojewody z dnia 12 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez A. jest decyzja Wojewody z dnia 12 czerwca 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 19 lutego 2015 r. wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowalnych. Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 19 lutego 2015 r., powołując się na przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, Starosta wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego przez skarżącą Spółkę zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na posadowieniu tymczasowego kontenera na działkach nr [...]-[...] obr. B. gm. S., z uwagi na niewykonanie obowiązków wynikających z postanowienia tego organu z dnia 29 grudnia 2014 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ I instancji wskazał, że inwestor zgłosił zamiar wykonania wskazanych robót budowlanych w dniu 1 grudnia 2014 r. Postanowieniem 29 grudnia 2014 r. organ wezwał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia. Jednocześnie poinformował, że bieg terminu do wniesienia ewentualnego sprzeciwu rozpocznie się od dnia, w którym inwestor uzupełni zgłoszenie, a gdy zgłoszenie nie zostanie uzupełnione, od wskazanego w postanowieniu terminu, który organ wyznaczył na 26 stycznia 2015 r. W dniu 29 stycznia 2015 r. wpłynęło pismo, nadane 26 stycznia 2015 r., zawierające wyjaśnienia inwestora. Organ stwierdził jednakże, że inwestor nie wypełnił obowiązków nałożonych tym postanowieniem, a mianowicie nie wskazał dokładnego okresu, w którym zamierza posadowić przedmiotowy kontener i nie można wykluczyć przekroczenia okresu 120 dni, nie przedłożył prawidłowo wypełnionego oświadczenia z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, nie zwymiarował kontenera ani jego odległości od granic działki, nie złożył uzgodnienia ani też zgody zarządcy drogi na posadowienie kontenera oraz uzgodnienia z gestorem sieci kolidujących z inwestycją. Dlatego też decyzją z dnia 19 lutego 2015 r., Starosta wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ wyjaśnił, że 30-dniowy termin z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego liczy się od dnia wpływu zgłoszenia do organu administracji bez uwzględnienia tego dnia, zgodnie z art. 57 §1 Kpa. Skoro zatem wniosek inwestora wpłynął do organu w dniu 1 grudnia 2014 r., to ostatnim dniem na zajęcie stanowiska w sprawie był 31 grudnia 2014 r. Postanowienie z dnia 29 grudnia 2014 r. zostało więc wydane w terminie. A. w odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego przez uznanie, że inwestor nie wykonał obowiązków wskazanych w postanowieniu z dnia 29 grudnia 2014 r. Nadto zarzuciła błędne uznanie, że został zachowany termin do wniesienia sprzeciwu i postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia, gdyż postanowienie to zostało doręczone dopiero w dniu 2 stycznia 2015 r., a więc po upływie 30-dniowego terminu. Błędnie również organ ustalił początkową datę tego terminu na 2 grudnia 2014 r., twierdząc przy tym, że zgłoszenie wpłynęło do organu 1 grudnia 2014 r., bowiem w rzeczywistości zgłoszenie zostało doręczone organowi w dniu 28 listopada 2014 r., co powoduje, że termin dla organu upłynął 28 grudnia 2014 r. Skarżąca zarzuciła też, że organ niepotrzebnie i naruszeniem przepisów prawa zwlekał z podjęciem decyzji w sprawie. W uzasadnieniu odwołania skarżąca stwierdziła zaś w szczególności, że prawidłowo wskazała przewidywany okres posadowienia kontenera na okres od 3 do 6 miesięcy. Takie określenie terminu nie wpływało na możliwość ustalenia przez organ prawidłowej procedury, czego zresztą organ dokładnie nie wykazał. Jeżeli zaś organ zakłada, że kontener może być posadowiony wyłącznie na 120 dni, to powinien wskazać taki termin, a skarżąca go dotrzyma. Rozpoznając odwołanie, Wojewoda decyzją z dnia 12 czerwca 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że wniesienie sprzeciwu było uzasadnione. Inwestor nie wypełnił bowiem żadnego z obowiązków wskazanych w postanowieniu z dnia 29 grudnia 2014 r. Postanowienie to miało przede wszystkim wyjaśnić czy planowany do posadowienia obiekt, opisany przez inwestora jako tymczasowy, można rzeczywiście tak zakwalifikować. Po uzupełnieniu zgłoszenia, uznać należało jednak, że nie jest takim obiektem, a więc zasadne było wniesienie sprzeciwu. Wskazany przez inwestora termin od 3 do 6 miesięcy jest niewłaściwy, bowiem nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymagać będzie jedynie procedury zgłoszenia, dopuszczalnej stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowanego. Inwestor powinien zaś podać dokładną datę posadowienia i rozbiórki. Z akt administracyjnych wynika, że zgłoszenie wpłynęło do organu w dniu 1 grudnia 2014 r., a inwestor wskazał jako datę rozpoczęcia robót 11 grudnia 2014 r. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że niewłaściwie zostało podpisane oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że wydanie postanowienia z dnia 29 grudnia 2014 r. spowodowało przerwanie biegu terminu do wniesienia sprzeciwu. W niniejszej sprawie inwestor uzupełnił zgłoszenie w dniu 29 stycznia 2015 r., kiedy to wpłynęło do organu pismo nadane w dniu 26 stycznia 2015 r. Stąd też termin do wniesienia sprzeciwu upływał 28 lutego 2015 r., a decyzja została wydana 19 lutego 2015 r. Organ odwoławczy uznał za błędny pogląd inwestora, że upływ 30-dniowego terminu, obliczonego bez uwzględnienia postanowienia o uzupełnieniu braków, uprawniał inwestora do rozpoczęcia robót. Wskazując na rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w zakresie zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu, organ stwierdził, że dołączony do odwołania wydruk, wskazujący datę nadania do organu I instancji przesyłki zawierającej zgłoszenie, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż termin 30-dniowy do wniesienia sprzeciwu liczony jest od dnia wpływu tego wniosku do organu. Organ odwoławczy na podstawie akt administracyjnych stwierdził zaś, że zgłoszenie wpłynęło do organu I instancji w dniu 1 grudnia 2014 r. W skardze na powyższą decyzję skarżąca Spółka powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ odwoławczy przepisów art. 7, 8, 75 §1 i art. 78 Kpa przez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z wydruku ze strony Poczty Polskiej, potwierdzającego dzień doręczenia zgłoszenia robót budowlanych do organu I instancji, co miało wpływ na sposób określenia 30-dniowego terminu, który to został obliczony błędnie. Doprowadziło to do utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Termin ten powinien być natomiast liczony od 29 listopada 2015 r., gdyż zgłoszenie doręczono organowi I instancji w dniu 28 listopada 2014 r. Termin na wniesienie sprzeciwu upłynął zatem w dniu 28 grudnia 2014 r. Postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia wydano dopiero 29 grudnia 2014 r. Skarżąca zarzuciła również błędną wykładnię art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego przez uznanie, że 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu zostaje zachowany jeżeli w tym terminie wydano decyzję, wskazując, że w terminie tym organ powinien nie tylko wydać ale również nadać i doręczyć stosowną decyzję. Wskazując na te zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrolą legalności w przedmiotowej sprawie objęto decyzję w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego przez skarżącą zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na posadowieniu tymczasowego kontenera na działkach nr [...]-[...] obr. B. gm. S. Organy administracji obu instancji uznały, że zamierzenie budowlane nie może być realizowane na podstawie zgłoszenia, gdyż nie zostały uzupełnione braki wniosku złożonego przez skarżącą. Decyzja organu I instancji wydana została w oparciu o przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Stosownie natomiast do art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3. Zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kompletności złożonego przez skarżącą zgłoszenia, a także zachowania przez organ I instancji 30 - dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji. Organ bowiem wezwał skarżąca do uzupełnienia zgłoszenia postanowieniem z dnia 29 grudnia 2014 r. Organy obu instancji ustaliły, że zgłoszenie skarżącej wpłynęło do Starosty dnia 1 grudnia 2014 r. Skarżąca twierdziła natomiast, że zgłoszenie zostało doręczone organowi w dniu 28 listopada 2014 r. i do odwołania dołączyła wydruk ze strony Poczty Polskiej. Organ odwoławczy uznał, że dowód ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż wskazuje jedynie datę nadania przesyłki zawierającej zgłoszenie do organu I instancji, natomiast termin 30-dniowy do wniesienia sprzeciwu liczony jest od dnia wpływu tego wniosku do organu, co miało miejsce 1 grudnia 2014 r. Istotnie taka data widnieje na prezentacie organu I instancji znajdującej się na zgłoszeniu skarżącej Spółki. Uszło jednakże uwadze organu odwoławczego, że na dołączonym do odwołania wydruku znajduje się również adnotacja dotycząca daty doręczenia przesyłki. Wynika z niej, że przesyłka nadana przez skarżącą w dniu 27 listopada 2014 r. została doręczona adresatowi – Starostwu Powiatowemu w dniu 28 listopada 2014 r. Data doręczenia ma natomiast istotne znaczenie dla obliczenia terminu do wniesienia sprzeciwu. W tej kwestii znajduje bowiem zastosowanie reguła ogólna z art. 61 § 3 Kpa, zgodnie z którą datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Dopiero zatem od chwili wszczęcia postępowania rozpoczął bieg termin dla organu do wniesienia sprzeciwu lub nałożenia na skarżącego, w drodze postanowienia, obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. W tym zaś zakresie sprawa nie została sposób należyty wyjaśniona. Z akt administracyjnych wynika, że postanowienie organu I instancji wzywające skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia wydane zostało w dniu 29 grudnia 2014 r. i wysłane do skarżącej w dniu 30 grudnia 2014 r. oraz doręczone w dniu 2 stycznia 2015 r. Wydanie przez organ postanowienia w trybie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane przerywa biegu terminu do wniesienia sprzeciwu. Wydanie postanowienia w tym trybie ma na celu uzupełnienie zgłoszenia. Dopiero zatem od chwili wpływu żądanych dokumentów organ ma możliwość zapoznania się z kompletnym zgłoszeniem, a więc zbadania wszystkimi istotnymi okolicznościami sprawy. Co za tym idzie, należy przyjąć, iż fakt wydania przez organ postanowienia w trybie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane przerywa bieg terminu do wniesienia sprzeciwu, który ponownie jest liczony od daty uzupełnienia zgłoszenia lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia. Organ musi mieć zagwarantowane 30 dni na podjęcie czynności wyjaśniających w odniesieniu do danego zgłoszenia oraz zajęcie stanowiska i wysłanie stronie ewentualnego sprzeciwu. Uzupełnienie zgłoszenia o żądane elementy może bowiem doprowadzić do sytuacji, w której organ będzie miał do czynienia z innym rodzajowo zgłoszeniem, niż mogłoby to wynikać z pierwotnie złożonych dokumentów. Powyższy pogląd został zaakceptowany zarówno w doktrynie (zob. J. Siegień "Prawo budowane - Komentarz" 4. wydanie, Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2003, str. 236), jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 1999 roku, sygn. IV SA 747/97, Baza Orzeczeń LEX nr 47285, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 roku, sygn. II OSK 574/08, Baza Orzeczeń LEX nr 555017; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2005 roku, sygn. OSK 1561/04 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle zarzutów skargi, dla oceny możliwości wydania w niniejszej sprawie przez organ I instancji decyzji przewidzianej w art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane zasadnicze znaczenie ma sposób liczenia 30 - dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, a tym samym terminu do wydania postanowienia z art. 30 ust. 2 ww. ustawy. Skoro bowiem postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia przerywa bieg terminu do wniesienia sprzeciwu, to nałożenie nim obowiązków na zgłaszającego musi być dokonane w tym terminie (przed jego upływem). Po jego upływie nie miałoby bowiem racji bytu. I właśnie ta kwestia uszła uwadze organu odwoławczego. Upływ 30-dniowego terminu powoduje utratę kompetencji organu do wydania decyzji o sprzeciwie, stąd też istotne znaczenie ma prawidłowe ustalenie tego terminu. W orzecznictwie dokonuje się różnej wykładni przepisu art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane w zakresie zachowania przez organ terminu 30-dniowego do wniesienia w drodze decyzji sprzeciwu. Po pierwsze, przyjmuje się, że termin ten jest zachowany w sytuacji, gdy organ doręczy decyzję stronie (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 14 marca 2012 r., II OSK 2471/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Po drugie, prezentowany jest pogląd, że dla zachowania terminu wystarczające jest wydanie decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2012 r., II OSK 808/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wreszcie, w orzecznictwie ukształtował się także trzeci pogląd, zgodnie z którym w terminie 30 dni organ powinien nie tylko wydać ale również nadać decyzję w placówce pocztowej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2012 r., II OSK 2425/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). I właśnie ten podgląd Sąd podziela. Prezentowany przez skarżącego pogląd, iż 30 - dniowy termin na wniesienie sprzeciwu jest zachowany, jeżeli przed jego upływem decyzja została stronie doręczona, uzasadniany jest treścią art. 110 k.p.a., który stanowi, iż organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Taka interpretacja treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego prowadzi jednakże wielokrotnie do skutków sprzecznych z zamierzeniem ustawodawcy. Strony dokonujące zgłoszenia mogą bowiem przez swoje działania w zakresie odbioru korespondencji uniemożliwić wniesienie sprzeciwu. Uzależnienie daty wydania decyzji od daty jej doręczenia, prowadzi do niewłaściwych skutków z punktu widzenia zasady porządku prawnego i pewności prawa. Okoliczność, kiedy przesyłka zostanie adresatowi doręczona uzależniona jest od sprawności działania podmiotu jakim jest podmiot dokonujący doręczeń oraz częstokroć od woli adresata, który w granicach obowiązującego prawa może wpływać na datę doręczenia mu przesyłki. Norma art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego nakłada na organ administracji obowiązek wniesienia sprzeciwu w określonych sytuacjach. Obowiązek ten został na organ nałożony w określonym celu - ochrony pewnych wartości istotnych z punktu widzenia ustawodawcy. W ocenie Sądu przepis, który nakłada na organ określony obowiązek i określa termin jego realizacji, nie powinien być interpretowany w sposób, który uzależnia możliwość zrealizowania tego obowiązku od działania innego podmiotu niż organ, na którego postępowanie organ ten nie ma żadnego wpływu, w tym od samej strony, której interes pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem organu. Organ jako podmiot zobowiązany do wniesienia sprzeciwu winien wiedzieć, kiedy nastąpi upływ tego terminu. Interpretacja treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, według której wymagane jest doręczenie decyzji, zgodna jest niewątpliwie z interesem zgłaszającego, który oczekując na podjęcie robót, powinien uzyskać informację o tym, czy sprzeciw został przez organ wniesiony. Interes ten może jednak zostać zrealizowany również poprzez uzyskanie przez inwestora w organie informacji w tym zakresie. Natomiast uzależnienie możliwości wniesienia przez organ sprzeciwu od jego doręczenia w terminie 30 dni od zgłoszenia, uzależnia możliwość wydania decyzji od zdarzenia przyszłego jakim jest doręczenie korespondencji i może uniemożliwić organowi wydanie decyzji, mimo zachowania przez niego należytej staranności w zakresie realizacji nałożonych obowiązków. Zdaniem Sądu, ochronę interesów inwestora dokonującego zgłoszenia w Prawie budowlanym zapewnia ta interpretacja, że ewentualna decyzja musi zostać wydana i nadana w terminie 30 dni od daty dokonania zgłoszenia. Przyjęcie, iż decyzja ta musi być w tym terminie doręczona, nie jest dla ochrony interesów inwestora niezbędne, natomiast stoi w sprzeczności z możliwością prawidłowej realizacji przez organ administracji nałożonego na niego przez przepis prawa w interesie publicznym obowiązku. Zauważyć należy, iż wynikającą z art. 28 Prawa budowlanego zasadą jest uzyskanie przez inwestora przed realizacją robót budowlanych pozwolenia na budowę. Roboty te podlegają zatem co do zasady kontroli organu nadzoru budowlanego. Tryb zgłoszeniowy przewidziany w art. 30 Prawa budowlanego ma charakter wyjątku od tej zasady. Interpretacja przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którą termin na wniesienie sprzeciwu jest zachowany, jeżeli organ w tym terminie doręczy decyzję adresatowi, umożliwia inwestorowi uniknięcie ingerencji organu nadzoru budowlanego z przyczyn od organu niezależnych. Prowadzi to do niepożądanych przez racjonalnego ustawodawcę sytuacji. Istotne z punktu widzenia ustawodawcy stany faktyczne mogą bowiem pozostać poza kontrolą organu z uwagi na działania poczty bądź strony, uniemożliwiające zachowania daty wydania decyzji. Takiego niebezpieczeństwa nie ma w przypadku, gdy uznaje się, że organ w terminie 30 dni powinien wydać i nadać decyzję wnoszącą sprzeciw, tj. wysłać ją do strony. I właśnie dlatego Sąd podziela taką interpretację art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Pogląd ten łagodzi bowiem słabe strony dwóch poprzednich koncepcji, godząc potrzeby organu wnikliwego rozpatrzenia sprawy i oceny zgłoszenia oraz interes strony zgłaszającej. Na marginesie jedynie wskazać należy, że ostatecznie ten właśnie pogląd uzyskał akceptację ustawodawcy i z dniem 28 czerwca 2015 r. został wprowadzony do Prawa budowlanego art. 30 ust. 6a w celu doprecyzowania tej kwestii, z uwagi na stwierdzone poważne rozbieżności w orzecznictwie. Stanowi on, że za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego i ma zastosowanie jedynie do spraw wszczętych po jego zmianie. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że prawidłowo organy obu instancji uznały, że niezbędne jest dokładne określenie przez inwestora czasu posadowienia tymczasowego obiektu budowalnego objętego zgłoszeniem, jako że od tego zależy ocena dopuszczalności realizacji zmierzenia inwestycyjnego we wskazanym trybie. Jeżeli przedmiotem zgłoszenia jest zamierzenie wymagające pozwolenia na budowę organ wnosi sprzeciw(art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego). Tymczasowy obiekt budowlany może być zrealizowany na podstawie zgłoszenie jedynie na okres do 120 dni. Dłuższy okres użytkowania wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Stąd też nie jest możliwe określenie prze organ właściwego terminu i zaakceptowanie zgłoszenia jedynie na dopuszczalny okres. Organ administracji nie może modyfikować wniosku strony. Poza tym istota zgłoszenia polega na tym, że niewniesienie sprzeciwu oznacza akceptację przyjętego przez inwestora trybu realizacji robót budowlanych. To zaś jest możliwe wyłącznie przy prawidłowym, precyzyjnym i kompletnym zgłoszeniu, dotyczącym konkretnego zamierzenia określonego w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Mając powyższe rozważania na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu, stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.