II SA/Gd 433/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr SKO Gd/6003/24 w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo - wychowawczej uchyla zaskarżone postanowienie. I. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołania I. M. (dalej jako: "wnioskodawca", "strona", "skarżący") od decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Kartuzach (dalej jako: "Dyrektor", "organ I instancji") z dnia 18 maja 2022 r. w sprawie ustalenia opłaty za pobyt K. M. w placówce opiekuńczo-wychowawczej, decyzją z dnia 23 maja 2023 r. orzekło utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. Wnioskiem z dnia 2 października 2023 r. wnioskodawca zwrócił się do Kolegium o wznowienie, w trybie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."), postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wskazując, że został pozbawiony możliwości uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym. Podniósł między innymi, że nie mógł przedstawić dowodu wskazującego, że jego syn K. M., nie przebywał formalnie w pieczy zastępczej, gdyż od 25 lutego 2021 r. do 30 czerwca 2022 r. odbywał wyrok umieszczenia w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym. Miało to wpływ na wynik sprawy, gdyż inne opłaty miesięczne obowiązują rodziców za okres, gdy dziecko przebywało poza pieczą zastępczą. Jego syn w pieczy zastępczej przebywał 5 miesięcy, od listopada 2021 r. do maja 2022 r. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2023 r., Kolegium odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 23 maja 2023 r. uznając, że wnioskodawca uchybi terminowi wskazanemu w art. 148 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 października 2024 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/ Gd 546/24 uchylił postanowienie Kolegium z dnia 21 grudnia 2023 r. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że wniosek o wznowienie postępowania z powodu wskazanego w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został złożony z uchybieniem terminu. Niemniej jednak w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie Kolegium nie przenalizowało, czy wskazywana przez skarżącego okoliczność woli przedstawienia dowodu z wyroku Sądu Rejonowego wskazuje w istocie żądanie wznowienia postępowania także z powodu określonego w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Dopiero doprecyzowanie tej kwestii przez wnioskodawcę pozwoliłoby w pełni odnieść się do złożonego wniosku o wznowienia postępowania i w zależności od poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych rozstrzygnąć o zasadności przedstawionego żądania. Sąd podkreślił, że jeżeli wniosek o wznowienie postępowania odnosi się do więcej niż jednak z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a., to obowiązkiem organu administracji przed orzeczeniem o zasadności wznowienia jest zweryfikowanie istnienia każdej wskazanej we wniosku okoliczności przez pryzmat ustawowych podstaw wznowieniowych. Ponownie rozpoznając wniosek Kolegium zwróciło się do strony o sprecyzowanie wniosku o wznowienie postępowania z dnia 2 października 2023 r. W odpowiedzi na powyższe wnioskodawca w piśmie z dnia 10 lutego 2025 r. wyjaśnił, że o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 23 maja 2023 r. wniósł na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz przesłanki z art. 145 § pkt 4 k.p.a. W dodatkowym piśmie z dnia 2 kwietnia 2025 r. wskazał ponadto, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie dowiedział się w dniu 14 września 2023 r. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2025 r. Kolegium ponownie odmówiło wznowienia postępowania. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podniósł, że mając na uwadze treść zgłoszonego przy piśmie z dnia 2 października 2023 r., a sprecyzowanego przy piśmie z dnia 10 lutego 2025 r., wniosku strony o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Kolegium z dnia 23 maja 2023 r. w trybie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zasadnym było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, z uwagi na uchybienie terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił, że w piśmie z dnia 2 kwietnia 2025 r. strona wskazała, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dowiedziała się w dniu 14 września 2023 r. Tymczasem z analizy akt organu I instancji (karta nr 12) wynika, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania strona posiadała wiedzę co najmniej w dniu 20 grudnia 2021 r., a to dlatego, że w piśmie z tego dnia, zatytułowanym "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa /ponaglenie/", strona sama podała, że "mój syn K. M. prawie od roku i w dniu wszczęcia postępowania w dniu 03.12.2021 r., przebywał i nadal przebywa FAKTYCZNIE w MOW (decyzja/orzeczenie SR Kartuzy) w innym województwie (w tzw. "poprawczaku"), FAKTYCZNY-pobyt w MOW, uniemożliwia naliczanie opłat art. 193 u.o.w.r.i.s.p.z". W związku z powyższym, zdaniem Kolegium, należało przyjąć, że wniesiony drogą elektroniczną w dniu 2 października 2023 r., a sprecyzowany przy piśmie z dnia 10 lutego 2025 r., wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie przewidzianym przepisem art. 148 § 1 k.p.a. i w konsekwencji odmówić wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Ustosunkowując się natomiast do wniosku w zakresie wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kolegium, podzielając stanowisko WSA w Gdańsku wyrażone w wyroku z dnia 2 października 2024 r., wskazało, że również i w tym zakresie wniosek został wniesiony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a. Decyzja Kolegium z dnia 23 maja 2023 r. została doręczona stronie w dniu 8 czerwca 2023 r., a wniosek o wznowienie postępowania złożony został dopiero w październiku 2023 r. Zdaniem organu taki stan skutkuje brakiem możliwości wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 145 pkt 4 i 5 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że nie było podstawy do wznowienia postępowania odwoławczego zakończonego decyzją Kolegium z dnia 23 maja 2023 r. Skarżący wyjaśnił, że organ I instancji zataił przed nim okoliczność, że syn został umieszczony w MOW, a skarżący nie był w stanie ustalić miejsca faktycznego miejsca pobytu syna, w związku z czym nie był w stanie przedstawić organowi odwoławczemu żadnych faktów o pobycie w MOW. Zarzucił ponadto naruszenie przepisu art. 222 k.p.a. poprzez błędną kwalifikację pisma jako skargi lub wniosku. Podkreślił, że o tym czy pismo jest skargą albo wnioskiem decyduje treść pisma a nie jego forma zewnętrzna. Wyjaśnił, że na trzeciej stronie wniosku z dnia 2 października 2023 r. zawarł informację, która rozszerzała przedmiotowy wniosek o przesłankę wynikającą z art. 145 pkt 5 k.p.a. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 235 k.p.a., wyjaśniając, że wniosek z dnia 2 października 2023 r., był jednoznacznie żądaniem wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Kolegium z dnia 23 maja 2023 r. Wskazał także na naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84, art. 107 § 3 i art. 124 § 2 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego sprawy polegające m. in.: na niezbadaniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie w szczególności poprzez zignorowanie wezwania w odwołaniu z dnia 29 czerwca 2022 r., wniosku o orzeczenie przez Kolegium co do istoty sprawy z art. 138 k.p.a. oraz prowadzenia postępowania odwoławczego wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, jak i nieuzasadnienia czy postępowanie było prowadzone w sposób zaprzeczający zasadzie zaufania obywateli do organów państwa. Uzasadniając skargę podniósł, że organ I instancji w decyzji określającej opłatę za pobyt syna w pieczy zastępczej zataił informację, że K. M. przez większość czasu przebywał w "poprawczaku" w tzw. MOW Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym, czyli nie przebywał faktycznie a jedynie formalnie w pieczy zastępczej. Skarżący informację o tym, kiedy syn faktycznie został umieszczony w MOW i jak długo w nim przebywał uzyskał dopiero w dniu 14 września 2023 r., podczas spotkania z synem. Dodatkowo wskazał, że wbrew stanowisku Kolegium wyrażonym w decyzji z dnia 30 kwietnia 2025 r., w piśmie z dnia 20 grudnia 2021 r. nie wskazywał, że ma wiedzę o tym, że jego syn w dalszym ciągu przebywa w MOW, a jedynie przypuszcza, że taka możliwość istniała. Podkreślił jednocześnie, że czynił starania, aby uzyskać z innych źródeł (Ośrodek Rozwoju Edukacji w Warszawie) informacje o pobycie syna w MOW (o dacie i miejscu pobytu), ale wnioski były rozpoznawane odmownie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia. W jej wyniku postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2025 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia 23 maja 2023 r. w sprawie ustalenia opłaty za pobyt K. M. w placówce opiekuńczo – wychowawczej. W przedmiotowej sprawie skarżący złożył w dniu 2 października 2023 r. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z dnia 23 maja 2023 r. w sprawie ustalenia opłaty za pobyt syna w placówce opiekuńczo – wychowawczej opierając go na przesłankach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję). Rozpoznając przedmiotowy wniosek organ uznał, że wniosek o wznowienie postępowania oparty na przesłance wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został złożony po terminie, gdyż decyzja z dnia 23 maja 2023 r. została doręczona stronie w dniu 8 czerwca 2023 r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania złożony został dopiero w październiku 2023 r., co skutkuje uznaniem, że strona uchybiła terminowi wskazanemu w art. 148 § 1 k.p.a. Jednocześnie organ uznał, że także wniosek oparty na przesłance wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 został wniesiony z uchybieniem terminu. Zdaniem Kolegium o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania skarżący posiadał bowiem wiedzę co najmniej w dniu 20 grudnia 2021 r. Przechodząc do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że prawomocnym wyrokiem z dnia 2 października 2024 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 546/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przesądził, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania z powodu wskazanego w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został złożony po terminie określonym w art. 148 k.p.a. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną oznacza, że sąd rozpoznający ponownie sprawę, która dotyczy tego samego skarżącego musi przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak określono ją w prawomocnym, wcześniejszym orzeczeniu. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest bowiem z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy, a jej oddziaływaniem objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie w danej sprawie. Związanie dotyczy oceny prawnej, czyli wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie, co może odnosić się zarówno do stanu faktycznego, jak i wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego (por. wyrok NSA z 12 września 2025 r., III OSK 178/24; wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się temu w pełnym zakresie (por. wyrok WSA w Krakowie z 29 lipca 2025 r., III SA/Kr 164/25). Oznacza to, że w ponownym postępowaniu dotyczącym tej samej strony nie jest możliwe dokonywanie odmiennych ocen prawnych w odniesieniu do kwestii przesądzonych we wcześniejszym uzasadnieniu. W realiach kontrolowanej sprawy sprowadza się to do tego, że Sąd orzekający o prawidłowości orzeczenia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego nie może czynić nowych ustaleń co do tego czy wniosek o wznowienie postępowania oparty na przesłance wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został złożony w terminie. Tę kwestię prawomocnie rozstrzygnięto w wyroku z 2 października 2025 r. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest natomiast prawidłowość uznania przez Kolegium, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego oparty o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. został wniesiony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia (por. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., II OSK 999/16). Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania: 1) dotyczy decyzji ostatecznej; 2) został wniesiony przez podmiot, któremu przysługuje status strony; 3) jest oparty na ujętych w k.p.a. przesłankach wznowienia; 4) został złożony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. W przypadku stwierdzenia, że nie zachodzi którakolwiek z wymienionych w punktach 1 – 4 przesłanek organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 (por. wyrok NSA w Warszawie z 14 czerwca1999 r., IV SA 2397/98). Nie można odmówić wznowienia postępowania, jeżeli żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę w ustawowym terminie i jeżeli została wskazana ustawowa podstawa wznowienia (tak: wyrok NSA z 28 sierpnia 1996 r., SA/Ka 2966/95; wyrok NSA z 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98; wyrok NSA z 30 września 1999 r., IV SA 1532/97). Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin ten, co należy przypomnieć, liczony jest nie od daty dowiedzenia się o decyzji, ale od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (tak WSA w Gliwicach, wyrok z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 487/20). W niniejszej sprawie podstawą wznowienia postępowania jest wskazywana przez skarżącego okoliczność związana z przebywaniem syna skarżącego w młodzieżowym ośrodku wychowawczym w okresie za jaki został on zobowiązany do poniesienia opłaty z tytułu pobytu syna w placówce opiekuńczo – wychowawczej. Skarżący wskazał, że datą, w której dowiedział się o okoliczności stanowiącej wznowienie postępowania jest dzień 14 września 2023 r., kiedy to udało mu się przeprowadzić rozmowę z synem, w wyniku której uzyskał informacje o okresie w jakim przebywał on w ośrodku wychowawczym. Natomiast powodem, dla którego w niniejszej sprawie organ odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie było uznanie, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania skarżący posiadał wiedzę co najmniej od 20 grudnia 2021 r., albowiem na okoliczność tę skarżący powoływał się w piśmie z tego dnia zatytułowanym "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa/ponaglenie". Podkreślić należy, że strona żądająca wznowienia postępowania administracyjnego musi udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, ze ścisłością umożliwiającą ustalenie, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w utrwalonym już orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 6109/21, wyrok NSA z dnia 19 maja 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 1038/97). W przedmiotowej sprawie rozważenia wymaga ocena organu odwoławczego, zgodnie z którą o okoliczności wznowienia postępowania strona miała wiedzę co najmniej w dniu 20 grudnia 2021 r. tj. w dniu złożenia pisma określonego jako "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa/ponaglenie". Z treści tego pisma wynika, że skarżący powołał się na okoliczność przebywania syna w tzw. poprawczaku. We wniosku o wznowienie postępowania wskazał podstawę prawną skierowania syna do tej placówki, okres w jakim w niej przebywał oraz lokalizację placówki. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym cechą charakterystyczną przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest to, że zgłoszone przez stronę okoliczności są istotne dla sprawy, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne, a w konsekwencji muszą mieć wpływ na zmianę treści decyzji (wyrok WSA w Białymstoku z 4 września 2025 r., II SA/Bk 964/24, CBOSA). W ocenie Sądu, ocena "istotności" danej okoliczności dla sprawy i jej wpływ na zmianę treści decyzji wiążą się z stopniem precyzyjności przywołanej okoliczności. Innymi słowy, powołanie w toku postępowania w sposób ogólny pewnych okoliczności, które nie zostały wyjaśnione przez organ administracji, nie wyklucza możliwości żądania wznowienia postępowania w sytuacji, gdy strona sama precyzyjnie je ustali i będzie w stanie wskazać dowody na ich poparcie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie albowiem to skarżący ustalił okres i miejsce przebywania syna w czasie, za który naliczono mu opłatę z tytułu pobytu dziecka w palcówce opiekuńczo – wychowawczej. Okoliczność ustalona przez skarżącego ma istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy gdyż przebywanie dziecka poza pieczą zastępczą ma wpływ na wysokość opłaty. Z tego względu Sąd uznał, że kwestie powołane we wniosku o wznowienie postępowania stanowią istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z uwagi na powyższe zachodzi konieczność ponownej oceny przez organ administracji zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i wydania stosownego rozstrzygnięcia. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.