II SA/Gd 434/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2016r., sygn. akt [...] w przedmiocie odnowienia gruntu leśnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2016 r. uchylającą decyzję Starosty z dnia 9 marca 2016 r. w zakresie terminu do wykonania zabiegów gospodarczych na działce nr [..] obręb ewidencyjny W. i umarzającą w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że obowiązki z zakresu gospodarki leśnej określone przez organ pierwszej instancji organ odwoławczy uznał za prawidłowe i zgodne z art. 13 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r., poz. 788). W skardze zawnioskowano jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając, że w razie jej wykonania skarżąca narażona zostanie na znaczną szkodę związaną z koniecznością poniesienia wysokich kosztów łączących się z odnowieniem gruntu leśnego w ramach nałożonych obowiązków. Rozpoznając wniosek skarżącej spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435). Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarcza również, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, Lex nr 948885). W złożonym w niniejszej sprawie wniosku skarżąca spółka nie wykazała na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonej decyzji, jak również nie sprecyzowała ani też nie przybliżyła, jaką szkodę poniosłaby w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku poprzestano na ogólnikowym przytoczeniu hipotezy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie odnosząc jej do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy i indywidualnej sytuacji skarżącej. Wyjaśnić należy, że przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać przede wszystkim z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie wskutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Ustalenie zaś, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną, jest możliwe tylko na podstawie okoliczności konkretnej sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o znacznej szkodzie majątkowej można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Chodzi tutaj zatem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt II OZ 529/16, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wskazania i uzasadnienia zaistnienia jednej z przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.