II SA/Gd 455/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg L. P. – K. i B. S. na decyzję Wojewody z dnia 28 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. L. P.-K. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z 28 maja 2019 r., która utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 12 marca 2014 r. udzielającej A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na terenie obejmującym działki nr: [..]-[..] w G. przy ul. Ś. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 455/19. Skargę na powyższą decyzję wniósł także B.S. – jego skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gd 469/19. Postanowieniem z 28 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 469/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej zwaną p.p.s.a., połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. II SA/Gd 455/19 i II SA/Gd 469/19 i zarządził prowadzenie ich pod sygn. akt II SA/Gd 455/19. Z akt postępowania wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z 12 marca 2014 r. Prezydent Miasta orzekł o udzieleniu A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na terenie obejmującym działki nr: [..]-[..] w G. przy ul. Ś. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli J. K., B. S., L. P.-K. oraz Stowarzyszenie. Decyzją z 22 kwietnia 2014 r. Wojewoda umorzył postępowanie w sprawie odwołania J. K. ze względu na jego cofnięcie. Natomiast postanowieniem z 23 kwietnia 2014 r. stwierdził niedopuszczalność wniesionych odwołań B. S., L. P.-K. oraz Stowarzyszenia, stwierdzając brak interesu prawnego po stronie osób wnoszących środki zaskarżenia. Na skutek rozpoznania skarg B. S. i L.P.-K. wyrokiem z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 401/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżone postanowienie w odniesieniu do odwołań wniesionych przez tych skarżących, a skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2889/15. Wojewoda, rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z 2 stycznia 2018 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta z 12 marca 2014 r. i umorzył w całości postępowanie organu i instancji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Stwierdził, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego inwestycja została zrealizowana, a decyzjami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 9 maja 2016 r., z 21 lipca 2016 r. i z 12 sierpnia 2016 r. uzyskała pozwolenie na użytkowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 11 września 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 132/18, uchylił wskazaną powyżej decyzję Wojewody. Sąd uznał, że organ odwoławczy nie miał podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę i umorzenia postępowania, pomimo że inwestycja została wykonana. Umorzenie postępowania byłoby możliwe gdyby przyjąć, że wydane pozwolenie na użytkowanie zastępuje na dalszym etapie inwestycji, tj. na etapie użytkowania inwestycji pozwolenie na budowę oraz zatwierdzenie projektu budowlanego, czyniąc je całkowicie zbytecznym. Tak jednak nie jest. Funkcją decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego jest nie tylko udzielenie pozwolenia na rozpoczęcie robót budowlanych, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, ale również zatwierdzenie projektu budowlanego – dokumentu stanowiącego część dokumentacji budowy, o której mowa w art. 3 pkt 13 Prawa budowlanego, a którą inwestor obowiązany jest przekazać właścicielowi lub zarządcy obiektu po zakończeniu procesu budowlanego. Uchylenie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie której inwestor zrealizował inwestycją nią objętą i uzyskał pozwolenie na użytkowanie nie powoduje automatycznie bezprzedmiotowości postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda rozpatrując po raz kolejny odwołania L. P.-K. i B. S. decyzją z 28 maja 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z 12 marca 2014 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, na przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej p.b.), mające zastosowanie w sprawie, tj. w szczególności art. 35 ust. 1. Organ ten wskazał dalej, że teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [..], uchwalonym Uchwałą Nr XV/355/07 Rady Miasta z dnia 19 grudnia 2007 r., a także miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..], uchwalonym Uchwałą Nr XXXVII/839/09 Rady Miasta z dnia 25 listopada 2009 r. oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części dzielnic [..], uchwalonym Uchwałą Nr Vl/92/11 Rady Miasta z dnia 23 marca 2011 r. (działki drogowe). Część nadziemną budynku tworzą dwie bryły usytuowane na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..], o przeznaczeniu: usługi/zabudowa wielorodzinna. Projekt budowlany obejmuje budynek mieszkalno-usługowy o wysokości 6 kondygnacji nadziemnych, z usługami w parterze i na kondygnacji -1, z 2 kondygnacjami podziemnymi o funkcji garażowej i usługowej (-1), wraz z infrastrukturą towarzyszącą i zagospodarowaniem [..]. Dokonując analizy przedłożonego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazał że budynek usytuowany został z zachowaniem linii zabudowy ustalonych w planie, tym samym zachowując dopuszczoną powierzchnię zabudowy określoną tymi właśnie liniami, a jego wysokość nie przekracza 21 m i jest zróżnicowana, aby spełnić wymogi planu w tym zakresie. Zaprojektowano zgodnie z planem dach płaski. Spełniony został warunek opracowania projektu co najmniej dla całego terenu 02 U/MW3 w celu zapewnienia realizacji spójnej architektonicznie zabudowy, ustalony w punkcie 6 g karty terenu 02U/MW3. Spełniono również warunki wynikające z ochrony konserwatorskiej - zaprojektowana zabudowa nawiązuje pod względem skali, bryły, podziałów i form architektonicznych do historycznej zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie, zgodnie z wymogami ustalonymi w punkcie 5 e karty terenu 03 U/MW3. Teren położony jest w granicach historycznego układu urbanistycznego śródmieścia G. wpisanego do rejestru zabytków, wobec czego inwestor uzyskał pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie robót budowlanych na obszarze zabytkowym polegających na budowie budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym przy ulicy Ś. oraz ulicy W. w G. - decyzja z 23 grudnia 2013 r. Zaprojektowano dojazd od ulicy W. w miejscu wskazanym orientacyjnie na rysunku planu, a także wjazd od ulicy Ś. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego od strony ul. Ś. należało zaprojektować przejazd do zaplecza kwartału zabudowy. Zaprojektowano przejazd o szerokości w świetle 5,00 m i o wysokości w świetle 4,20 m (str. 587 projektu), umożliwiający dojazd od strony zaplecza do budynków sąsiednich, co spełnia wymóg nałożony w planie miejscowym i jest zgodne z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Wymagania parkingowe określone w planie zobowiązywały inwestora do zaprojektowania minimum 1 miejsca postojowego na l mieszkanie i dodatkowo 0,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie urządzone jako ogólnodostępne oraz minimum 3 miejsc postojowych na 100 m² podstawowej usług, lecz nie mniej niż 2 miejsca postojowe na t punkt usługowy. Zatem dla 45 mieszkań w budynku wymagane są 54 miejsca postojowe, a dla 799,28 m² powierzchni użytkowej usług 24 miejsca postojowe. Zaprojektowano 78 miejsc postojowych, w tym 14 miejsc ogólnodostępnych, co wypełnia wymogi planu. Wojewoda wskazał, że inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od § 277 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, udzielone przez Prezydenta Miasta postanowieniem z 12 grudnia 2013 r., w zakresie umożliwiającym uznanie za odrębne strefy pożarowe zamkniętych garaży podziemnych wbudowanych w część podziemną kondygnacji -1 i -2 projektowanego budynku. Wody opadowe z terenu inwestycji są odprowadzone do sieci kanalizacji deszczowej znajdującej się w ul. Ś., zgodnie z warunkami określonymi przez gestora sieci. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że zawarty w projekcie budowlanym projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z obowiązującymi w dniu wydania weryfikowanego orzeczenia przepisami, w tym rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności spełnione zostały zawarte w tym akcie wymogi dotyczące przesłaniania, oświetlenia naturalnego i nasłonecznienia, zapewnienia dojścia i dojazdu do działki i budynku, zapewnienia odpowiedniego miejsca gromadzenia odpadów stałych, kanalizacji deszczowej oraz zapewnienia dostępu do sieci. Sam zaś projekt budowlany jest kompletny, posiada szereg wymaganych uzgodnień i pozwoleń, oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, ponadto został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się stosownymi zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto do zatwierdzonego opracowania dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył wymagane oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że inwestor spełnił wszystkie przesłanki określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 p.b. Tym samym organ I instancji był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w myśl przepisu art. 35 ust. 4 tej ustawy. Wojewoda odnosząc się do wniesionych środków zaskarżenia wskazał, że B. S. w swoim odwołaniu podniósł, że plan zagospodarowania przestrzennego nie uregulował spraw własności przejazdu do zapleczy nieruchomości Ś. [..]-[..] oraz że sprawy te miały być regulowane w postępowaniu przed sądem powszechnym, co w jego ocenie powinno stanowić podstawę do zakwestionowania oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i do zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Z poglądem tym organ się nie zgodził zaznaczając, że inwestor dysponował prawem do nieruchomości w toku postępowania, a roszczenia innych podmiotów nie znajdujące oparcia w dokumentach potwierdzających prawo własności, czy nawet ewentualna możliwość utraty tego prawa w przyszłości przez inwestora, nie dają organom żadnego prawa do kwestionowania złożonego oświadczenia. Wskazał ponadto, że B. S. sformułował również zarzut porządku urbanistycznego G. oraz konieczność realizacji placu publicznego na terenie 01 KD-X, z zabezpieczeniem pomnika [..]. W ocenie organu inwestycja spełnia wymogi związane z ochroną konserwatorską. W jej ramach zapewniono także właściwe wyeksponowanie pomnika i oprawę placu [..]. Projekt przewiduje również tymczasową lokalizację pomnika z uwagi na konieczność jego przeniesienia na czas budowy, co zostało już zrealizowane, z uwagi na to, że inwestycja obecnie jest zakończona. Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, że L. P.-K. w swoim odwołaniu również podnosił kwestię zapewnienia przejazdu do zapleczy nieruchomości sąsiadujących z inwestycją, wskazując m.in. na toczące się postępowanie sądowe w sprawie zasiedzenia części nieruchomości "przeznaczonej na komunikację z drogą publiczną". Odnosząc się do tego zarzutu, organ wskazał, że z ewidencji gruntów wynika, iż do chwili obecnej odwołujący nie uzyskał prawa do nieruchomości, po której odbywa się dojazd do zaplecza jego nieruchomości. Poza tym przyjęte rozwiązania projektowe zapewniają taki dojazd, pozostając w zgodności z ustaleniami planu miejscowego w tym zakresie, więc realizacja obiektu objętego pozwoleniem w żadnym razie nie pozbawia odwołującego możliwości korzystania z dotychczas funkcjonującego przejazdu przez działkę inwestycyjną. W skardze L. P.-K., domagając się uchylenia decyzji Wojewody, zarzucił jej naruszenie: - art. 107 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta z 12 marca 2014 r., pomimo wskazania w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.; - art. 82 ust. 3 p.b. poprzez wydanie orzeczenia, podczas gdy powołany przepis nie daje kompetencji Wojewodzie do orzekania w przedmiotowej sprawie; - art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niewyłączenie pracownika organu M. C. – osoby, która podpisała zaskarżoną decyzję, a która także brała udział w wydaniu poprzedniej decyzji uchylonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku 11 września 2018 r.; Oprócz wskazanych powyżej zarzutów, skarżący zarzucił Wojewodzie nierozpatrzenie jego zarzutów sformułowanych w odwołaniu, dotyczących w szczególności drogi dojazdowej jego nieruchomości do drogi publicznej oraz odprowadzania wód opadowych do kanalizacji deszczowej, wbrew wytycznym wskazanym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 11 września 2018 r. Nadmienił ponadto, że organ nie uwzględnił wszystkich stron w prowadzonym postępowaniu, pomijając współwłaścicieli działki nr [..] (Ś. [.]), tj. I. P.-K., M. P.-K. oraz E. P.-K. Natomiast w skardze B. S., domagając się również uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody, podniósł że postępowanie prowadzone przez organ nie wyjaśnia i nie porządkuje istotnych spraw lokalnych. Nie wskazano zasad zabezpieczenia drogi dojazdowej do nieruchomości Ś. w G. od strony podwórka. Droga ta jest konieczna z uwagi na zabezpieczenie przeciwpożarowe budynku mieszkalnego oraz z uwagi na ochronę sanitarno-epidemiologiczną (wywóz śmieci bytowych i przemysłowych z lokali gastronomicznych zlokalizowanych w budynku Ś.[.]). Projektowany dojazd, który został zaplanowany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (szerokość 5 m), dotyczy wyłącznie nieruchomości A., ponieważ nie wskazano w tym planie, że jest to dojazd współdzielony z nieruchomościami sąsiednimi. Ponadto w wyniku prowadzonej budowy nieruchomość skarżącego nie ma zapewnionego odpowiedniego odprowadzania wody opadowej do kanalizacji deszczowej biegnącej wzdłuż ulicy Ś., co stanowi dodatkowe zagrożenie zalaniem. Dodatkowo wskazał, że nie uwzględniono wszystkich stron postępowania, gdyż pominięto współwłaścicieli nieruchomości Ś.[..] w G. Nadto niniejszą sprawę prowadził/nadzorował pracownik urzędu wojewódzkiego, który wydał poprzednią decyzje uchyloną przez sądy. Na tej podstawie można domniemywać, że postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób bezstronny i obiektywny. W pismach procesowych, stanowiących odpowiedź na przedmiotowe skargi, Wojewoda, ustosunkowując się szczegółowo do zarzutów podniesionych przez skarżących, uznał że nie zasługują one na uwzględnienie. Tym samym wnioskował o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Uwzględniając stan faktyczny będący podstawą podjętego rozstrzygnięcia przez organy administracji architektonicznej oraz istniejący stan prawny sąd stwierdził, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wyżej opisane inwestycji nie narusza przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w tym również decyzje te nie pozostają w sprzeczności w wydanymi w niniejszej sprawie orzeczeniami sądów administracyjnych (w ramach art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.). Wobec powyższego, skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., dalej: p.b.) każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z tego przepisu, interpretowanego w świetle zasady ogólnej praworządności (art. 6 k.p.a.), mającej rangę zasady konstytucyjnej (zob. art. 7 Konstytucji RP) wynika, że w przypadku, gdy organ administracji zamierza odmówić inwestorowi, legitymującemu się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zatwierdzenia projektu budowlanego lub udzielenia pozwolenia na budowę winien wskazać konkretny przepis prawa uzasadniający taką odmowę. W postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego ocena zamierzeń budowlanych inwestorów odbywa się w ramach, wynikających z art. 35 ust. 1 p.b. który, jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, określa zakres i formę dopuszczalnej ingerencji organów architektoniczno - budowalnych w te zamierzenia (por. wyrok NSA z 24 lutego 2012 r. sygn. II OSK 2342/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowalnej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z kolei art. 35 ust. 4 p.b. stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W analizowanej sprawie organy administracji dokonały szczegółowej oceny rozwiązań projektowych z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego, w tym warunków technicznych oraz prawa miejscowego, dochodząc do wniosku, że są one z nimi zgodne. Podobnie, pozostałe przesłanki wydania pozwolenia na budowę, wynikające z pkt 3 i 4 art. 35 ust. 1 p.b. zostały przez inwestora spełnione. Zdaniem sądu, który również wnikliwie przeanalizował powyższe okoliczności, zajęte przez organy administracji stanowisko w powyższej kwestii nie nasuwa wątpliwości. Z treści wniesionych skarg wywieźć można, poza zarzutami natury procesowej i ustrojowej, do których sąd odniesie się w dalszej części, zarzut naruszenia przepisów prawa miejscowego w zakresie zapewnienia dojazdu do zaplecza nieruchomości skarżących – dz. nr [..] i [..] - dojazdem od ulicy Ś. Zdaniem skarżących, wbrew postanowieniom planu miejscowego, takiego dojazdu do ich nieruchomości nie zapewniono. Wskazać w tym miejscu należy, że zarzut ten nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentacji projektowej. Teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..], tj. uchwałą nr XV/355/07 Rady Miasta z 19 grudnia 2007 r., a także miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [..], tj. uchwałą nr XXXVII/839/09 Rady Miasta z 25 listopada 2009 r. oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części dzielnic [..], tj. uchwałą nr Vl/92/11 Rady Miasta z 23 marca 2011 r. (działki drogowe). Część nadziemną budynku tworzą dwie bryły usytuowane na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Ś. w G., rejon ulic Ż., Ś.i W. 02 U/MW3 i 03 U/MW3, o przeznaczeniu: usługi/zabudowa wielorodzinna. Projekt budowlany obejmuje budynek mieszkalno-usługowy o wysokości 6 kondygnacji nadziemnych, z usługami w parterze i na kondygnacji -1, z 2 kondygnacjami podziemnymi o funkcji garażowej i usługowej (-1), wraz z infrastrukturą towarzyszącą i zagospodarowaniem [..]. Jak wynika z dokumentacji projektowej, zaprojektowano dojazd od ulicy W., a także wjazd od ulicy Ś. W odniesieniu do tego drugiego wjazdu, którego prawidłowość jest kwestionowana w skardze, jak wynika z ustaleń planu miejscowego - od strony ul. Ś. należało zaprojektować przejazd do zaplecza kwartału zabudowy. W zakresie obsługi komunikacyjnej z karty terenu 03U/MW3 wynika, że dojazd od ulicy Ś. ma być zapewniony w miejscu wskazanym na rysunku planu jako wjazd na teren; należy zapewnić wspólny dojazd szerokości nie mniejszej niż 5 m poprzez działkę nr [..] (a więc jedną z działek objętych inwestycją) do działek o nr [..]-[..]. Działki nr [..] i [..], jak wskazano powyżej, stanowią przedmiot współwłasności bądź współużytkowania wieczystego skarżących. Powyższe postanowienie planu oznacza zatem, że poprzez działkę nr [..] musi zostać zapewniony dojazd do zaplecza nieruchomości skarżących. Analiza dokumentacji projektowej w tym zakresie prowadzi do wniosku, że taki przejazd o szerokości w świetle 5,00 m i o wysokości w świetle 4,20 m (str. 587 projektu) został zaprojektowany, zgodnie z wymogami planu miejscowego. Powyższe znajduje odzwierciedlenie także na mapie projektu zagospodarowania terenu inwestycji – k. 146 projektu – z której jednoznacznie wynika również, wbrew twierdzeniom skargi B. S., że dojazd ten jest zapewniony nie tylko do budynku mieszkalno – usługowego A., ale także umożliwia on dojazd do zaplecza budynków sąsiednich, jak tego wymagają postanowienia planu miejscowego. Oznacza to, że projekt, jak słusznie wywiodły organy administracji, w analizowanym zakresie spełnia wymóg nałożony w planie miejscowym i zapewnia zgodność z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się natomiast do pozostałych zarzutów skarg, a w pierwszej kolejności do zarzutu wydania decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu, wskazać należy, że jest on nieuzasadniony. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłankę wyłączenia pracownika organu wiąże bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji, w której wydaniu brała udział. Powyższa reguła nie odnosi się jednak do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego. W konsekwencji, nie było podstaw, by po uchyleniu decyzji przez sąd, w wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mogła wziąć udziału osoba, która wydała decyzję uchyloną przez sąd. Nie znajduje też uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów prawa dotyczących właściwości organu – art. 82 ust. 3 p.b. Stawiając ten zarzut skarżącemu umknęło, że w okolicznościach niniejszej sprawy decyzję w pierwszej instancji wydawał Prezydent Miasta, będącej miastem na prawach powiatu. Prezydent miasta na prawach powiatu, prowadząc postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wykonuje zadania powiatu, działając jako starosta. Nie realizuje on więc zadania tej samej jednostki samorządu terytorialnego poprzez orzekanie w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, jednocześnie zarządzając mieniem tej jednostki. W konsekwencji, również ten zarzut nie mógł zostać uznany za uzasadniony. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. w takim stopniu, by uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Faktycznie, w podstawie prawej rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., co jest wadliwe w świetle tego, że organ ten utrzymał decyzje organu I instancji w mocy, a więc faktycznie zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem sądu jest to jednak oczywista omyłka pisarska, jednoznacznie dostrzegalna w wyniku prostej analizy brzmienia sentencji decyzji powiązanej z towarzyszącym jej uzasadnieniem. Stąd też, uchybienie to nie mogło doprowadzić do uwzględnienia skargi, bowiem taki skutek może wywołać tylko takie naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Odnośnie do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z pominięciem wszystkich stron postępowania, na co wskazują skarżący, wskazać należy, że w ocenie sądu, nie jest to zarzut, który skutecznie może podnieść strona, której ten udział zapewniono i która wniosła skargę. Sąd administracyjny nie może działać z urzędu za strony, które mogą być niezainteresowane udziałem w postępowaniu, a które w każdym czasie mogą złożyć stosowny wniosek. Jeżeli strona pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można, wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i uchylić z tej przyczyny decyzję, która została zaskarżona z innych powodów i przez inne strony, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Uprawnieniem do podnoszenia zarzutu pozbawienia możliwości udziały w postępowaniu dysponować może bowiem wyłącznie podmiot, który uznaje że bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu. W konsekwencji, nie przesądzając o tym, czy rzeczywiście w niniejszym postępowaniu organ nie zapewnił wszystkim stronom w nim udziału, uznać należy, że zarzutu takiego nie mogą skutecznie podnieść skarżący, bowiem bez wątpienia im on nie przysługuje w odniesieniu do ich sytuacji procesowej. Mając na uwadze wszystkie powyżej określone okoliczności prawne i faktyczne kontrolowanej sprawy, sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), skargę oddalił.