II SA/Gd 471/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkańców [...] w G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 15 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej - decyzją z dnia 18 stycznia 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r., nr 12, poz. 68 ze zm.) – dalej zwanej w skrócie "ustawą o Państwowej Straży Pożarnej", nakazał Wspólnocie Mieszkańców "A" ul. G. [...] w G. (dalej zwanej w skrócie "Wspólnotą") wykonanie obowiązku polegającego na zapewnieniu dla budynku przy ul. G. [...] w G. drogi pożarowej spełniającej wymagania obowiązujących przepisów. Jako podstawę prawną obowiązku organ wskazał § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r., nr 124 poz. 1030) – zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem". Organ określił nieprzekraczalny termin wykonania ww. obowiązku na 30 czerwca 2014 roku. Jednocześnie - na podstawie § 13 ust. 4 rozporządzenia, organ pouczył Wspólnotę, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do obowiązku określonego w niniejszej decyzji, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w trakcie przeprowadzonych w dniu 12 grudnia 2012 r. przez przedstawicieli Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej czynności kontrolno - rozpoznawczych z zakresu ochrony przeciwpożarowej w obrębie budynku przy ul. G. [...] w G. stwierdzono naruszenie przepisu przeciwpożarowego, które opisano w protokole z czynności kontrolno - rozpoznawczych z dnia 12 grudnia 2012 r. Organ stwierdził, że budynek przy ul. G. [...] w G. jest budynkiem mieszkalno – usługowym, posiadającym w części cztery kondygnacje nadziemne, a w części pięć kondygnacji nadziemnych. Stwierdził także, iż w części pięciokondygnacyjnej budynku - na pierwszej kondygnacji nadziemnej - znajdują się lokale usługowe (kategoria zagrożenia ludzi ZL Ill), na pozostałych kondygnacjach nadziemnych znajdują się natomiast lokale mieszkalne (kategoria zagrożenia ludzi ZL IV). Część pięciokondygnacyjna budynku, ze względu na wysokość, zaliczana jest do grupy budynków średniowysokich (SW). Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, do budynków średniowysokich (SW), zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV, powinna być doprowadzona droga pożarowa. Organ wyjaśnił również, że podczas kontroli przedstawiono mu do wglądu dokumentację (opis techniczny do adaptacji projektu techniczno - architektonicznego budynku mieszkalno - usługowego), z której wynika, że do przedmiotowego budynku zaprojektowana była droga pożarowa z wewnętrznej drogi osiedlowej, łączącej się z ulicą N. Od wewnętrznej strony budynku droga zaprojektowana była tak aby przebiegała wzdłuż dłuższego boku budynku oraz zakończona była placem manewrowym o wymiarach 20 m x 25 m, oddalonym o 5 m od ścian budynku. W trakcie czynności kontrolno - rozpoznawczych organ ustalił, że obecnie brak jest drogi pożarowej, która spełniałaby wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej, z uwagi na fakt, że zostały wprowadzone zmiany w zagospodarowaniu terenu w stosunku do przedstawionego opisu technicznego do adaptacji projektu techniczno - architektonicznego przedmiotowego budynku. Zmiany polegają na wykonaniu na przewidzianym terenie placu manewrowego ogrodzonego terenu rekreacyjnego (plac zabaw dla dzieci) i parkingu dla samochodów. Powyższe nieprawidłowości stanowią naruszenie § 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 rozporządzenia. Niezapewnienie drogi pożarowej do przedmiotowego budynku, w przypadku powstania pożaru, spowoduje brak możliwości dojazdu samochodów pożarniczych, co utrudni przeprowadzenie ewakuacji i prowadzenie działań ratowniczo-gaśniczych. Organ wyjaśnił nadto, że nie uwzględnił stanowiska Wspólnoty, przedstawionego w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 17 grudnia 2012 r. (Wspólnota twierdziła w piśmie z dnia 21 grudnia 2012 roku, że nie jest stroną tego postępowania, ponieważ droga pożarowa znajdowała się na terenie, który obecnie do niej nie należy – stanowi własność Spółdzielni Mieszkaniowej B w G.), z uwagi na treść art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. nr 178, poz. 1380 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie "ustawą o ochronie przeciwpożarowej", zgodnie z którym osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem, a właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych, w trybie i na zasadach określonych w innych przepisach. W odwołaniu Wspólnota Mieszkańców "A" w G. (adres ul. G. [...] w G.) podtrzymała swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 21 grudnia 2012 r., że nie jest stroną przedmiotowego postępowania, i dodatkowo wyjaśniła, że nigdy nie występowała do odpowiednich organów ani o zmianę projektu nieruchomości, jak również nie dokonywała wprowadzenia zmian w zagospodarowaniu terenu zewnętrznego wokół budynku. Ponadto nigdy - od momentu powstania - Wspólnota nie udzielała zgody właścicielowi przedmiotowego terenu na dokonywanie jakiejkolwiek rodzaju zmian w zagospodarowaniu terenu zewnętrznego, ani właściciel nie informował o zamiarze wykonania takich zmian. Decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r., poz. 267) - dalej zwanej w skrócie "k.p.a.", art. 27 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, art. 3 i art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że podczas przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji w dniu 12 grudnia 2012 r., na terenie wokół budynku mieszkalnego w G. przy ul. G. [...], czynności kontrolno - rozpoznawczych w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych w odniesieniu do wymogu zapewnienia drogi pożarowej do budynku, ustalono, że ww. obiekt mieszkalny posiada pięć kondygnacji nadziemnych (budynek średniowysoki) i ze względu na specyfikę użytkowania jako budynek mieszkalny oraz handlowo - usługowy zaliczony jest do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV i ZL III. W związku z tym oraz mając na uwadze zapis § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, z którego jednoznacznie wynika, że dla tego rodzaju obiektu istnieje konieczność wykonania drogi pożarowej, organ pierwszej instancji prawidłowo zobowiązał kontrolowanego do spełnienia ww. obowiązku. Organ odwoławczy stwierdził także, iż dokonane w sprawie ustalenia powodują, że prawidłowo został określony adresat obowiązku, którym winna być Wspólnota Mieszkańców A, ul. G. [...] w G. Organ wskazał na treść art. 3 i art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej i wyjaśnił, że w tym ostatnim przepisie ustawodawca wskazuje, jakie przedsięwzięcia winien zrealizować właściciel danego obiektu (w tym przypadku Wspólnota), aby warunki ochrony przeciwpożarowej były spełnione. Dotyczy to w szczególności (pkt 5) konieczności przygotowania budynku do prowadzenia akcji ratowniczo - gaśniczej. Jednocześnie w art. 13 ust. 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej upoważniono ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia m.in. wymagań w zakresie zaopatrzenia wodnego oraz dróg pożarowych. Wykonując to upoważnienie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (dalej "rozporządzenie"), zawierające w Rozdziale 6 "Drogi pożarowe" wskazania, co do obowiązku zapewnienia dróg pożarowych do wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia różnego rodzaju obiektów budowanych. W tymże przepisie, § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, wymienione zostały budynki średniowysokie, zawierające strefy pożarowe kategorii zagrożenia ludzi ZL III i ZL IV. Zatem obowiązek zapewnienia drogi pożarowej, dzięki której zapewnione zastaną właściwe warunki do prowadzenia akcji ratowniczo - gaśniczej dla budynku mieszkalnego, wielorodzinnego w G. przy ul. G. [...], nie budzi wątpliwości i jest w pełni zasadny. Odnosząc się do treści odwołania, organ II instancji stwierdził, że - jak wynika z protokołu sporządzonego na okoliczność prowadzonych czynności kontrolno - rozpoznawczych z dnia 12 grudnia 2012 r., właścicielem budynku przy ul. G. [...] w G. jest wspólnota mieszkaniowa: Wspólnota Mieszkańców "A", ul. G. [...], [...] G. W związku z tym oraz treścią art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej to ta Wspólnota – jako właściciel budynku jest zobowiązana do zapewnienia ochrony przeciwpożarowej, w tym w szczególności przygotowania budynku do prowadzenia akcji ratowniczo - gaśniczej. Ustawa o ochronie przeciwpożarowej rozstrzyga tą kwestię jednoznacznie i nie przewiduje żadnych odstępstw w tym zakresie. Właściciel budynku powinien poczynić takie przedsięwzięcia, aby stan warunków ochrony przeciwpożarowej był zgodny z obecnie obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy nadmienił nadto, że z akt sprawy wynika, że na etapie projektowania przedmiotowego budynku wskazano na obowiązek wykonania drogi pożarowej, co potwierdza treść aneksu "zabezpieczenia przeciwpożarowe" stanowiącego część projektu budowlanego. Wyjaśnił również, że organy Państwowej Straży Pożarnej nie posiadają w zakresie swoich kompetencji uprawnień do analizowania przyczyn niewykonania oraz naruszenia wytycznych, które zostały określone w projektach budowlanych. Organy Państwowej Straży Pożarnej - prowadząc postępowania w zakresie kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych - opierają się na okolicznościach i ustaleniach faktycznych oraz wymaganiach formalno - prawnych. Fakt zabudowy terenu (plac zabaw oraz parking) niezgodnie z ww. projektem budowlanym, na którym winna być usytuowana droga pożarowa, świadczy - zdaniem organu - o niedopatrzeniu w tym zakresie ze strony właściciela przedmiotowego budynku, który - przejmując budynek w użytkowanie - powinien zweryfikować czy budynek został wykonany zgodnie z przekazaną dokumentacją budowlaną. Organ stwierdził nadto, że nie można wykluczyć, iż zabudowa terenu, na którym według ww. dokumentacji powinna być usytuowana droga pożarowa, mogła być wykonana w terminie późniejszym. Przy czym w aktach sprawy brak jest także jakichkolwiek dokumentów, które stanowiłyby dowód, że działania takie odbyły się wbrew woli Wspólnoty. Uwzględniając jednak fakt, że przepisy nakazujące wykonanie dróg pożarowych dotyczą nie tylko obiektów nowobudowanych ale również zabudowy już istniejącej i użytkowanej, prawodawca przewidział w sytuacjach gdy wymagania techniczno - użytkowe dotyczące dróg pożarowych nie mogą być zrealizowane wprost, możliwość wykonania rozwiązań zamiennych, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu w uzgodnieniu z Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straż Pożarnej zgodnie z § 13 ust. 4 rozporządzenia, na co w swojej decyzji wskazał organ pierwszej instancji. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego Wspólnota Mieszkańców "A" w G. zaskarżonej decyzji zarzuciła: - wadę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., polegającą na nałożeniu na skarżącą obowiązku wykonania drogi pożarowej, z uwagi, że teren sąsiedni, na którym winna być ona zlokalizowana, nie stanowi przedmiotu własności skarżącej, lecz Spółdzielni Mieszkaniowej B, co powoduje, że wobec braku prawa do zabudowy przedmiotowego gruntu nałożony obowiązek był niewykonalny już w chwili wydania decyzji organu I Instancji, a zarazem jego niewykonalność ma charakter trwały; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, polegające na niezbadaniu przez organ odwoławczy wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą, w celu stworzenia rzeczywistego obrazu sprawy i uzyskania podstawy do trafnego rozstrzygnięcia w sprawie, tj. nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego możliwości realizacji nałożonego obowiązku z uwagi na kwestie własnościowe, - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że weryfikowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odpowiada wymogom, o których mowa w przedmiotowym przepisie. Stosownie do powyższych zarzutów Wspólnota wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie - w razie nieuwzględnienia tego żądania, o uchylenie obu ww. decyzji. W uzasadnieniu Wspólnota podtrzymała wcześniej wyrażone stanowisko, że nie jest stroną niniejszego postępowania, ponieważ nie jest właścicielem terenu sąsiedniego przy budynku przy ul. G. [...], na którym można byłoby zapewnić drogę pożarową, do której wykonania została zobowiązana przez organ I instancji. Wobec tego, że skarżąca nie dysponuje prawem do zabudowy przedmiotowego gruntu, nałożony na nią obowiązek był niewykonalny już w chwili wydania decyzji organu I instancji, a zarazem jego niewykonalność ma charakter trwały, gdyż w zakresie kwestii właścicielskich dany stan rzeczy nie uległ zmianie. Trwałość niemożności wykonania nałożonego obowiązku wynika również z tego, że teren sąsiedni został już przez jego właściciela zagospodarowany bez udziału skarżącej. Ponadto skarżąca podniosła, że przedmiotowy budynek został oddany do użytkowania, a skoro wydano "decyzję na użytkowanie" to budynek spełniał wszelkie wymagania przepisane prawem. Istotnym jest również, że skarżąca nie może obecnie ponosić konsekwencji niezapewnienia drogi pożarowej przez gminę, co wynika z ustawy o samorządzie gminnym jak i również z ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Skarżąca powołała się na zasadę prawdy obiektywnej, przytoczyła treść art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także orzecznictwo sądowe dotyczące uznania administracyjnego i stwierdziła, że organ rozpatrzył odwołanie w sposób naruszający ww. przepisy, ponieważ pominął w sprawie istotną okoliczność określenia kwestii własnościowej, co skutkowało brakiem ustaleń organu w zakresie realnej możliwości realizacji nałożonego obowiązku. Dodatkowo skarżąca zarzuciła, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego narusza wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ organ w żaden sposób nie odniósł się do kwestii własnościowych terenu sąsiedniego do budynku, co do którego organ I instancji nałożył obowiązek zapewnienia drogi przeciwpożarowej, a tym samym możliwości realizacji obowiązku nałożonego przez organ l instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne - vide art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej w skrócie jako "p.p.s.a.". Należy przy tym zauważyć, że sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 p.p.s.a. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych umożliwia bowiem sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 15 kwietnia 2013 roku Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r., nr 12, poz. 68 ze zm.) – dalej zwanej w skrócie "ustawą o Państwowej Straży Pożarnej" w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r., nr 124 poz. 1030) – zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem". Decyzją tą nakazano Wspólnocie Mieszkańców "A" ul. G. [...] w G. wykonanie obowiązku polegającego na zapewnieniu dla budynku przy ul. G. [...] w G. drogi pożarowej spełniającej wymagania obowiązujących przepisów w terminie do 30 czerwca 2014 roku. Jednocześnie - na podstawie § 13 ust. 4 rozporządzenia, organ I instancji pouczył Wspólnotę, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do obowiązku określonego w niniejszej decyzji, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład budynku przy ul. G. [...] w G., tworzy Wspólnotę Mieszkańców "A" ul. G. [...] w G. Jest również bezsporne, że ww. budynek jest budynkiem mieszkalno - usługowym, posiadającym w części cztery kondygnacje nadziemne, a w części pięć kondygnacji nadziemnych; w części pięciokondygnacyjnej budynku - na pierwszej kondygnacji nadziemnej - znajdują się lokale usługowe, a na pozostałych kondygnacjach nadziemnych znajdują się lokale mieszkalne. Bezsporne jest także, że obecnie przedmiotowy budynek nie ma zapewnionej drogi pożarowej spełniającej wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej określone przepisami rozporządzenia. Powyższe ustalenia nie były kwestionowane przez stronę skarżącą ani w postępowaniu administracyjnym, ani sądowym, ponadto znajdują potwierdzenie w treści protokołu z przeprowadzonych w dniu 12 grudnia 2012 r. przez przedstawicieli Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej czynności kontrolno - rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej w obrębie budynku przy ul. G. [...] w G. Należy zatem przyjąć, że w niniejszej sprawie Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej bezspornie ustalił w trakcie czynności kontrolnych istnienie nieprawidłowości w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku przy ul. G. [...] w G. Stwierdził bowiem, że ustalony stan faktyczny jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Skarżąca - Wspólnota Mieszkańców "A" w G. (adres ul. G. [...] w G.) – pomimo tych bezspornych ustaleń, uważa, że nie jest stroną przedmiotowego postępowania, a co za tym idzie, że nie powinno się do niej kierować zaskarżonej decyzji, ponieważ teren sąsiedni, na którym powinna być (według przedstawionego organowi I instancji projektu budowlanego) zlokalizowana droga pożarowa, nie stanowi przedmiotu własności skarżącej, lecz Spółdzielni Mieszkaniowej B w G. Ponadto skarżąca nigdy nie występowała do odpowiednich organów o zmianę projektu nieruchomości, czy też nie dokonywała zmian w zagospodarowaniu terenu zewnętrznego wokół budynku. Nie udzielała również zgody właścicielowi terenu sąsiedniego na dokonywanie jakiegokolwiek rodzaju zmian w zagospodarowaniu terenu zewnętrznego, ani właściciel nie informował jej o zamiarze wykonania takich zmian. Według skarżącej taka sytuacja oznacza, że - wobec braku prawa do zabudowy przedmiotowego gruntu - nałożony na nią obowiązek był niewykonalny już w chwili wydania decyzji organu I Instancji, a zarazem jego niewykonalność ma charakter trwały. W ocenie Sądu stanowisko skarżącej jest błędne. Zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., nr 178, poz. 1380 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie "ustawą o ochronie przeciwpożarowej", ochrona przeciwpożarowa polega na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia i mienia przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. Z art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej wynika, że osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem (ust. 1). Przepisy art. 4 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej stanowią zaś, że właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany: - przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych (pkt 1); - zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji (pkt 4); - przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej (pkt 5). Przepis art. 13 ust. 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej stanowi zaś, że minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (ust. 3). Zgodnie z art. 13 ust. 4 pkt 6 i 7 ww. ustawy, w rozporządzeniu tym uwzględnia się: - rodzaje obiektów budowlanych, do których powinna być doprowadzona droga pożarowa (pkt 6); - wymagania, jakie powinna spełniać droga pożarowa (pkt 7). W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (w skrócie "rozporządzenie"), a w szczególności jego § 12 i 13. Z przepisów końcowych tego rozporządzenia - zawartych w § 17 – 19, wynika bowiem, że dotyczy ono zarówno budynków nowopowstających, jak i już wybudowanych. Jedyny wyjątek przewiduje § 17 rozporządzenia, nie znajduje on jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Należy przy tym zauważyć, że wprowadzanie określonych wymogów przewidzianych aktualnie obowiązującymi przepisami przeciwpożarowymi dla budynków już istniejących ma na celu ochronę życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia. Z tej przyczyny Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2011 roku, wydanym w sprawie o sygn. VII SA/Wa 2135/10, który zaakceptował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2012 roku, sygn. II OSK 1055/11 (oba wyroki dostępne w Internecie - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym obowiązki wynikające z treści rozporządzenia mają charakter samoistny i również z tej przyczyny należy je stosować także do budynków istniejących już w dacie wejścia w życie przedmiotowego aktu wykonawczego. W ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie przytoczył treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 1144/06, w którym wyrażono pogląd, całkowicie akceptowany przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że akty prawne wydane w wykonaniu delegacji zawartych w odpowiednich przepisach ustawy o ochronie przeciwpożarowej mogą być przez organy administracji publicznej stosowane również do budynku, który został wybudowany zanim weszło w życie rozporządzenie oraz powołana ustawa. W związku z faktem, że ustawa o ochronie przeciwpożarowej nie reguluje stosowania jej do budynków wybudowanych przed wejściem ustawy w życie, należy stosować zasadę bezpośredniego działania nowego prawa. Takie regulacje w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie naruszają zasady niedziałania prawa wstecz lecz wiążą się z tzw. retrospektywnym działaniem prawa (a nie retroaktywnym) i zasadą bezpośredniego stosowania prawa. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny (w ślad za uzasadnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05, publ. OTK-A nr 9 z 2006 r., poz. 124) ustawodawca może stanowić normy retrospektywne, jeżeli przemawia za tym ważny interes publiczny, a takim interesem jest bez wątpienia ochrona życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia przed niebezpieczeństwem pożaru. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1144/06, dostępny w Internecie - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok ten dotyczy wprawdzie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów - Dz. U. nr 121, poz. 1138, jednak zawarte w nich wywody co do zakresu obowiązywanie przepisów wykonawczych wydawanych na podstawie delegacji wynikającej z art. 13 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej są aktualne również w stosunku do obecnie omawianego rozporządzenia; zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2010 roku, sygn. akt II OSK 50/09, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. VII SA/Wa 1216/08, oba dostępne w Internecie - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). To na właścicielu budynku, obiektu budowlanego lub terenu - zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej - ciąży zatem obowiązek przygotowania budynku, obiektu budowlanego lub terenu do prowadzenia akcji ratowniczej. Jedyny wyjątek w zakresie zastosowania przepisów rozporządzenia do budynków istniejących już w dacie jego wejścia w życie przewidziany został w § 17 i dotyczy oddalenia bliższej krawędzi drogi pożarowej od ściany obiektów zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi w odniesieniu do dróg pożarowych istniejących w dniu wejścia w życie rozporządzenia (pod warunkiem, że zostały one wykonane zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie ich budowy). Stosownie do postanowień znajdującego w niniejszej sprawie zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do budynku należącego do grupy wysokości: średniowysoki, wysoki lub wysokościowy, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, ZL IV lub ZL V. Z § 2 ust. 1 rozporządzenia wynika, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: 1) budynkach - należy rozumieć przez to budynki, o których mowa w § 3 pkt 4-6, 2) kategorii zagrożenia ludzi - należy rozumieć przez to kategorie, o których mowa w § 209 ust. 2, 3) strefach pożarowych - należy rozumieć przez to określenia zawarte w § 226 ust. 1 i 2, 4) kondygnacji - należy rozumieć przez to określenia zawarte w § 3 pkt 16 i 17, 5) grupach wysokości - należy rozumieć przez to określenia zawarte w § 8, - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690, ze zm.). Zgodnie z § 8 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujący podział budynków na grupy wysokości: 1) niskie (N) - do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie, 2) średniowysokie (SW) - ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie, 3) wysokie (W) - ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie, 4) wysokościowe (WW) - powyżej 55 m nad poziomem terenu. Przepisy § 209 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) stanowią zaś, że stanowiące odrębne strefy pożarowe w rozumieniu § 226, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się na mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi, określane jako ZL. Z ustępu 2. tego paragrafu wynika, że budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe, określane jako ZL, zalicza się do jednej lub do więcej niż jedna spośród następujących kategorii zagrożenia ludzi: 1) ZL I - zawierające pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących ich stałymi użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, 2) ZL II - przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych, 3) ZL III - użyteczności publicznej, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II, 4) ZL IV - mieszkalne, 5) ZL V - zamieszkania zbiorowego, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II. Z § 209 ust. 5 cyt. rozporządzenia wynika nadto, że strefy pożarowe zaliczone, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, do więcej niż jednej kategorii zagrożenia ludzi, powinny spełniać wymagania określone dla każdej z tych kategorii. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że w części pięciokondygnacyjnej budynku przy ul. G. [...] w G. - na pierwszej kondygnacji nadziemnej - znajdują się lokale usługowe, a więc zaliczane do kategorii zagrożenia ludzi ZL Ill, natomiast na pozostałych kondygnacjach nadziemnych znajdują się lokale mieszkalne, zaliczane do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV. Jest również bezsporne, że część pięciokondygnacyjna budynku, ze względu na wysokość, zaliczana jest do grupy budynków średniowysokich - SW. Zgodnie zaś z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, do budynków średniowysokich (SW), zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi ZL III i ZL IV, powinna być doprowadzona droga pożarowa. Rozporządzenie żadnych wyjątków zwalniających z wykonania tego obowiązku nie przewiduje. Z powyższego wynika bezwzględny obowiązek zapewnienia odpowiedniego dojazdu do budynku przy ul. G. [...] w G. dla samochodów straży pożarnej w postaci drogi pożarowej spełniającej określone prawem wymogi (opisane szczegółowo w przepisach rozdziału 6. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych). W ocenie Sądu oczywistym przy tym pozostaje, że obowiązek ten – zgodnie z cytowanymi powyżej przepisami art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, obciąża Wspólnotę Mieszkańców "A" ul. G. [...] w G. Obowiązek ten bowiem dotyczy budynku jako całości, a zatem nakaz przywrócenia stanu zgodnego z ww. przepisami powinien być skierowany do wszystkich właścicieli lokali się w nim znajdujących, którzy z mocy art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm.) tworzą wspólnotę mieszkaniową. Zasadnie zatem organy jako adresata decyzji wskazały ww. Wspólnotę. Należy również wyjaśnić skarżącej, że wydana w sprawie decyzja nie jest decyzją uznaniową. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że ustawodawca określając w hipotezie normy prawnej przesłanki (okoliczności) podjęcia przez organ administracji publicznej działania, jednocześnie formułuje dyspozycję tego przepisu w sposób, który pozwala organowi na swobodę wyboru w zakresie tego, czy organ podejmie w ogóle określone działanie, lub w zakresie tego, który spośród dopuszczonych przez ustawodawcę sposobów zachowania (rozstrzygnięcia sprawy) wybierze. Natomiast przepisy ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, w szczególności będący podstawą prawną wydanej decyzji art. 26 ust. 1 pkt 1, jak i art. 1 ust. 2 pkt 5 - stanowiący, że do podstawowych zadań Państwowej Straży Pożarnej należy nadzór nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych, oraz kreujący obowiązek skarżącej przepis § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, takiego luzu decyzyjnego nie przewidują. Z regulacji zawartych w tych przepisach wynika bowiem jednoznacznie, że w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, w tym stwierdzenia braku drogi pożarowej, komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej ma obowiązek nakazać usunięcie stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w drodze decyzji administracyjnej. Sąd uznał również, że błędnie skarżąca przyjęła, że brak tytułu prawnego do sąsiedniej nieruchomości, na której pierwotnie miała być lub przez jakiś czas była zlokalizowana droga pożarowa przewidziana w projekcie budowlanym przedmiotowego budynku stanowi o tym, że decyzja nakładająca na nią obowiązek zapewnienia drogi pożarowej do budynku jest niewykonalna, co przesądza o jej wadliwości. Przede wszystkim podkreślić należy, że w utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją decyzji z dnia 18 stycznia 2013 roku organ I instancji nie nakazał skarżącej odtworzenia drogi pożarowej przewidzianej w projekcie budowlanym. Nakazał bowiem jedynie wykonanie obowiązku polegającego na zapewnieniu dla budynku przy ul. G. [...] w G. drogi pożarowej spełniającej wymagania obowiązujących przepisów, przy czym skarżącej pozostawił decyzję o tym w jaki sposób drogę tę zorganizuje i jaki tytuł prawny do tej drogi będzie posiadać. Ponadto organ I instancji w decyzji tej wyraźnie zaznaczył, kierując się treścią § 13 ust. 4 rozporządzenia, że w sytuacji gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do przedmiotowego obiektu budowlanego będzie niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jeżeli uzasadnione będzie przyjęcie innych rozwiązań, organ dopuszcza - na wniosek właściciela budynku, zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do obowiązku określonego w decyzji, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, które muszą zostać uzgodnione z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Realizacja nałożonego na skarżącą obowiązku może zatem polegać albo na zastosowaniu się do przepisów dotyczących drogi pożarowej wprost i doprowadzeniu jej do budynku w sposób przewidziany przepisami rozporządzenia albo zastosowaniu rozwiązania zamiennego, w przypadku braku możliwości realizacji drogi pożarowej w pełnym zakresie, uzgodnionego z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Podkreślić przy tym należy, że organy Państwowej Straży Pożarnej w sposób władczy rozstrzygają o obowiązku doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami prawa regulującymi ochronę przeciwpożarową, wydając określone nakazy w sytuacji stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego. Strona będąca adresatem tego rodzaju decyzji powinna podjąć wysiłek w celu znalezienia takiego rozwiązania, które zapewnia jednostkom ratownictwa Państwowej Straży Pożarnej prowadzenie skutecznej akcji przeciwpożarowej. Nakaz zawarty w decyzji odnosi się wprost do przepisów prawa, niemniej jednak uwzględnia możliwość przyjęcia rozwiązań zamiennych w sytuacji, gdy nie jest możliwe całkowite dostosowanie budynku do warunków określonych wprost w obowiązującym rozporządzeniu. Nie ulega jednakże wątpliwości, że inicjatywa zastosowania rozwiązań zamiennych powinna wyjść od adresata nakazu, który zobowiązany jest do zapewnienia zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku. Z wszystkich omówionych powyżej przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej i dróg pożarowych wynika bowiem jednoznacznie, że organ straży pożarnej, po stwierdzeniu uchybień w przestrzeganiu tych przepisów, może jedynie nałożyć obowiązek przewidziany w przepisach przeciwpożarowych, a więc nakazać adresatowi decyzji zapewnienie drogi pożarowej do budynku, który takiej drogi nie ma, o parametrach przewidzianych przepisami rozporządzenia. Treść przepisu § 13 ust. 4 rozporządzenia przesądza natomiast o tym, że organ ten nie jest władny w sentencji decyzji nakazującej usunięcie uchybienia, z urzędu nakazać stronie zastosowanie rozwiązania zamiennego, czy też wystąpienie ze stosownym wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej. Kompetencja do wystąpienia z wnioskiem w przedmiocie uzyskania rozwiązania zamiennego należy bowiem do strony, a nie organu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lipca 2007 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 1086/06, akceptowanym w pełni przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, "legitymacja czynna do wystąpienia z tego rodzaju wnioskiem i zaproponowania rozwiązań zamiennych przysługuje kontrolowanemu, jako podmiotowi najlepiej zorientowanemu odnośnie swoich możliwości w zakresie realizacji wynikających z przepisów przeciwpożarowych obowiązków oraz zaistniałych w danym stanie faktycznym uwarunkowań lokalnych. Stanowisko takie potwierdza zresztą sama konstrukcja omawianego przepisu, z której wynika, iż adresatem zawartej w nim normy prawnej uprawniającej do zastosowania owych rozwiązań zamiennych niespełniających wymagań dotyczących drogi przeciwpożarowej, a jednocześnie zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, jest bezsprzecznie podmiot, na którym ciąży obowiązek zabezpieczenia określonego obiektu przed zagrożeniem pożarowym, skoro mowa jest w nim o dopuszczalności stosowania rozwiązań zamiennych, uzgodnionych z właściwym miejscowo Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1086/06, dostępny w Internecie - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok ten dotyczy wprawdzie poprzedniego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych - Dz. U. nr 121, poz. 1139, jednak zawarta w § 12 ust. 4 tego rozporządzenia regulacja dotycząca rozwiązania zamiennego jest tożsama z aktualnie przyjętą w § 13 ust. 4 rozporządzenia). Odmienna interpretacja ww. przepisów doprowadziłaby - zdaniem Sądu, do sytuacji, w której organy Państwowej Straży Pożarnej nie mógłby realizować swych ustawowych zadań. Organy - w przypadku zaistnienie przesłanek zastosowania rozwiązania zamiennego przewidzianego w § 13 ust. 4 rozporządzenia, nie mogłyby bowiem wydawać decyzji nakazującej, a jednocześnie nie miałyby żadnych instrumentów prawnych do zmuszenia właściciela, użytkownika, zarządcy obiektu budowlanego lub terenu, aby wystąpił o rozwiązanie zamienne, co prowadziłoby de facto do paraliżu działań prewencyjnych i zagrażałoby bezpieczeństwu obywateli. Organy Państwowej Straży Pożarnej zostałyby zatem w istocie pozbawione władczych uprawnień do wydawania odpowiednich nakazów, a jedynie mogłyby przedstawiać w sposób niewiążący określone rozwiązania zamienne do akceptacji właścicielowi lub zarządcy budynku (porównaj wydany w tożsamej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2011 roku, sygn. akt VII SA/Wa 2135/10, zaakceptowany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 października 2012 r., sygn. II OSK 1055/11, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2009 roku, sygn. akt II SA/Wr 449/09, wszystkie wyroki dostępne w Internecie - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również wyjaśnić, że ewentualne wykonanie drogi pożarowej stosownie do uzgodnionego z właściwym organem straży pożarnej rozwiązania zamiennego, nie powoduje nielegalności wcześniej wydanej decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości. Uzyskanie rozwiązania zamiennego i wykonanie drogi pożarowej według jego wskazań również oznacza bowiem, że strona wykonała nałożony na nią obowiązek zapewnienia drogi pożarowej do budynku Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że podjęte w niniejszej sprawie przez organy Państwowej Straży Pożarnej rozstrzygnięcie było prawidłowe i zostało wydane w zgodzie ze wskazanymi powyżej przepisami prawa materialnego. Rozstrzygnięcie to precyzyjnie określa adresata decyzji, nałożony na niego obowiązek (zapewnienie dla przedmiotowego budynku drogi pożarowej spełniającej wymagania obowiązujących przepisów) i termin jego wykonania - 30 czerwca 2014 r., wystarczająco długi aby sprostać nałożonemu obowiązkowi. Daje również zobowiązanej Wspólnocie możliwość zastosowania rozwiązania zamiennego. Wskazanie w decyzji, jakie konkretnie parametry powinna zawierać droga pożarowa jest przy tym zbędne, a to z uwagi na fakt, że parametry te wynikają wprost z przepisów powszechnie obowiązujących, a dokładniej przepisów zawartych w rozdziale 6. powołanego w rozstrzygnięciu decyzji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 roku. Sąd uznał także, że przy podejmowaniu kontrolowanych w sprawie decyzji organy obu instancji nie naruszyły przepisów postępowania. Skarżąca niezasadnie zarzucała organom naruszenie przepisów postępowania zawartych w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a także art. 107 k.p.a. Organy - wydając decyzje - wzięły pod uwagę wywody skarżącej dotyczące tego, że nie ona powinna być stroną postępowania, ponieważ nie jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej, jednak słusznie uznały, że fakt ten pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Organy również, z zachowaniem wymogów art. 107 k.p.a., sporządziły uzasadnienia decyzji, odnosząc się w nich do zarzutów skarżącej poprzez wyjaśnienie z jakich przyczyn uważają, że skarżąca jest zarówno stroną niniejszego postępowania, jak i adresatem nałożonego obowiązku. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że fakt, iż przedmiotowy budynek został legalnie oddany do użytkowania, nie przesądza o tym, że obecnie spełnia wszystkie wymogi prawa, w tym wymogi obowiązującego rozporządzenia. Prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił również skarżącej w zaskarżonej decyzji, że organy Państwowej Straży Pożarnej nie posiadają w zakresie swoich kompetencji uprawnień do analizowania przyczyn niewykonania oraz naruszenia wytycznych, które zostały określone w projektach budowlanych kontrolowanych budynków. Organy Państwowej Straży Pożarnej - prowadząc postępowania w zakresie kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych - opierają się na aktualnym stanie faktycznym oraz aktualnie obowiązujących wymaganiach formalno – prawnych dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Organy nie mają zatem obowiązku badać z jakich przyczyn i kto doprowadził to naruszenia wymogów przewidzianych przepisami przeciwpożarowymi, obowiązane są natomiast doprowadzić do usunięcia tych naruszeń. Jeżeli skarżąca się do nakazu zawartego w zaskarżonej decyzji nie zastosuje, czy to wypełniając nałożony na nią obowiązek wprost, czy też w wyniku ustalenia z właściwym organem straży pożarnej rozwiązania zamiennego, nie budzi wątpliwości Sądu, że budynek mieszkalno – usługowy, znajdujący się przy ul. G. [...] w G., jako pozbawiony drogi pożarowej, gwarantującej prawidłowy przebieg akcji ratowniczo – gaśniczej w przypadku pożaru, stanowić będzie zagrożenie dla życia ludzi w nim przebywających, co – stosownie do treści art. 26 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, upoważniać będzie organ I instancji do wstrzymania w drodze decyzji (podlegającej natychmiastowemu wykonaniu) eksploatacji tego obiektu. W skardze znalazło się również stwierdzenie, zgodnie z którym: "Istotnym jest również, że skarżąca nie może obecnie ponosić konsekwencji niezapewnienia drogi pożarowej przez gminę, co wynika z ustawy o samorządzie gminnym jak i również z ustawy o ochronie przeciwpożarowej." Ponieważ w skardze nie wskazano żadnych konkretnych przepisów prawa nakładających na gminę taki obowiązek, a Sąd takich przepisów nie znajduje, na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 roku zwrócono się do pełnomocnika skarżącej o doprecyzowanie tego zarzutu. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej wyjaśnił jedynie, że w zarzucie tym chodziło o obowiązek zapewnienia przez gminę dostępu do drogi publicznej, przy czym nie wskazał z jakich konkretnie przepisów ten obowiązek gminy miałby wynikać. W ocenie Sądu stanowisko to (nadal nie poparte żadnymi konkretnymi przepisami) pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ nie dotyczy ona dostępu do drogi publicznej, lecz zapewnienia drogi pożarowej do budynku, a pojęcia drogi publicznej i drogi pożarowej nie są tożsame. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.