II SA/Gd 475/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 r. rozprawie sprawy ze skargi K. B. na uchwałę Rady Gminy Liniewo z dnia 16 kwietnia 2008 r. nr XVII/93/2008 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych na północny-zachód od miejscowości Orle w gminie Liniewo oddala skargę. Skarżący K. B., po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy z 16 kwietnia 2008 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych na północny-zachód od miejscowości [...] w gminie L. Skarżący przedmiotowej uchwale zarzucił naruszenie swojego interesu prawnego, prawa materialnego i proceduralnego, a zwłaszcza: art. 14-19, 20 ust. 1 i 2, art. 23-26, art. 30 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6,7,8,9,10 i 11 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący pismem z dnia 04 lutego 2011 r. wezwał Radę Gminy na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym do usunięcia naruszenia prawa polegającego na podjęciu uchwały Rady Gminy z 16 kwietnia 2008 r., mimo braku zgodności ze Studium. Plan ten został uchwalony po formalnym stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami Studium, co jest niezgodne z stanem prawnym i faktycznym. Uchwalony plan przewiduje lokalizację parku wiatrowego w rejonie wsi [,,,]. Uchwała obejmuje obszar o powierzchni ok. 390 ha, w tym powierzchnia obszar lokalizacji parku wiatrowego wynosi ok. 170 ha. Uchwałą z dnia 28 marca 2011 r. Rada Gminy odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa podając, że uchwalony plan jest zgodny z Studium, a wzywający nie posiada interesu prawnego do kwestionowania uchwały, gdyż plan nie obejmuje terenu, którego jest właścicielem. W uchwale Studium Rady Gminy z dnia 8 lipca 2003 r. w pkt. 2.3 "Uwarunkowania lokalizacji elektrowni wiatrowych" przewidziano możliwość budowy elektrowni wiatrowych na trenie gminy. Skarżący wskazał, że Rada Gminy uchwaliła Studium w formie załącznika składającego się z tekstu Studium i załączników graficznych do Studium - rysunek w skali 1:25000. Potwierdzeniem podjętej uchwały jest informacja zawarta na drugiej stronie tekstu Studium określająca, jakie dokumenty Studium zostały przedstawione do uchwalenia, są to tekst Studium i rysunek nr 1. Tekst składa się z dwóch części: Część I uwarunkowania i możliwości rozwoju, Część II kierunki zagospodarowania. W tekście Studium, nie występują informacje na temat kierunków rozwoju infrastruktury technicznej w zakresie lokalizacji elektrowni wiatrowych. Na drugiej stronie tekstu Studium, oprócz części stanowiącej załącznik do uchwały, została wymieniona dokumentacja Studium składająca się z elementów opracowywanych w trakcie procedury opracowania Studium jako: dokumentacja formalno - prawna, infrastruktura techniczna, dokumentacja graficzna w formie albumu A3 Dokumentacja ta nie była jednak elementem uchwalonym. W nie uchwalonej części Studium pt. "Infrastruktura techniczna" zasugerowano potencjalne uwarunkowania lokalizacji elektrowni wiatrowych, nie wyznaczono jednak kierunków zagospodarowania w gminie, które wskazywałyby rejony ich lokalizacji. W uchwale nie uznającej wezwania do usunięcia niezgodności z prawem, powołano się nie na uchwalone Studium, ale na materiały nazywane dokumentacją. W uchwale Studium w pkt. 2.3 znajduje się zapis " prognozy liczby gospodarstw domowych". Doszło do pomylenia prawa miejscowego z materiałami przygotowawczymi do uchwalenia studium. Na potrzeby opracowania studium tworzona jest obligatoryjnie dokumentacja pomocnicza studium. Potwierdzają to przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże materiały stanowiące podstawę studium, jeżeli nie zostały przyjęte w drodze uchwały, nie mają mocy prawnej. W konsekwencji, pominięcie w uchwalonym studium kwestii elektrowni wiatrakowych oznacza niemożność uchwalenia planu. Obszar planu położony jest na terenach rolniczych, w enklawie OChK nr 14 "P", w najwyżej położonym rejonie między jeziorami [...]. Skarżący przywołał zapisy planu oraz definicje, wskazał że wysokość elektrowni wiatrowych wynosi 220 m i na obszarze planu może ich powstać ok. 17. Obszar objęty planem położony jest w sąsiedztwie zespołu historycznego w [...], w strefie 3 południowej, w której poza rozwojem rolnictwa ekologicznego i agroturystyki może nastąpić rozwój turystyki pobytowej, pod warunkiem zachowania równowagi przyrodniczej w otoczeniu jezior. W odniesieniu do kierunków polityki przestrzennej w zakresie ochrony zasobów i walorów środowiska kulturowego otoczenia, w odniesieniu do sąsiedztwa zespołu historycznego w [...] w studium wskazuje się na łączenie ochrony środowiska kulturowego z ochroną środowiska przyrodniczego poprzez ochronę krajobrazu naturalnego związanego przestrzennie z historycznym założeniem architektonicznym, zachowanie i odtwarzanie dawnych układów i funkcji terenów zielonych w ich pierwotnym kształcie wraz z infrastrukturą, rewaloryzację parków pod kątem zwiększenia ich atrakcyjności jako miejsc wypoczynku. Skarżący wskazał na przedmioty ochrony w miejscowości [...] oraz obszary przeznaczone w studium pod zabudowę obejmują następujące grupy terenów, dla dziewięciu ośrodków wzrostu obejmujących: wielofunkcyjne centra rozwoju: L., W., O.; miejscowości kluczowe dla rozwoju turystyki sieciowej: G., G., D., I., L., P.; miejsca kluczowe dla rozwoju turystyki sieciowej wyznaczone na rysunku Studium w skali 1: 25000. W planach dla tych miejscowości, należało zgodnie ze studium wyznaczyć strefę ochrony konserwatorskiej: zabytkowych układów ruralistycznych, zespołów dworsko-parkowych z folwarkami, zabytkowych parków i cmentarzy. Wokół wymienionych zespołów winny być również wyznaczone strefy ochrony krajobrazu. Strefy pośredniej ochrony konserwatorskiej obejmują ochroną ekspozycję bierną i czynną zespołów zabytkowych. Zatem plan jest niezgodny ze studium, w następującym zakresie: niezgodności kierunków zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem terenu w planie dla parku wiatrowego, funkcji w zakresie produkcji energii elektrycznej. Dla obszaru planu nie przewiduje się w Studium innego zagospodarowania poza rozwojem rolnictwa ekologicznego i agroturystyki. Może nastąpić rozwój turystyki pobytowej, pod warunkiem zachowania równowagi przyrodniczej w otoczeniu jezior; braku w planie wymaganych ustaleń dotyczących ochrony zasobów i walorów środowiska kulturowego otoczenia, w odniesieniu do sąsiedztwa zespołu historycznego w O. W Studium wymaga się wyznaczenia w planie strefy pośredniej ochrony konserwatorskiej, obejmującej ekspozycje bierną i czynną zabytkowej alei - drogi z O. do L. i parku w O. w założeniu pałacowo-dworskim, występują niezgodności z zasadami ochrony krajobrazu kulturowego i walorów środowiska przyrodniczego określonych w Studium, a których brak w planie, występują niezgodności planu ze Studium w zakresie kierunków polityki przestrzennej gminy w przedmiocie ochrony środowiska, zachowania równowagi przyrodniczej w otoczeniu jezior - w uchwale brak takich ustaleń; występuje niezgodność planu z kierunkiem polityki przestrzennej gminy w zakresie rozwinięcia wysokostandardowej turystyki sieciowej preferowanej w Europie Bałtyckiej. Skarżący przywołał treść art. 15, 17 ust. 4 i 20 ust.1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjęcie uchwały niezgodnej ze Studium jest naruszeniem przez gminę obiektywnego porządku prawnego, a plan w zakresie niezgodnym ze studium jest nieważny z mocy prawa - art. 28 ust. 1 ustawy. Skarżący wywodzi swoje uprawnienie jako mieszkańca gminy i członka zbiorowiska mieszkańców, których dotyczy uchwała organu gminy. Na nieruchomości graniczącej z nieruchomością na której, w wyniku uchwały miałaby powstać farma wiatrakowa wnioskodawca i jego żona planował dokonania inwestycji o charakterze ekologicznym, czego dowodem jest uchwała Rady Gminy z dnia 23 września 2010 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki o nr [...], który umożliwiał będzie lokalizację zabudowy związanej z turystyką i gospodarstwami ekologicznymi. Wnioskodawca zamierzał również w bezpośredniej bliskości granicy z planowaną fermą wiatrakową wybudować siedlisko rolnicze i wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Do chwili obecnej decyzji takiej nie otrzymał, co jest konsekwencją uchwały. Skarżący wywodzi, że jak wynika z decyzji środowiskowej, istnieje realne niebezpieczeństwo otrzymania decyzji negatywnej lub decyzji z dużymi ograniczeniami, co do zabudowy, gdyż usytuowania elektrowni wiatrowych w bezpośrednim sąsiedztwie drogi oddzielającej park wiatrowy od jego nieruchomości spowoduje ograniczenie prawa własności poprzez zakaz zabudowy obiektami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi. Strefa zakazu zabudowy od 350 do 450 m. Może to również w znaczący sposób wpływać na obniżenie wartości handlowej nieruchomości oraz atrakcyjności terenu. Uchwała nie uwzględniająca należycie wszelkich uwarunkowań spowoduje możliwość powstania inwestycji negatywnie oddziałującej na środowisko i strukturę własnościową. Skutkiem uchwały jest możliwość powstania inwestycji zakłócającej możliwość korzystania z praw właścicieli w zakresie kolidującym z inwestycją. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. W ocenie organu, skarżący nie ma interesu prawnego uprawniającego do zaskarżenia uchwały. Jak wskazuje ugruntowane orzecznictwo sądowe interes prawny w postępowaniu planistycznym ma właściciel nieruchomości, nie zaś podmiot nie posiadający tytułu prawnego do gruntu, położonego na obszarze objętym planem. Fakt sąsiedztwa z terenem objętym planem nie może być równoznaczny z automatycznym uznaniem, że zapisy tego planu prowadzą do naruszenia chronionego interesu lub uprawnienia. Przy tym konieczne jest dokonanie niezbędnej konkretyzacji i indywidualizacji dobra prawnego zagrożonego zmianami planu, a nie powołanie się jedynie na potencjalne i hipotetyczne zagrożenia. Skarżący jest właścicielem działki nr [...] położonej poza obszarem objętym planem. Ponadto gdyby skarżący legitymował się interesem prawnym, to jego interes prawny nie doznał naruszenia na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały. Skarżący bowiem nie wskazuje w jaki sposób, poza zakazem zabudowy, nastąpi zakłócenie w korzystaniu z prawa własności. Skarżący podał, że obecnie doszło do naruszenia jego indywidualnego interesu prawnego poprzez nie wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Na wniosek skarżącego, uchwałą Rady Gminy z dnia 23 września 2010 r. przystąpiono do sporządzenia planu dla działki nr [...], a w dniu 14 października 2010 r. skarżący wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na przystąpienie do sporządzenia planu, zawieszono postępowanie administracyjnego na czas do dnia 14 lipca 2011 r. W chwili obecnej postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie zostało zakończone i przedwczesne jest twierdzenie o zakazie zabudowy. Skarżący podnosząc zarzut możliwości "zakłócenia korzystania z praw właścicieli" nie wskazał na czym polegać będzie naruszenie prawa własności. Według Trybunału Konstytucyjnego do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części -nawet znacznej - atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą - nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. Nie jest zatem wykluczona sytuacja, w której nawet wyłączenie możliwości zabudowania nieruchomości i zagospodarowania jej przestrzeni nie będzie oznaczało naruszenia istoty prawa własności. Zapisy zaskarżonej uchwały nie zakłócają możliwości skarżącego korzystania bądź rozporządzania nieruchomością. Zgodnie z 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zapisy planu determinują sytuację właściciela nieruchomości m.in. w zakresie jej inwestycyjnego zagospodarowania i sposobu gospodarczego korzystania z nieruchomości. W zależności od wprowadzonych w planie ograniczeń w zakresie realizacji niektórych inwestycji uregulowania planu mogą nawet powodować wykluczenie prowadzenia określonej działalności. Wprowadzenie zapisami planu miejscowego ograniczeń w zakresie wykonywania prawa własności, ma umocowanie ustawowe (tak NSA w sprawie II OSK133/08 z dnia 4 września 2008 r.). Jeśli źródłem przyszłych i ewentualnych ograniczeń jest art. 6 ustawy, to niedopuszczalne jest przyjęcie tezy, że dojdzie do naruszenia interesu prawnego skarżącego. Okoliczności mające potwierdzać naruszenie interesu prawnego, stanowią w istocie obawy, co do sposobu wykonywania prawa własności w przyszłości. Obecnie żadne wskazane naruszenie prawa nie wystąpiły. Przesłanką wystąpienia ze skargą z jest fakt naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, które musi wystąpić najpóźniej w chwili wnoszenia skargi i nie może polegać na tym, że w przyszłości uchwała mogłaby wywołać skutki bliżej nieokreślone, czyli stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości (WSA w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 281/08, a także NSA w wyroku z 22 lipca 2008 roku, w sprawie I OSK 277/08). Zdarzenia przyszłe i w pewnym sensie niepewne nie mogą stanowić o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym. Nieprawdą jest jakoby tekst studium nie zawierał zapisów dotyczących kierunków rozwoju infrastruktury technicznej w zakresie elektrowni wiatrowych. W dniu 8 lipca 2003 r. uchwalono Studium, na które składa się tekst studium oraz załącznik graficzny do studium. W tekście Studium na stronie 6 znajduje się rozdział 4. układ projektu dokumentu studium. Zgodnie z zapisami tego rozdziału tekst Studium składa się z dwóch części: Część I zawiera ogólną charakterystykę społeczno-ekonomiczną gminy oraz uwarunkowanie wspierające i ograniczające rozwój; Część II odpowiada w pełni wymogom ustawowym określając uwarunkowania i kierunki zagospodarowania odniesione do całego obszaru gminy zakresie problematyki przyrodniczej, dziedzictwa kulturowego, zagospodarowania przestrzennego, transportu. Zawiera ona także kierunki zagospodarowania odniesione do całego obszaru gminy, wyróżnionych stref, rejonów oraz lokalnych centrów wzrostu. Problematyka infrastruktury technicznej stanowi odrębny zeszyt. W zeszycie "infrastruktura techniczna" na stronie 10 znajduje się rozdział "2.3 Uwarunkowania elektrowni wiatrowych", a z jego zapisów wynika, że Gmina posiada korzystne warunki do lokalizacji elektrowni wiatrowych. Odrębny zeszyt "infrastruktura techniczna" składa się na treść części tekstowej studium. Zgodne z treścią art. 6 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w studium określa się kierunki rozwoju komunikacji i infrastruktury technicznej. Infrastruktura techniczna jako obligatoryjna treść studium nie stanowi materiału pomocniczego, ale jest integralną częścią studium. Zatem zawierając się w części tekstowej studium była, jako jego nierozerwalna część, przedmiotem uchwalenia. Skoro zapisy Studium dopuszczają usytuowanie elektrowni na terenie całej gminy i zapis o dopuszczalności elektrowni wiatrowych znalazł się w uchwale, to zarzut niezgodności jest niezasadny. Studium zostało uchwalone dla całego obszaru gminy zaś zaskarżony plan obejmuje część obszaru gminy. Stosownie do art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przed podjęciem uchwały zostały zlecone stosowne analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium. Zostały one wykonane przez Grupę Projektową [...]. Ustosunkowując się do zarzutów odnośnie do niezgodności zapisów planu ze Studium wskazano: Po pierwsze; w studium znajduje się obszerny fragment poświęcony energetyce wiatrowej, który wskazuje na korzystne warunki do lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze gminy i nie wprowadza zakazu ich lokalizacji. Wprowadza jednak szereg ograniczeń dla ich szczegółowej lokalizacji, które powinny zostać uwzględnione przy rozwoju zagospodarowania, a w szczególności w planach. Podstawową funkcją na zdecydowanej większości powierzchni planu są tereny rolnicze, uzupełnione o tereny lokalizacji parku wiatrowego. Obszar objęty planem to 390 ha, zaś obszar wyłączony z produkcji rolnej to 38 ha - § 7 ust.2 pkt 9 planu. Pod lokalizację elektrowni wiatrowych (oznaczonych w planie symbolem EE) przewidziano ok. 25ha. Na obszarze parku wiatrowego (oznaczonego w planie symbolem EW) jako przeznaczenie podstawowe wskazano przeznaczenie rolnicze (§ 8 ust. 1 pkt 1 planu). Lokalizacja parku wiatrowego nie przeszkadza w produkcji rolnej i przyniesie właścicielom gruntów dodatkowy dochód. Powyższe zapisy planu przyczyniają się do realizacji wszystkich trzech podstawowych celów rozwoju gminy zapisanych w Studium. Wyznaczone w planie parametry elektrowni wiatrowych są wskaźnikami maksymalnymi, tzn. na obszarach do tego przeznaczonych mogą być lokalizowane takie elektrownie wiatrowe, które tych parametrów nie przekroczą. Ustalenia planu nie wyznaczają ścisłej lokalizacji poszczególnych elektrowni wiatrowych, lecz pozwalają na ich przemieszczanie przy zachowaniu określonych warunków - § 8 ust. 1 pkt 11 i ust. 3 pkt 6 planu. Ich ostateczne rozmieszczenie powinno być tak dostosowane, aby zachowywało wymagania określone w planie, inne przepisy prawa i bez naruszenia interesu osób trzecich. Jeżeli inwestor nie dopełni tych warunków nie otrzyma pozwolenia na budowę. Po drugie; wpisany do rejestru zabytków zespół historyczny w O. znajduje się poza granicami zaskarżonego planu, a na terenie objętym planem znajdują się dwa niewielkie fragmenty wyznaczonej w studium strefy pośredniej ochrony konserwatorskiej ekspozycji czynnej i biernej zespołów zabytkowych. Ustalenia planu biorą pod uwagę zapisy zawarte w studium i zapewniają ochronę ekspozycji m.in. poprzez ustalenia kształtowania ładu przestrzennego i kompozycji urbanistycznej czy wskaźniki kształtowania zagospodarowania terenu i form zabudowy - § 8 ust.4 pkt 4, § 9 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1 i 2, § 10 ust. 4 pkt 1, 2, 6, 7, § llust. 2 pkt 1, § 12 ust. 2 pkt 1 Planu. Na żadnym z fragmentów tej strefy plan nie dopuszcza lokowania elektrowni wiatrowych § 8 ust. 4 pkt 4, § 10 ust. 1 pkt 1 Planu. Organ zaprzeczył jakoby studium wymagało wyznaczenia w planie strefy pośredniej ochrony konserwatorskiej, obejmującej ekspozycje bierną i czynną zabytkowej alei - drogi z O. do L. i parku w O. w płożeniu pałacowo-dworskim. Studium wymaga objęcia ochroną zabytkowych alei i zabytkowych założeń zieleni, a nie ich ekspozycji. Park w O. znajduje się poza obszarem planu, a zabytkowe aleje zostały objęte ochroną - § 11 ust. 2 pkt 1 i § 12 ust. 2 pkt 1. Ponadto, zgodnie z wytycznymi studium, projekt planu został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Po trzecie; Rada Gminy wskazała, że plan uwzględnia wszystkie określone w studium zasady ochrony krajobrazu kulturowego i walorów środowiska przyrodniczego, obszar planu nie jest położony w enklawie OChK nr 14 - "P". Plan obejmuje ochroną obszary gleb pochodzenia organicznego i lasy - § 8 ust. 2 pkt 1) i 2) planu. Na rysunku projektu planu zostały wyznaczone nieprzekraczalne linie zabudowy dla lokalizacji wieży elektrowni wiatrowych w odległości 200 m od granic terenów stanowiących zwarte obszary leśne, pełniące istotne funkcje przyrodnicze. W granicach planu znajdują się dwa niewielkie obszary gruntów leśnych, które nie pełnią istotnych funkcji w systemie osnowy ekologicznej. Nie zostanie zachwiana istniejącej równowaga i bioróżnorodność ekologiczna obszaru objętego pracami planistycznymi. Pogląd ten podzielają także sporządzone opracowania przyrodnicze na potrzeby tego projektu planu: opracowanie ekofizjograficzne oraz prognoza oddziaływania na środowisko, która została załączona do projektu planu. Odległość 200 m od granicy terenów leśnych nie znajduje umocowania w żadnych obowiązujących aktach prawnych ani innych dokumentach wymagających uwzględnienia w projekcie planu. Dla terenów położonych na północny-zachód od miejscowości O. w gminie L. odległość tę przyjęto i zastosowano dla lasów położonych w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz innych lasów pełniących istotne funkcje przyrodnicze w tym rejonie. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został uzgodniony z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym oraz pozytywnie zaopiniowany przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody oraz Wydział Środowiska Urzędu Wojewódzkiego. Po czwarte; na obszarze objętym planem nie ma żadnego jeziora, ani żadne jezioro bezpośrednio nie sąsiaduje z terenem planu, poza tym skarżący nie wskazał, które zapisy planu są niezgodne w tym zakresie ze Studium. W planie znajdują się ustalenia dotyczące ochrony środowiska - § 7 ust 2, § 8 ust 2, § 9 ust. 2, § 10 ust. 2, § 11 ust. 2, § 12 ust. 2. Wszystkie ujęte w studium uwarunkowania przyrodnicze zostały wzięte pod uwagę i są zawarte w ustaleniach planu: "ustalenia ochrony przyrody i środowiska", "ustalenia kształtowania ładu przestrzennego i kompozycji urbanistycznej" oraz "przeznaczenia terenu". Po piąte; we wezwaniu nie wskazano, na czym niezgodność polega i nie ma możliwości merytorycznego odniesienia się do tego zarzutu. Rada Gminy wskazała, że całkowicie bezzasadne są zarzuty dotyczące naruszenie art. 14-19, 20, art. 23-26 i art. 30 p.z.p. przy czym skarżący, poza stwierdzeniem, że jest to niezgodne ze stanem prawnym i faktycznym, nie wskazuje na czym naruszenie to polegało oraz jaki miało charakter. Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.z.p. tylko istotne naruszenie trybu sporządzenia planu powoduje jego nieważność. Podejmując jednak próbę ustosunkowania się do tak sformułowanych zarzutów wskazano, że przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego Wójt Gminy zlecił stosowne analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium. Analizy zostały wykonane przez Grupę Projektową [...]. Uchwałą z dnia grudnia 2006 r. przystąpiono do sporządzenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych na północny-zachód od miejscowości O. Uchwała ta oprócz wywieszenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy została umieszczona na stronie gminnej w dniu 15 stycznia 2007 r. i jest dostępna do dzisiaj. W dniu [...] 2007 r. w Dzienniku Bałtyckim oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy ogłoszono informację o przystąpieniu do sporządzenia projektu planu i o możliwość składania w związku z tym wniosków przez zainteresowane osoby do dnia 6 kwietnia 2007 r. Nie wpłynęły żadne uwagi ani wnioski. Wójt Gminy sporządził projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, którą sporządziła w październiku 2007 r. pracownia ochrony środowiska PROJEKT 2000, a opracowanie wykonali [...]. Następnie Wójt wystąpił o wymagane opinie i uzgodnienia. W Dzienniku Bałtyckim w dniu [...] 2008 r. ogłoszono oraz obwieszczono na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy informację o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w dniach od 28 stycznia do 19 lutego 2008 r. oraz o dyskusji publicznej w dniu 18 lutego 2008 r. Na dyskusję publiczną nie przybył nikt i nie wpłynęły uwagi do planu. Rada Gminy, po stwierdzeniu, że Plan nie narusza ustaleń Studium, podjęła zaskarżoną uchwałę, dowodzą tego zapisy preambuły zaskarżonej uchwały. Uchwała z dnia 16 kwietnia 2008 r. została opublikowana na stronach internetowych Urzędu Gminy w dniu 25 kwietnia 2008 r. Zarzuty naruszenia przepisów art. 18 i 30 ustawy są niezasadne. Uchwała jako prawo miejscowe była i jest powszechnie dostępna, uwagi do projektu można było głosić, a skarżący nie wykazał, aby odmówiono mu prawa wglądu w dokumenty planistyczne, czy wydania wypisów i wyrysów. Tym samym brak podstaw do uwzględnienia skargi. W piśmie procesowym z dnia 12 września 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego - oświadczenia radnego gminy z dnia 7 września 2009 r. na okoliczność, że przedmiotem głosowania i uchwalenia studium w dniu 8 lipca 20023 r. nie był zeszyt dotyczący infrastruktury technicznej. Także tekst uchwały studium jest tego dowodem. Oznacza to, że w studium nie przewidziano możliwości lokalizacji na terenie gminy farm wiatrowych. Odnosząc się do twierdzeń organu o braku legitymacji skargowej, skarżący wskazał, że rozumienie interesu prawnego w niniejszej sprawie nie może zostać zawężone do uprawnień właścicielskich do gruntu objętego regulacją postanowień planu, zaś nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze objętego obszarem oddziaływania planu. Skonkretyzowany interes skarżącego wynika z braku możliwości zabudowy jego działki. Planowane turbiny farmy wiatrowej są usytuowane w odległości około 40 m od drogi oddzielającej farmę od działki skarżącego, co spowoduje powstanie obszaru ograniczonego użytkowania i zakazu zabudowy tego obszaru. Powołał się na oświadczenie autorki studium B. B., która w swoim opracowaniu nie przewidywała powstania farm wiatrowych. W kolejnym piśmie z dnia 21 września 2011 r. skarżący skonkretyzował, że jego interes prawny znajduje umocowanie w przepisach prawa materialnego, tj. w art. 64 Konstytucji RP, art. 140 kodeksu cywilnego oraz art. 4 Prawa budowlanego. Przy piśmie z dnia 2 października 2011 r. skarżący złożył wypis z rejestru gruntów wraz z kopią mapy ewidencyjnej, z których wynika, że jest on wraz z małżonką M. B. właścicielem działki nr [...] o powierzchni 61,9285 ha. Z mapy ewidencyjnej, gdzie skarżący naniósł miejsce projektowanego siedliska oraz miejsce projektowanych elektrowni wiatrowych. Przedłożył także oświadczenie zastępcy Wójta z czasu uchwalania studium oraz oświadczenie radnego gminy na okoliczność, że przedmiotem głosowania i uchwalenia studium w dniu 8 lipca 2003 r. nie był zeszyt dotyczący infrastruktury technicznej, a także pisma związane z warunkami zabudowy. Rada Gminy w piśmie z dnia 5 października 2011 r. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wskazała, że błędne skarżący podał, że pod elektrownie wiatrowe przeznacza się 170 ha, gdy tymczasem na samo przedsięwzięcie obejmuje ok. 25 ha, a także błędnie wskazał, że jakoby jego działka leżała na obszarze ograniczonego użytkowania, gdyż taki obszar wedle art. 135 ust. 2, 3 i 3 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska powstaje w drodze odpowiednio uchwały rady powiatu, sejmiku województwa. Dla przedmiotowego terenu taka uchwała podjęte nie została i obowiązek jej utworzenia nie wynika ani z oceny oddziaływania na środowisko ani z pozwolenia na budowę. Mimo, że elektrownie wiatrowe nie stanowią inwestycji, dla których wyznacza się obszar ograniczonego użytkowania to w uchwalonym planie zostały wprowadzone zapisy chroniące interes prawny właścicieli gruntów sąsiednich nie objętych planem (§ 8 ust. 1, 10 i 11 planu). Podniosła, ze parametry elektrowni wiatrowych są wskaźnikami maksymalnymi, co oznacza, ze na obszarach planu mogą być lokalizowane takie, które ich nie przekroczą. Rada Gminy podkreśliła, że nieprawdą jest, iż skarżący nie ma możliwości zabudowy swojej działki. Wskazana przez skarżącego odległość 40 m od granicy działki nr [...] dla posadowienia wież wiatrowych nie wynika z postanowień planu. Zdaniem organu wskazywana odległość wynika najprawdopodobniej z projektu budowlanego farmy wiatrowej, dla której inwestor opracował następnie raport o oddziaływaniu tej inwestycji na środowisko wprowadzający zakaz zabudowy w odległości 400 m. Ostateczna lokalizacja elektrowni wiatrowej nastąpi w decyzji o pozwoleniu na budowę i w tymże postępowaniu skarżący może kwestionować ową lokalizację. W piśmie tym powtórzono częściowo wcześniejsze argumenty. Wskazywano, ze skarżący kwestionuje ustalenia wynikające z innych niż zaskarżony plan postępowań administracyjnych i aktów. Zarzuty nie wynikają z zaskarżonej uchwały. Organ wyjaśnił także znaczenie dokonanych oznaczeń na rysunku planu. Do pisma załączono m.in. mapki i kopię oświadczenia B. B., która zaprzeczyła prawdziwości argumentów przywołanych w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 12 września 2011 r. i wskazała, że nie upoważniała skarżącego do powoływania się do swoją wypowiedź. Ponadto wraz z pismem z dnia 17 października 2011 r. organ dołączył oświadczenia trzech radnych, biorących udział w głosowaniu, z których wynika, że zeszyt "infrastruktury technicznej" był poddany pod głosowanie, oryginał oświadczenia B. B. oraz protokół z sesji, na której było rozpoznawane wezwanie K. B. do usunięcia niezgodności z prawem, z którego wynika, że skarżący prowadził z inwestorem rozmowy w sprawie tego, co może zrobić dla gminy i miejscowości O. w związku z realizacją inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego - art. 3 § 2 pkt 5) tej Ustawy. Wywiedziona w niniejszej sprawie skarga została oparta na przepisie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Warunki skuteczności wniesienia skargi do sądu celem zaskarżenia uchwały zostały w niniejszej sprawie spełnione. Przywołany przepis samodzielnie określa zakres legitymacji procesowej w sprawach ze skarg na uchwały organu gminy i posiada charakter przepisu szczególnego. Legitymacja ta opiera się na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. W jednym przepisie połączono kryteria dwóch odrębnych konstrukcji prawnych wyznaczających zakres kontroli sądu administracyjnego na działalnością uchwałodawczą organów gmin. Skarga na podstawie tego przepisu nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą zawiązany prawnie w inny sposób np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy. Wniesienie skargi w powyższym trybie nakłada na Sąd obowiązek zbadania legitymacji procesowej skarżącego poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jego prawem chroniony interes lub uprawnienie. Dopiero bowiem ustalenie, że skarżący posiada legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Skarżący, wbrew stanowisku organu, posiada interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Bezspornym w niniejszej sprawie było, że nieruchomość skarżącego jest położona poza terenem zaskarżonego planu. Jednak okoliczność nie posiadania tytułu prawnego do gruntu leżącego na tym obszarze, nie jest w niniejszej sprawie rozstrzygająca. Istotnym jest, że zaskarżona uchwała przewiduje lokalizację farm wiatrowych na obszarze, który sąsiaduje z nieruchomością skarżącego. Ponadto, jak wywodził skarżący, projektowane wieże wiatrowe mają być położone w odległości około 40 m. od drogi oddzielającej farmę wiatrową od jego nieruchomości. A ich usytuowanie wiąże się z zakazem zabudowy (w odległości ponad 400 m), co nie pozostaje bez wypływu, na złożony przez niego wniosek w sprawie wydania warunków zabudowy i na realizację jego uprawnień właścicielskich. W tym też okolicznościach, zdaniem Sądu, należy upatrywać interesu prawnego skarżącego. Jednak przyznanie interesu prawnego skarżącemu do wniesienia przedmiotowej skargi, nie przesądza o tym, że skarga ta jest zasadna. Z przyczyn wskazanych poniżej. W niniejszej sprawie, skarżący przede wszystkim kwestionował, aby uchwalony plan był zgodny ze Studium. Ponadto wskazał na naruszenie przepisów dotyczących trybu sporządzenia planu oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Poza sporem było, że w dniu 8 lipca 2003 r. została podjęta uchwała Nr [...] przez Radę Gminy w sprawie "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy", określana dalej jako Studium. Zgodnie z przepisem art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Stosownie do art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Tak więc ustawodawca ustanowił dwa akty planowania lokalnego w gminie: studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zasadą, wyrażoną w powołanym art. 20 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest możliwość uchwalenia planu miejscowego przez radę gminy dopiero po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Zasadniczym zarzutem podniesionym przez skarżącego była niezgodność uchwały ze Studium, albowiem - "w tekście Studium nie występują informacje na temat kierunków infrastruktury technicznej w zakresie lokalizacji elektrowni wiatrowych". Przy czym skarżący we wniesionej skardze, wskazywał nie tylko na brak takiej zgodności, ale sformułował na tym tle zarzut dalej idący, a mianowicie, że "infrastruktura techniczna" stanowiąca odrębny zeszyt nie stanowiła przedmiotu podjętej uchwały. Tym samym uchwalone Studium obejmowało, zdaniem skarżącego, jedynie tekst studium oraz załącznik graficzny do studium, bez "infrastruktury technicznej". Kwestia ta jest o tyle istotna dla niniejszej sprawy, gdyż to w "infrastrukturze technicznej" - zostały zawarte zapisy dotyczące "uwarunkowań lokalizacji elektrowni wiatrowych" na terenie gminy. Skarżący w piśmie z dnia 12 września 2011 r. sprecyzował, że w niniejszej sprawie: "spór stron dotyczy oceny tego, czy zeszyt infrastruktury technicznej stanowił element uchwalonego studium". Poglądu tego nie można jednak w pełni podzielić. Nie może budzić wątpliwości, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest uchwała dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poprzedzająca ją uchwała Studium pozostaje w obrocie prawnym, a skarżący w niniejszym postępowaniu dąży do zweryfikowania tego aktu poprzez sformułowanie zarzutów, dotyczących elementów podjętej uchwały oraz poprzez złożone wnioski dowodowe, w tym m.in. oświadczenia radnych, biorących udział w głosowaniu nad Studium (w zaistniałej sytuacji Rada Gminy powołała się również na oświadczenia innych radnych, którzy brali udział w tym głosowaniu). Studium stanowi wewnętrzny akt kreacji polityki przestrzennej w gminie podejmowany przez radę gminy i jego zakwestionowanie może i powinno nastąpić w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Dokonywanie zaś ustaleń, dotyczących uchwalonych elementów innego aktu (w tym przypadku Studium), a zwłaszcza prowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie, wykracza poza granice niniejszego postępowania. Kognicja Sądu w niniejszej sprawie nie może sięgać tak daleko. Niemniej, przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest zgodność planu ze Studium. Wobec nie zaskarżenia tego ostatniego aktu, analizie podlega Studium w aktualnym jego kształcie i brzmieniu. Pozwala ona na przyjęcie, że tekst Studium obejmuje zeszyt "infrastruktury technicznej" (uchwalenie tekstu Studium nie było kwestionowane). Rozstrzygającym jest tu zapis znajdujący się na stronie 6 Studium, dotyczący Układu projektu dokumentów studium, zgodnie z nim: "Tekst Studium składa się z dwóch następujących części: Część I zawiera ogólną charakterystykę społeczno-ekonomiczną gminy oraz uwarunkowanie wspierające i ograniczające rozwój; Część II odpowiada w pełni wymogom ustawowym określając uwarunkowania i kierunki zagospodarowania odniesione do całego obszaru gminy zakresie problematyki przyrodniczej, dziedzictwa kulturowego, zagospodarowania przestrzennego, transportu. Zawiera ona także kierunki zagospodarowania odniesione do całego obszaru gminy, wyróżnionych stref, rejonów oraz lokalnych centrów wzrostu. Problematyka infrastruktury technicznej stanowi odrębny zeszyt". Zatem zapis ten, niewątpliwie dotyczy całości Tekstu Studium i określa części, z których się składa. Jednocześnie koniec tego zapisu wskazuje, że problematyka infrastruktury technicznej zawarta jest w odrębnym zeszycie. Zapis ten należy traktować jako pewną całość dotyczącą Tekstu Studium i w jego świetle, infrastruktura techniczna przynależy do części tekstowej studium. Jak też wskazała Rada Gminy, zgodnie z treścią art. 6 ust. 5 pkt 6) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15 poz.139 ze zm.), obowiązującej w dacie uchwalania tego aktu "w studium określa się, w szczególności: kierunki rozwoju komunikacji i infrastruktury technicznej...", co powodowało, że infrastruktura techniczna stanowiła obligatoryjny element treści studium i zarazem jej integralną część. W tym miejscu należy dodać, że brak jest legalnej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wyjaśniono tego pojęcia. Niewątpliwie zaś w infrastrukturze technicznej mieści się infrastruktura energetyczna, gdyż pojęcie infrastruktury technicznej jest pojęciem szerszym. Infrastruktura techniczna - to urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty świadczące niezbędne i podstawowe usługi dla określonej jednostki przestrzenno-gospodarczej, w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów transportu, teletechniki itp. (zob. Popularna Encyklopedia Powszechna t. VII, s. 238, Kraków 1995). Jak wskazał też, powołując się m.in. na tą definicję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt II SA/Op 520/08 wiatrak - elektrownia wiatrowa "pozostaje obiektem z zakresu infrastruktury technicznej, bowiem stanowi funkcjonalną całość z urządzeniami i sieciami przesyłowymi, tj. umożliwiającymi przemieszczanie energii oraz realizowanie celu nie tylko nadrzędnego, ale również stworzenie warunków do należytego funkcjonowania i rozwoju oraz warunków życia ludności, także społeczności lokalnej. System energetyczny (wytwarzanie, przesył i magazynowanie) jest składnikiem ogólnego systemu infrastruktury technicznej. Nie można zanegować, że wiatrak, jako obiekt jest niezbędny do świadczenia dostarczania energii elektrycznej, koniecznej do funkcjonowania społeczności, także wiejskiej, w tym do produkcji rolnej i hodowlanej". Zatem zapisy, dotyczące uwarunkowań lokalizacji elektrowni wiatrowych, mogły zostać zawarte w "infrastrukturze technicznej". Należy tu również wskazać na zmianę przepisu art. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonaną przez ustawę z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 155, poz.1043) z dniem 25 września 2010 r. Zmiana ta polegała na dodaniu po artykule 10 ust. 2, ustępu 2a zgodnie, z którym jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenia obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł o mocy przekraczającej 100kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie. Ustawa ta dodała również do art. 15 ust. 3 po pkt 3 - punkt 3a, stosownie do którego, w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb: granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a oraz granice ich sfer ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu terenu i użytkowania terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Zatem ustawodawca powyższą ustawą zmieniającą, nałożył obowiązek ustalania w Studium obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł oraz określania ich, w zależności od potrzeb, w planie miejscowym. Czego wcześniejsza regulacja prawna nie przewidywała. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 tej ustawy, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy studia i plany zachowują moc. Okoliczność ta nie może pozostać obojętna dla dokonywanej w niniejszej sprawie oceny. Kontynuując jednak dalej, to z zapisów "Infrastruktury Technicznej", dotyczących "2.3 Uwarunkowań lokalizacji elektrowni wiatrowych" wynika, że "Na obszarze Gminy istnieją korzystne warunki do lokalizacji elektrowni wiatrowych. Władze gminy będą wspierać inicjatywy inwestorów w tym zakresie. W chwili obecnej nie ma jednak konkretnych zgłoszeń dotyczących budowy elektrowni wiatrowych. Zwraca się uwagę, że lokalizacja siłowni wiatrowych wymaga spełnienia szeregu warunków ...". Niewątpliwie, przywołany zapis dopuszcza lokalizację elektrowni wiatrowych na terenie całej gminy, w tym na obszarze objętym zaskarżonym planem. Lokalizacja ta została dopuszczona w przypadku spełnienia określonych warunków i została wyłączona: w obrębie wszystkich przestrzennych form ochrony przyrody (parki narodowe, rezerwaty przyrody, parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu, zespoły przyrodniczo-krajobrazowe itp.), we wszystkich obszarach proponowanych do włączenia do systemu ,,Natura 2000", wszystkie formy dolinne, wszelkie ekosystemy leśne, wydmowe, wodne, terenów hydrogenicznych itp., wszystkie ostoje ptaków rangi europejskiej i krajowej, wszystkie główne, lądowe szlaki wędrówki ptaków oraz południowo-bałtycki szlak wędrówki i przebywania ptaków wodnych, ponadto określono minimalne odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych od miejsc przebywania ptaków. Każdy zaś konkretny obszar wnioskowany pod lokalizację elektrowni wiatrowej wymaga wykonania szczegółowego studium ekologiczno-krajobrazowego, uwzględniającego lokalne uwarunkowania (fizjografia, walory ekologiczne, osadnictwo, ciągi komunikacyjne, krajobraz fizjonomiczny i kulturowy, funkcje terenu itp.). Zapisy Studium wyłączają więc lokalizację elektrowni wiatrowych na konkretnych obszarach chronionych (różne formy ochrony przyrody), a wyłączenia te nie dotyczą terenów objętych zaskarżoną uchwałą. Ponadto uchwała zachowuje podstawowe przeznaczenie obszaru nim objętego, jako terenu rolniczego. Umożliwia to zarówno rozwój rolnictwa ekologicznego, agroturystyki i turystyki pobytowej, co jest zgodne z kierunkami rozwoju przewidzianymi w Studium. Stosownie do zapisów uchwały, dla terenów elementarnych oznaczonych na rysunku planu: 01.R/EW, 02.R/EW, 03.R/EW, stanowiących obszary lokalizacji parku wiatrowego: 1) ustala się podstawowe przeznaczenie terenu: R - tereny rolnicze. 2) ustala się uzupełniające przeznaczenie terenu: EW - tereny lokalizacji parku wiatrowego. 3) Dla terenów wyznaczonych na rysunku planu liniami podziału wewnętrznego orientacyjnego i oznaczonych 1.3.EE ustala się uzupełniające przeznaczenie terenu: EE - tereny lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz z dojazdami, instalacjami i urządzeniami budowlanymi (§ 8 ust. 1 pkt 1-3). Podstawową więc funkcją na większości powierzchni planu są tereny rolnicze, uzupełnione o tereny lokalizacji parku wiatrowego. Poza sporem było, że obszar objęty planem wynosi 390 ha. Natomiast obszar wyłączony z produkcji rolnej to około 38 ha, co znajduje potwierdzenie w dokumentacji prac planistycznych. Ponadto na obszarze parku wiatrowego, oznaczonego w planie symbolem EW jako przeznaczenie podstawowe ustalono również przeznaczenie rolnicze. Lokalizacja elektrowni wiatrowych została oznaczona w planie symbolem EE i jak wynika z zapisów planu, nie wyznaczają one ścisłej lokalizacji poszczególnych elektrowni wiatrowych, dopuszczając zmiany przebiegu granic i zmiany lokalizacji terenów wydzieleń orientacyjnych (§ 8 ust. 1 pkt 11). Tu należy wskazać, że w ramach terenu oznaczonego 01.R/EW sąsiadującego z nieruchomością skarżącego został również w dwóch miejscach wydzielony teren o symbolu 1.3 EE, który przeznaczony jest jako teren lokalizacji elektrowni wiatrowych (co było nie kwestionowane i do czego Sąd się odniesie w dalszej części uzasadnienia). Należy podnieść, że w tekście Studium, dotyczącym kierunków zagospodarowania zaleca się: równoważenie rozwoju w odniesieniu do struktury zagospodarowania rozumiane jest jako rozwój zdolny do zaspakajania potrzeb obecnych w sposób nie naruszający możliwości zaspakajania przyszłych pokoleń, poprzez m.in. zrównoważony rozwój ekonomiczny z efektywnym wykorzystaniem energii i rozwojem infrastruktury. Te zalecenia Studium pozostają w zgodzie z ustaleniami planu. Ponadto, skarżący zarzucił również brak w planie ustaleń dotyczących ochrony zasobów i walorów środowiska kulturowego otoczenia w odniesieniu do sąsiedztwa zespołu historycznego w O. Jak podniósł, w Studium wymaga się wyznaczenia w planie strefy pośredniej ochrony konserwatorskiej, obejmującej ekspozycje bierną i czynną zabytkowej alei - drogi z O. do L i parku w O w założeniu pałacowo-dworskim. Nie można go uznać za zasadny. Zespół historyczny w O, znajduje się poza obszarem planu, jak wskazuje sam skarżący położony jest w jego sąsiedztwie. Jak wynika z zapisów Studium - "Strefy pośredniej ochrony konserwatorskiej obejmują ochroną ekspozycję bierną i czynną zespołów zabytkowych poprzez częściowy zakaz zabudowy bądź ograniczenie gabarytów nowych budynków, a także przestrzeganie określonych zasad odnoszących się do istniejącej i nowej zabudowy". W Studium więc została zdefiniowana strefa pośredniej ochrony konserwatorskiej. Ponadto czytamy dalej: "Pozostałe obiekty objęte ochroną konserwatorską oraz postulowane do ochrony, zweryfikowane w terenie, zostały zestawione poniżej wg miejscowości". Odnośnie miejscowości O. zostały wymienione m.in.: strefa pośredniej ochrony konserwatorskiej, dwór murowany z końca XIX w., park w założeniu pałacowo-dworski, aleje zabytkowe - droga do L. na odc. ok.1,7 km, z O. do starego nasypu do C. oraz gospodarcza droga z O. do I. na odcinku ok. 0,5 km". Zatem strefa pośredniej ochrony konserwatorskiej została wyodrębniona jako jeden z samodzielnych elementów podlegających ochronie konserwatorskiej (oprócz innych wymienionych elementów). Analiza zapisów planu wskazuje, że uwzględniają one założenia Studium i zapewniają ochronę ekspozycji poprzez zawarte: "ustalenia kształtowania ładu przestrzennego i kompozycji urbanistycznej" i "wskaźniki kształtowania zagospodarowania terenu i form zabudowy" - § 8 ust. 4 pkt 4, § 9 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1 i 2, § 10 ust. 4 pkt 1, 2, 6, 7, § 11 ust. 2 pkt 1, § 12 ust. 2 pkt 1. Ponadto, jak wskazuje Rada Gminy na żadnym z fragmentów tej strefy plan nie dopuszcza lokowania elektrowni wiatrowych - § 8 ust. 4 pkt 4, § 10 ust. 1 pkt 1, a zabytkowe aleje zostały objęte ochroną - §11 ust. 2 pkt 1 i § 12 ust. 2 pkt 1. Dodatkowo należy wskazać, że projekt planu został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Skarżący wskazał także na niezgodność z zasadami ochrony krajobrazu kulturowego i walorów środowiska przyrodniczego oraz w zakresie kierunków polityki przestrzennej gminy w przedmiocie ochrony środowiska, zachowania równowagi przyrodniczej w otoczeniu jezior, z uwagi na brak w uchwale takich ustaleń. Stanowisko to jest niezasadne. Podobnie, jak trudno dopatrzyć się istnienia niezgodności planu z kierunkiem wysokostandardowej turystyki sieciowej preferowanej w Europie Bałtyckiej. I tak, określone w Studium uwarunkowania przyrodnicze zostały zawarte w ustaleniach planu: "ustalenia ochrony przyrody i środowiska", "ustalenia kształtowania ładu przestrzennego i kompozycji urbanistycznej" oraz "przeznaczenia terenu". W zapisach planu znajdują się ustalenia dotyczące ochrony środowiska - § 7 ust. 2, § 8 ust. 2, § 9 ust. 2, § 10 ust. 2, § 11 ust. 2, § 12 ust. 2. Jaka wynika zwłaszcza z zapisów § 8 ust. 2 pkt 1 i 2 planu, obejmuje on ochroną: (oznaczone na rysunku planu jako wydzielenia wewnętrzne 1.4 ZL) - tereny lasów oraz (oznaczone na rysunku planu jako wydzielenia wewnętrzne 2.2) - tereny gruntów rolnych o glebach pochodzenia organicznego. Obowiązuje ochrona i zachowanie istniejących zadrzewień wzdłuż jezdni (§ 11 ust 2 i § 12 ust. 2 planu). Ustalono tereny zieleni izolacyjnej (wydzielenie wewnętrzne 1.2 ZI) oraz obowiązywanie dopuszczalnych norm hałasu - § 9 ust 2 i § 10 ust 2 planu. Zapisy planu przewidują także inne formy zabezpieczenia środowiska m.in. poprzez przywrócenie stanu terenu umożliwiającego jego użytkowanie rolnicze - rekultywację (§ 8 ust. 2 pkt 4-8). Zostały wyznaczone na planie nieprzekraczalne linie zabudowy dla lokalizacji wieży elektrowni wiatrowych w odległości 200 m od granic terenów stanowiących zwarte kompleksy leśne (§ 8 ust. 4 pkt 1 b). Należy dodać, że projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został uzgodniony z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym i pozytywnie zaopiniowany przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody oraz Wydział Środowiska Urzędu Wojewódzkiego. Obszar planu położony jest poza enklawą OChK nr 14 - "P" i nie obejmuje żadnych jezior. W sporządzonej prognozie oddziaływania na środowisko, w generalnej ocenie skutki oddziaływania planu na środowisko i ekologiczne warunki życia ludzi były neutralne środowiskowo, pod warunkiem realizacji zapisów projektu planu. Podzielić należy stanowisko Rady Gminy, że zapisy planu przyczyniają się do realizacji wszystkich trzech podstawowych celów rozwoju gminy zapisanych w Studium: zaspokojenie potrzeb mieszkańców, zapewnienie warunków umożliwiających wzrost poziomu życia i zapewnienie warunków umożliwiających zaspokojenie przyszłych potrzeb następnych pokoleń. W konsekwencji dokonanych rozważań należy stwierdzić, że uchwalony plan jest zgodny ze Studium. Następnie, przechodząc do dalszej kontroli legalności zaskarżonej uchwały wskazać należy, że sądowa kontrola oceny legalności uchwały ustalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje nie tylko treść planu miejscowego, ale również prawidłowość przeprowadzonej procedury planistycznej. Stosownie bowiem do treści art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części, Sąd zobligowany jest do dokonania oceny prawidłowości tej procedury. Sąd nie dopatrzył się ani naruszenia zasad i właściwości ani istotnego naruszenia trybu sporządzania. Procedura ta w kontrolowanej sprawie przebiegała z zachowaniem trybu określonego ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do tychże przepisów, Wójt Gminy, po podjęciu przez Radę Gminy w dniu 29 grudnia 2006 r. uchwały nr [...] o przystąpieniu przez Radę Gminy do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych na północny-zachód od miejscowości O. w gminie L., działając na podstawie art. 17 pkt 1) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ogłosił przez obwieszczenie z dnia 14 marca 2007 r. oraz w prasie "Dziennik Bałtycki" z dnia 15 marca 2007 r. o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określając formę, miejsce i termin składnia wniosków do planu. Uchwała ta została umieszczona na stronie internetowej (podobnie jak uchwała o uchwaleniu planu). Stosownie do wymogów określonych w art. 17 pkt 2) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Wójt Gminy zawiadomił o podjęciu przez Radę Gminy uchwały nr [...], instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania, tj. Wojewodę, Zarząd Województwa, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendę Wojewódzką Policji, Urząd Wojewódzki w Gdańsku - Wydział Środowiska i Rolnictwa, Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, Geologa Wojewódzkiego i Wydział Zarządzania Kryzysowego, Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Wojewódzki Sztab Wojskowy, Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego, Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej, Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Zarząd Dróg Powiatowych, Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych Województwa, Gminną Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej, Państwowy Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego-Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologicza, Starostwo Powiatowe. Potwierdzeniem prawidłowego dokonania tych czynności są zwrotne potwierdzenia doręczenia zawiadomień właściwym organom. Działając w oparciu o art. 17 pkt 3) o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Wójt Gminy pozytywnie rozpatrzył wszystkie wnioski dotyczące miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz sporządził projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy - art. 17 pkt 4) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Została sporządzona prognoza skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego (art.17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Potem stosownie do art. 17 pkt 6) i pkt 7) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony, a do projektu planu miejscowego wprowadzono zmiany wynikające z rozpatrzenia wniosków dotyczących projektu planu - art. 17 pkt 9) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzyskano również zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze - art. 17 pkt 8) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie, stosownie do art. 17 pkt 10) w związku z art. 17 pkt 1) tej Ustawy, Wójt Gminy ogłosił o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Obwieszczenie wywieszono na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w dniu [...] 2008 r., natomiast ogłoszenie zamieszczono w prasie "Dzienniku Bałtyckim" z dnia [...] 2008 r. Termin, o którym mowa w art. 17 pkt 11) ustawy wyznaczono prawidłowo. W treści ogłoszenia i obwieszczenia pouczono o treści art. 18 ust. 1-3 ustawy, wskazując na możliwość wniesienia uwag do projektu planu w terminie do dnia 5 marca 2008 r. poinformowano również o dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami, która ma się odbyć w dniu 18 lutego 2008 r. Do wyłożonego projektu planu nie zostały zgłoszone żadne uwagi, a z protokołu z przeprowadzenia dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że nikt się do tej dyskusji nie zgłosił. Po uchwaleniu planu, podjęta uchwała została przedstawiona Wojewodzie - art. 20 ust 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Czynności wykonane w trybie art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zostały rzetelnie udokumentowane sporządzoną dokumentacją prac planistycznych, o której mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), określone dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury. Sądowi wraz z aktami sprawy przekazano wykaz uzgodnień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do wymogów § 10 ust. 1 w związku z § 12 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z przekazane Sądowi materiały planistyczne obejmują wykaz materiałów planistycznych sporządzonych na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych na północny-zachód od miejscowości O. w gminie L. Jak wynika z wykazu, projekt otrzymał do uzgodnienia: Wojewódzki Konserwator Przyrody, Wojewódzki Inspektor Sanitarny, Wojewoda -Wydział Środowiska oraz Wydział Zarządzania Kryzysowego, Wojewoda - Urząd Wojewódzki, Zarząd Województwa -Urząd Marszałkowski, Zarząd Powiatu-Starostwo Powiatowe, Wojewódzki Konserwator Zabytków, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej, Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych-Terenowy oddział w K., Urząd Lotnictwa Cywilnego, Powiatowy Inspektor Sanitarny, Zarząd Dróg Powiatowych, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w G., Komendant Wojewódzki Policji w G., Wojewódzki Sztab Wojskowy w G., Powiatowa Państwowa Straż Pożarna w K., Geolog Wojewódzki, Dowództwo Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej. Stosownie do wymogów § 12 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury do dokumentacji załączono dowody przekazania projektu planu miejscowego do zaopiniowania i uzgodnień, a w aktach administracyjnych znajduje się wykaz opinii do projektu zaskarżonej uchwały - § 12 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Z analizy dokumentów wynika, że w każdym przypadku projekt został zaopiniowany pozytywnie, zaś wszelkie uwagi organów zostały ujęte w projekcie planu. Jak wskazano powyżej projekt spornego planu miejscowego został wyłożony do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, a fakt ten został obwieszczony i ogłoszony w prasie - § 12 pkt 13 i 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W dniu 18 lutego 2008 r. został sporządzony protokół z dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozwiązaniami. Pomimo, że w obwieszczeniu i ogłoszeniach prasowych wyraźnie wskazano datę, miejsce i czas przeprowadzenia dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami, w dniu 18 lutego 2008 r. nie stawił się nikt. Dokonując oceny zasad i trybu sporządzenia planu należy uznać, że nie nastąpiło istotne naruszenie procedowania, mogące skutkować wyeliminowaniem uchwały w całości bądź w części z obrotu prawnego. Także zgromadzony materiał nie potwierdza, aby pozostałe przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały naruszone, zaś strona skarżąca istnienia takich naruszeń nie wykazała. W tym miejscu, należy wskazać, że skarżący będąc reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie sformułował żadnych zarzutów i w skardze ograniczył się do powołania się na naruszenie prawa proceduralnego i wymienienia przepisów. Przechodząc dalej, to prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP nie jest prawem bezwzględnym i doznaje ono określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Możliwość ograniczenie prawa własności wynika m.in. z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej Ustawy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, należy do zadań własnych gminy. Na mocy przepisów powołanej Ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści przepisu art. 6 tej Ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Tworzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujawnia wielokrotnie istnienie sprzecznych interesów różnych podmiotów, jak i kolizje interesów między poszczególnymi członkami wspólnoty samorządowej a samą wspólnotą i w procesie stanowienia tego planu gmina musi te konflikty rozstrzygać przyjmując optymalne rozwiązanie mieszczące się w granicach obowiązujących przepisów. Bezsporny w niniejszej sprawie było, że skarżący jest właścicielem nieruchomości o powierzchni 61.9285 ha. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów są to w przeważającej mierze grunty orne, a także łąki, pastwiska, grunty zadrzewione i zakrzewione oraz nieużyki. Poza sporem było również, że nieruchomość nie jest położona w granicach zaskarżonego planu lecz graniczy z terenami, na których przewidziana jest lokalizacji parku wiatrowego. Nieruchomość ta jest obecnie niezabudowana, a skarżący dopiero w toku tego postępowania złożył skutecznie wniosek o warunki zabudowy, jednak wniosek ten nie został jeszcze rozpoznany. Brak jest obecnie podstaw do przyjęcia, że dopuszczona postanowieniami zaskarżonego planu realizacja farmy wiatrowej w sąsiedztwie nieruchomości skarżącego spowoduje niemożność zabudowy jego działki. Nie można z góry przyjmować, że wniosek ten zostanie rozpoznany negatywnie z uwagi na podjętą uchwałę, zwłaszcza w sytuacji, gdy dotyczy on budowy siedliska rolnego na nieruchomości o powierzchni ponad 62 ha. Uchwała ta, ustala przede wszystkim normy generalne na ściśle oznaczonym terenie. A jej normy zasadniczo odnoszą się do nieruchomości objętych planem oraz wpływają na ich sytuację prawną. Nieruchomość skarżącego leży zaś poza granicami planu. Obecnie sfera uprawnień w odniesieniu do własnej nieruchomości pozostaje niezmienna, gdyż negatywna decyzja dla skarżącego jeszcze nie zapadła. Skarżący jednak oprócz możliwości uzyskania decyzji odmownej, wskazywał także na niebezpieczeństwo otrzymania decyzji "z dużymi ograniczeniami co do zabudowy" (strefa zakazu zabudowy wokół elektrowni wiatrowych). Ponadto w toku postępowania powołał się na fakt przewidywanego usytuowania wież wiatrowych w odległości około 40 m. od drogi oddzielającej farmę wiatrową od jego nieruchomości. W takim zaś przypadku doszłoby do ograniczenia możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżącego w bezpośredniej sferze oddziaływania wież wiatrowych (350m-450m), w tym możliwości usytuowania siedliska rolniczego. Jednak, co jest ważnym, z ustaleń planistycznych wynika zakaz lokalizacji na terenach objętych planem takich urządzeń elektroenergetycznych, których negatywne oddziaływanie wykraczałoby poza przyjęte granice. Potwierdza to również Prognoza oddziaływania na środowisko, która w syntezie nie prognozuje znaczącego oddziaływania wykraczającego poza obszar projektu. Zaskarżona uchwała dopuszcza lokalizację elektrowni wiatrowych, ale takich, których oddziaływanie zamknie się w granicach opracowania. I tak, zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 6) uchwały wyklucza się lokalizację takich typów elektrowni wiatrowych, które spowodują na terenach zabudowany mieszkaniowej położonych w granicach i poza obszarem niniejszego planu przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu ustalonych w przepisach szczególnych. Przede wszystkim jednak stosownie do zapisu § 8 ust. 1 pkt 10) uchwały, tereny wydzielenia wewnętrznego 1.3.EE stanowią także obszar lokalizacji GPZ obsługującego park wiatrowy. Na terenie GPZ dopuszcza się lokalizację zabudowy oraz sieci i urządzeń infrastruktury technicznej związanej z funkcjonowaniem parku wiatrowego. Obowiązuje taki dobór lokalizacji GPZ aby uciążliwości wynikające z jego funkcjonowania nie powodowały na terenach sąsiednich przekroczenia wartości normatywnych wskazanych w przepisach szczególnych. Jest to o tyle istotny zapis, że w tych elementach wydzielenia wewnętrznego 1.3. EE przewidziana jest lokalizacja elektrowni wiatrowych. Tereny obejmujące Elementy wydzielenia wewnętrznego, jak wynika przedłożonej dokumentacji i załącznika nr 2 do uchwały, w dwóch miejscach dochodzą do drogi graniczącej z nieruchomością skarżącego. Ponadto w § 8 ust. 4 punkcie 1) uchwały ustala się oznaczone na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy dla lokalizacji wieży elektrowni wiatrowych w odległości 450 m od istniejących lub przewidzianych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy terenów zabudowy mieszkaniowej. Uchwała dopuszcza również zmianę przebiegu granic i zmianę lokalizacji terenów oznaczonych na rysunku planu jako wydzielenia orientacyjne EE pod warunkiem m.in. zachowania obowiązujących przepisów, w tym w szczególności dotyczących dopuszczalnych poziomów hałasu, wibracji i promieniowania § 8 ust.1 pkt 11) planu. W świetle przywołanej regulacji, trudno uznać, aby tak bliskie przewidziane posadowienie wież wiatrowych w miejscach graniczących z nieruchomością skarżącego wynikało bezpośrednio z zapisów planu. Zwłaszcza w odniesieniu do treści zapisu § 8 ust. 1 pkt 10) uchwały, nasuwa to uzasadnione wątpliwości. Zapis ten dotyczący elementu wydzielenia wewnętrznego 1.3 EE, który stanowi jednoznacznie o nie powodowaniu na terenach sąsiednich przekroczenia wartości normatywnych wskazanych w przepisach szczególnych. Trenem sąsiednim jest zaś niewątpliwie nieruchomość skarżącego. Należy tu uwzględnić, że o ostatecznym posadowieniu wież elektrowni wiatrowej nie rozstrzyga zaskarżony plan, lecz decyzja o pozwoleniu na budowę, która winna uwzględniać wszystkie ustalenia tego planu oraz inne przepisy prawa. Ponadto w okolicznościach niniejszej sprawy, powoływane przez skarżącego ograniczenie co do możliwości zagospodarowania nieruchomości (omówione powyżej), nie może być rozpatrywane jako naruszenie istoty prawa własności. A skarżący nie określił w jaki inny sposób inwestycja ta - zakłóci możliwość korzystania z jego prawa własności. Ograniczenia godzące w istotę prawa własności, to ograniczenia, które pozostawiają właścicielowi działek jedynie pozór prawa własności na przykład zakaz zbywania nieruchomości, zakaz jakiegokolwiek zagospodarowania nieruchomości, nakaz podziału nieruchomości na działki o powierzchni tak małej, że wykluczałoby to ich racjonalne zagospodarowanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2008 r., IV SA/Wa 2350/07, LEX nr 515330), co w przedmiotowej sprawie niewątpliwie nie ma miejsca. Nie można też uznać, aby skarżący, w okolicznościach niniejszej sprawy, został pozbawiony istotnych atrybutów korzystania i rozporządzania nieruchomością. Niewątpliwie też, ograniczenie jest zgodne z prawem i ma umocowanie ustawowe - art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Posiadane przez Gminę władztwo planistyczne - art. 3 ust.1 i art. 4 ust.1 tej Ustawy, polegające na kierowaniu się interesem publicznym, wyważaniem interesów publicznych z interesami prywatnymi, uwzględniając przy tym aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania własności, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie zostało nadużyte. Podejmując zaskarżoną uchwałę nie przekroczono granic upoważnienia ustawowego i nie dopuszczono się naruszenia prawa. Należy tu dodać, że żaden właściciel nieruchomości planując jej wykorzystanie, określoną zabudowę, inwestycję, rodzaj działalności gospodarczej nie ma zagwarantowanego przepisami prawa określonego status quo, czy też pewnej gwarancji niezmienności otoczenia. Co skutkowałoby zapewnieniem mu trwałego zachowania wartości handlowej czy atrakcyjności posiadanego terenu (na które to elementy również wskazywały wywody skargi). Istotnym natomiast jest, aby jakiekolwiek ograniczenia prawa własności, następowały w granicach prawa. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów art. 6, 7, 8, 9, 10 i 11 k.p.a., to należy zauważyć, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera regulację całościową, gdy chodzi o tryb uchwalania planu i nie odsyła w tym względzie do przepisów procedury administracyjnej, stąd przepisy te nie mogły znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.