II SA/Gd 491/11

Dnia 11 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 kwietnia 2011 roku, nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektów budowlanych postanawia: odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 października 2010 roku, nr [...]. T. W. w skardze na opisane powyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł o zabezpieczenie uzasadnionych interesów zobowiązanego (skarżącego) poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 października 2010 roku, nr [...] do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 października 2010 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego grzywny w wysokości 5.000 zł w celu przymuszenia wobec niewykonania obowiązku rozbiórki obiektów budowlanych. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń, świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Skarżący - wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, nie wykazał zaistnienia przesłanek wymienionych w cytowanym powyżej art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jego zawodowy pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania ww. postanowień wskazując lakonicznie, iż wstrzymanie to zabezpieczy uzasadnione interesy zobowiązanego. Pełnomocnik nie podał żadnych okoliczności, które Sąd mógłby poddać ocenie w zakresie zaistnienia przesłanek znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwiał ocenę jego zasadności i z tego też powodu wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Mając na uwadze charakter zaskarżonego postanowienia, którego dotyczył rozpoznawany wniosek, jako aktu odnoszącego się do należności pieniężnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył nadto, iż w orzecznictwie dotyczącym wstrzymywania wykonania aktów nakładających na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych, wskazuje się, iż wykonanie takich rozstrzygnięć nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 roku, sygn. akt I OZ 786/07 oraz z dnia 10 lutego 2006 roku, sygn. akt II OZ 48/06, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Dotyczyło należności pieniężnej, a tego typu akty administracyjne co do zasady nie wywołują skutku trudnego do odwrócenia. Konieczność zapłacenia przez skarżącego grzywny sama w sobie nie przesądza więc o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący może przy tym uniknąć zapłacenia grzywny wykonując egzekwowany obowiązek. W myśl art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.), w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Stosownie natomiast do treści art. 126 wymienionej ustawy, nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny, w uzasadnionych przypadkach, na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, orzeczona grzywna w celu przymuszenia może być zwrócona w wysokości 75 % lub w całości. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.