II SA/Gd 491/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. F. i A. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. F. i A. F. w dniu 3 lipca 2017 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 maja 2017 r., nr [..], którą organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lutego 2017 r., nr [..] nakazującą E. F. i A. F. rozbiórkę obiektu budowlanego - wiaty o konstrukcji drewnianej i wymiarach 5,00 m x 6,0 m, pobudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina W. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W załączonym do skargi piśmie z dnia 3 lipca 2017 r. skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd miał na uwadze, że dotyczy on wstrzymania wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 maja 2017 r, mocą której uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lutego 2017 r. nakazującą skarżącym wykonanie rozbiórki wiaty o konstrukcji drewnianej i wymiarach 5,00 m x 6,0 m, pobudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina W. W odniesieniu do powyższego wskazać należy, że w literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, str. 122). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, na podstawie których dany podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie, i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, a także aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). W doktrynie wskazuje się także, że nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania (zob. T. Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295 i 296). W konsekwencji, zarówno w doktrynie jak i orzecznictwo przyjęto, że decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a więc decyzja uchylająca rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji - nie posiada podlega cech wykonalności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jej istotą jest bowiem uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie rodzi ona natomiast dla stron żadnych praw, ani obowiązków określonych prawem materialnym. Obowiązki prawne, jakie są związane takim aktem dotyczą jedynie organu administracji publicznej. Nie dochodzi więc w sprawie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, a decyzja organu odwoławczego wywołuje jedynie skutki procesowe (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GZ 220/07 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że na podstawie decyzji, której wstrzymania domagają się skarżący, żadna ze stron nie nabyła uprawnień ani obowiązków, a sama decyzja nie nadaje się do wykonania. Wobec tego brak jest prawnych podstaw do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wniosek skarżących nie zasługuje zatem na uwzględnienie. W tym stanie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.