II SA/Gd 498/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w G. na decyzję Wojewody z dnia 15 czerwca 2015 r. , nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. wniosła skargę na decyzję Wojewody z 15 czerwca 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 2 stycznia 2015 r. dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalno-usługowych wraz z instalacjami przy ul. P. i P. w G. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wskazano we wniosku, że stwierdzenie nieważności pozwoleń konserwatorskich spowoduje stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę wydanego przez organ I i II instancji, stąd zasadne jest żądanie wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji Wojewody, poprzez zastosowanie ochrony o charakterze tymczasowym, bowiem wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upadnie w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W ocenie Spółki w sprawie zachodzi przesłanka dotycząca trudnych do odwrócenia skutków przedmiotowej decyzji, bowiem zachodzą okoliczności, które wskazują na takie niebezpieczeństwo. Skarżącej Spółce oraz właścicielom nieruchomości sąsiednich o charakterze mieszkalnym w wyniku rozpoczęcia realizacji inwestycji na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody zostanie odcięta woda oraz nastąpi jednostronne rozwiązanie przez B. umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków, ponieważ część sieci wodociągowej (zgodnie aktualnymi danymi z lutego 2015r.- GESUT oraz aktualną mapą z lutego 2015 r. przyjętą do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego - jest to sieć wodociągowa ), która nazywana i traktowana była przez B. na etapie postępowania administracyjnego jako "przewód, wspólne przyłącze kilku nieruchomości", za które tenże gestor twierdził, iż nie ponosi odpowiedzialności. Wojewoda natomiast samodzielnie nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń. Bezspornie w ocenie skarżącej te wspólne przyłącze znajduje się na nieruchomości, objętej zamiarem realizacji inwestycji tj. w stosunku do której inwestor uzyskał ostateczną decyzję w sprawie pozwolenia na budowę. Skarżąca podkreśliła, iż utrzymana przez Wojewodę decyzja wyraża m.in. zgodę na "budowę sieci wodociągowej DN 40" oraz "przebudowę przewodu wodociągowego", "likwidację przyłącza wod-kan". Ponadto te przyłącze jest elementem niezbędnym do zasilania kilku nieruchomości w wodę, w tym skarżącej Spółki, zgodnie z projektem przewód ten ma zostać zlikwidowany. Skarżąca wskazuje dodatkowo, iż grozi jej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, także finansowej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem wykonanie decyzji zagrozić może dalszemu istnieniu i funkcjonowaniu spółki, w takim zakresie jak dotychczas, a co najmniej spowoduje bardzo poważne kłopoty finansowe, problemy z płynnością finansową, które mogą w konsekwencji doprowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, a co najmniej ograniczenie w rozmiarze prowadzonej działalności. W budynkach przy ul. P., który mają zostać odcięte od wody, ma siedzibę A., zatrudniająca pracowników. Skarżąca jako pracodawca ma obowiązek zapewnić pracownikom odpowiednie warunki higieniczno-sanitarne, co jest niemożliwe do realizowania w przypadku rozwiązania przez B. umowy o dostawę wody i odprowadzanie ścieków, zgodnie z pismem B. z dnia 16.09.2013r "Spółka B. zmuszona będzie złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu zawartej z Państwem umowy na dostawę wody i odprowadzania ścieków". Skarżąca będzie zmuszona wypłacać pracownikom wynagrodzenia, nawet gdy nie będą świadczyć pracy, jeżeli będą gotowi świadczyć pracę, a doznają przeszkody po stronie pracodawcy. Ponadto spółka od wielu lat wynajmuje lokale przy ul. P. (biura, pokoje), zawierając umowy zarówno krótkoterminowe jak i długoterminowe, czerpiąc z tego tytułu dochody. Skarżąca przez te lata wypracowała sobie markę, oferując pomieszczenia w dobrej lokalizacji oraz z odpowiednio wysokim standardem. Problemy z dostawą wody i odprowadzaniem ścieków są zagrożeniem działalności Spółki, zwłaszcza w sytuacji gdy B. uchyla się od odpowiedzialności za sporny " przewód wodociągowy" zasilający naszą nieruchomość w wodę, spowodują poważne problemy oraz utratę cennego w stosunkach rynkowych dobrego wizerunku na rynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 51/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Ciężar wykazania istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na składającym wniosek. We wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpatrywanym przypadku skarżąca powołuje się na szkodę w postaci potencjalnej przerwy w dostarczaniu wody, co w konsekwencji może spowodować niemożność prowadzenia działalności. Ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie skutków materialnych i prawnych, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. W szczególności, nie można z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bez przytoczenia konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo. W art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową) wyrządzoną wnioskodawcy, która nie będzie mogła być później wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Istotna jest też okoliczność, że skutki wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę dotyczą przede wszystkim interesów inwestora, który ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi przez sąd i winien liczyć się z możliwością ewentualnego uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. W razie ewentualnego uchylenia w postępowaniu sądowym zaskarżonej decyzji, zawsze potencjalnie możliwa jest rozbiórka wybudowanego obiektu i przywrócenie terenu do stanu poprzedniego. Wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, a nie prawnym, i wobec tego nie prowadzi do skutku, który można określić jako niedający się odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Nie można zatem przyjąć, że zrealizowanie inwestycji doprowadzi do skutków trudnych lub niemożliwych do odwrócenia. Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sama obawa co do przerwy w dostawie wody i potencjalne trudności związane z przebudową przewodu wodociągowego nie mogą skutkować uznaniem przez Sąd, że wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Powoływanie się we wniosku na możliwość stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji również nie może odnieść skutku w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, dotyczących niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, LEX nr 1479276). Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.