II SA/Gd 529/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 września 2021 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. J. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. J. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lipca 2021 r., nr SKO [..]. Sprzeciw ten wniesiony został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 2 października 2017 r. do Urzędu Gminy dotarła informacja o tym, że w dniu 29 września 2017 r. dokonano nielegalnego usunięcia drzew z terenu nieruchomości nr [..], obręb ewidencyjny K., w miejscowości K. Z protokołu dokonanych tego też dnia oględzin wynika, że na działce nr [..] przy ul. S. w miejscowości K., jej właściciel M. J., w dniu 29 września 2017 r. usunął 16 sztuk drzew: 1 drzewo gatunku klon o obwodzie pnia 70 cm, 5 sztuk drzew gatunku sosna zwyczajna o obwodzie pnia 55 cm, 60 cm, 60 cm, 63 cm i 55 cm oraz 10 sztuk drzew gatunku brzoza brodawkowata o obwodzie pnia 88 cm, 117 cm, 71 cm, 75 cm, 70 cm, 82 cm, 140 cm, 88 cm, 86 cm i 180 cm. Obwody pni tych drzew mierzone były na wysokości 5 cm. Skarżący, w toku postępowania wyjaśnił, że posiadał decyzję z dnia 18 lipca 2014 r., zezwalającą na wycięcie 30 sztuk drzew gatunek sosna zwyczajna w terminie do dnia 28 lutego 2015 r. Z uwagi na to, że protokół oględzin z dnia 2 października 2017 r. nie został podpisany przez skarżącego, w dniu 10 października 2017 r. ponownie przeprowadzono oględziny, podczas których ustalono rodzaj, ilość usuniętych drzew i ich wymiar - mierzony na wysokości 5 cm od podłoża. W dniu 31 października 2018 r., po zapoznaniu się z aktami sprawy, skarżący zakwestionował narzędzie miernicze, którym dokonano pomiarów pni usuniętych drzew, nie kwestionując przy tym faktu usunięcia sosen, klonu i brzóz o wymiarach wskazanych wyżej. W dniu 28 marca 2018 r. Wójt Gminy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia wskazanych wyżej drzew. W dniach 12 grudnia 2018 r. i 23 stycznia 2019 r. organ I instancji przeprowadził dowód z przesłuchania świadków, tj. pracownika Urzędu Gminy, byłego pracownika Urzędu Gminy, właściciela działki sąsiedniej, obecnego właściciela działki nr [..] oraz świadków powołanych przez skarżącego. W dniu 22 listopada 2018 r. organ I instancji przeprowadził kolejne oględziny, podczas których stwierdził, że wszystkie drzewa zostały usunięte z terenu działki (kłody drzew i ich karpy) i brak jest po nich śladów, co uniemożliwia dokonanie ponownych pomiarów. W konsekwencji, Wójt Gminy wydał decyzję z dnia 29 lipca 2019 r., która uchylona została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 października 2019 r. a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 26 marca 2021 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 89 ust. 1 i 4, art. 85 ust. 1 i 4b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r., poz. 55 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz.U. z 2017 r., poz. 1330), Wójt Gminy wymierzył wobec skarżącego administracyjną karę pieniężną za usunięcie z terenu nieruchomości nr [..], obręb ewidencyjny K., w miejscowości K., bez wymaganego zezwolenia 13 następujących drzew: 1 sztuka klon pospolity, 5 sztuk sosny pospolite, 7 sztuk brzozy brodawkowate (wskazując ich obwody pni mierzone na wysokości 130 cm) w wysokości 41 535 zł (punkt 1 decyzji), ze wskazaniem, że kwotę tą należy wpłacić na rachunek bankowy Gminy (punkt 2 decyzji). Uzasadniając wydaną decyzję, Wójt stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 29 września 2017 r. skarżący dokonał wycinki około 20 sztuk drzew na stanowiącej jego własność działce nr [..] w K. Dokonana przez skarżącego wycinka 16 drzew, których obwód na wysokości 5 cm przekraczał 50 cm, wymagała zezwolenia, stosownie do treści art. 83 ust. 1, art. 83a ust. 1 i art. 83f ust. 1 pkt 3 ppkt c ustawy o ochronie przyrody. Wójt ocenił przy tym, że wycinki drzew, której dokonał skarżący w dniu 29 września 2017 r. nie można uznać za wykonanie decyzji z dnia 18 lipca 2014 r., na którą powołuje się skarżący, gdyż w decyzji tej określono termin wycinki drzew do dnia 28 lutego 2015 r. Dalej, Wójt wskazał, że wysokość kary pieniężnej ustalił w oparciu o sporządzoną na jego zlecenie, opinię biegłej z dnia 25 czerwca 2020 r. (uzupełnioną w dniu 15 grudnia 2020 r.), której stanowisko w pełni podziela. W opinii tej biegła, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przyjęła, że najmniejsze średnice pni wyciętych drzew (na wysokości 5 cm od poziomu gruntu) rodzaju klonu i sosna były równe pierścienicom, czyli średnicom na wysokości 130 cm od najwyższego punktu gruntu stycznego z pniem), dlatego też w decyzji wskazano, że pomiaru obwodu dokonano na wysokości 130 cm. Przyjęte obwody pni na wysokości 130 cm wyciętych drzew: klonu, sosen i siedmiu brzóz zostały pomniejszone o 10%. Biegła stwierdziła jednocześnie, że u siedmiu brzóz średnice na wysokości 130 cm od poziomu gruntu są równe najmniejszym średnicom pni brzóz o obwodach pni do 100 cm (7 sztuk) zdjętych na wysokości 5 cm od poziomu gruntu. Z kolei, w ocenie biegłej, pozostałe trzy sztuki brzóz, te o najgrubszych obwodach pni zmierzonych na wysokości 5 cm nad poziomem gruntu, z uwagi na ich duże morfologiczne zniekształcenia w dolnej strefie pni (od nasady do wysokości nieokreślonej) polegające na znacznym spłaszczeniu pnia (i obwodu) nie zostały wzięte pod uwagę. Z uwagi na brak danych dotyczących ich najmniejszej średnicy nie zostały wyliczone obwody pni na wysokości 130 cm, jak i kary za nielegalne usunięcie tych drzew z terenu prywatnej działki. Biegła dokonała obliczenia opłat za poszczególne wycięte drzewa gatunku klon pospolity, sosny zwyczajne i brzozy brodawkowate w oparciu o załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. "Wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew w zależności od obwodu pnia na wysokości 130 cm od gruntu". Wójt wskazał przy tym, że przedstawiona przez skarżącego w dniu 25 stycznia 2021 r. opinia dendrologiczna z dnia 22 stycznia 2021 r., z której wynika, że w chwili obecnej nie jest możliwe prawidłowe naliczenie kary, nie jest przydatna dla toczącego się postępowania. Podmiot sporządzający tą opinię nie dysponował bowiem całokształtem materiału dowodowego zebranego w sprawie, a co więcej nie wskazał, jakie materiały stanowiły podstawę do sporządzenia tej opinii i sformułowania wniosków. Od powyższe decyzji Wójta Gminy skarżący wniósł odwołanie, po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 lipca 2021 r., nr SKO [..], wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735) – zwanej dalej k.p.a., uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Uzasadniając wydaną decyzję, Kolegium na wstępie przedstawiło przebieg postępowania w niniejszej sprawie i stwierdziło, że faktycznie materiał dowodowy wskazuje na to, iż skarżący usunął bez wymaganego zezwolenia wskazane przez organ I instancji drzewa. Nie są to jednak drzewa, które skarżący mógł usunąć na podstawie wskazanej wyżej decyzji z 2014 r. Jeżeli jednak kilka z sosen wówczas nie usunięto, to usuwając je po 2015 r. uczyniono to bez wymaganego zezwolenia. Zezwolenie na usunięcie 30 sosen bowiem wygasło w terminie w tej decyzji wskazanym. Biegła A. P. wyjaśniła rozbieżność w ilości drzew pomiędzy protokołem z dnia 10 października 2017 r. a ilością drzew stanowiących podstawę do ustalenia administracyjnej kary pieniężnej. Z powołanego protokołu wynika jednoznacznie, że drzew było łącznie 16 sztuk. Biegła przyjęła do swoich obliczeń jedynie 13 tych drzew wskazując, że pozostałych 3 drzew - brzozy o największych obwodach pni, nie uwzględniła z uwagi na brak możliwości ustalenia ich obwodu na wysokości 130 cm. Oprócz tego, jak wskazało Kolegium, poważnym uchybieniem organu I instancji, mającym wpływ na treść orzeczenia było zlecenie biegłej ustalenie przedmiotowej opłaty. Organ I instancji nie był uprawniony do zlecenia takiego zakresu opinii. To nie biegła, ale organ I instancji na podstawie poczynionych przez nią ustaleń winien ustalić wysokość administracyjnej kary pieniężnej za usunięte drzewa bez zezwolenia. Gdyby organ I instancji samodzielnie dokonał tych obliczeń zauważyłby zapewne naruszenie przepisu art. 89 ustawy. Z przepisu tego wynika sposób obliczenia wskazanej kary pieniężnej w zależności od ustaleń faktycznych sprawy. Istotnym jest, że sposób ustalenia kary, jaki przyjęła biegła jest właściwy w sytuacji, gdy można dokonać pomiarów usuniętego drzewa na wysokości 130 cm. W niniejszym przypadku takich pomiarów nie wykonano ani w dniu 10 października 2017r. ani w trakcie kolejnych oględzin. Powołany przepis nie zezwala w związku z tym na dokonanie pomiarów drzew na zasadzie "odtworzenia pnia" na wysokości 130 cm. Gdyby tak było, ustawodawca przewidziałby taką możliwość. Zatem, właściwym jest ustalenie kary administracyjnej przyjmując przepis art. 89 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody. W tej sytuacji, zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do przyjęcia, że wskazana w kwestionowanym orzeczeniu kara pieniężna jest ustalona poprawnie tj. w właściwej wysokości. Niewątpliwie nie dotyczy ona z uwagi na błędne założenia poczynione przez biegłą, trzech brzóz o największych obwodach. Sporządzenie opinii przez biegłego nie zwalnia organu I instancji z obowiązku samodzielnej oceny jej wartości dowodowej. Opinia taka podlega swobodnej ocenie (art. 80 k.p.a.) jako element materiału dowodowego zebranego w sprawie. Skoro organ I instancji bez dokonania oceny tej opinii przyjął jej ustalenia jako własne, dopuścił się naruszenia przepisów ustawy o ochronie przyrody w powyższym zakresie. Kolegium wskazało jednocześnie, że nie neguje ustaleń biegłej, jeśli chodzi o pozostały zakres opinii bo posiada ona wiadomości niezbędne co do tego i przyczyni się niewątpliwie do wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy. Opinia biegłej jest w sprawie właściwa, jeśli chodzi o ustalenie gatunków drzew, ich wieku, ilości i wskazania potencjalnych miejsc, w których rosły, bo są to kwestie w niniejszej sprawie sporne. Ustalenie jednakże opłaty, a dalej kary administracyjnej za usunięcie drzew w niniejszej sprawie nie leży w kompetencji biegłej. Kolegium zapoznało się również z opinią przedstawioną przez skarżącego dotyczącą zasadności podstawy do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w niniejszej sprawie. Opiniujący przedstawił w niej szereg zarzutów dotyczących prowadzenia przez organ I instancji postępowania dowodowego. Wskazał na brak opisu sprzętu pomiarowego jaki i fotografii obrazującej sposób dokonywania pomiarów. Faktycznie takich danych protokół nie zawiera. Nie ma również innych dokumentów z tego zakresu sprawy dotyczących, poza notatką służbową z dnia 21 listopada 2017 r., dotyczącą potwierdzenia danych sprzętu użytego do pomiarów. Również sposób ustalenia kary zdaniem opiniującego sugeruje, że nie została ona ustalona prawidłowo. Zdaniem Kolegium, podobnie, jak biegła A. P. opiniujący nie był uprawniony do dokonania oceny zasadności przedmiotowej kary. Jego opinia mogłaby dotyczyć, z racji posiadanej wiedzy specjalistycznej, takiego zakresu sprawy, jak wskazany dla powołanej wyżej biegłej. Kolegium wskazało przy tym, że niniejsza sprawa nie jest sprawą cywilną rozpatrywaną przez sąd powszechny, ale należy do spraw indywidualnych z zakresu administracji publicznej. Organ I instancji potraktował opinię tę jako dowód w sprawie, ale jej nie uwzględnił z przyczyn wskazanych wyżej. Nie odniósł się do wskazań błędnego sposobu ustalenia przez biegłą wymiarów drzew dla potrzeb administracyjnej kary pieniężnej, ani też wątpliwości co do użytego do pomiarów drzew sprzętu mierniczego. Nie wyjaśnił również podniesionego braku odręcznie spisanego protokołu z pomiarów drzew. Kolegium, odnosząc się do dokonania pomiarów drzew miarą krawiecką przyjęło, że okoliczność taka nie została podniesiona przez skarżącego do protokołu oględzin z dnia 10 października 2017 r., a dopiero w trakcie oględzin w dniu 22 listopada 2018 r. Istotnym jest, że skarżący kwestionował nie fakt użycia miary krawieckiej, lecz braku legalizacji urządzenia mierniczego użytego w poprzednich oględzinach. Jak wynika z akt sprawy urządzenie miernicze - taśma miernicza posiadała wymaganą ocenę zgodności i nie była przy tym uszkodzona. Organ I instancji miał zatem możliwość użycia jej do pomiarów usuniętych drzew choć faktycznie tego w powołanym wyżej protokole nie stwierdzono. Wbrew stanowisku organu I instancji skarżący tę okoliczność może podnosić, choć nie wskazał tego uchybienia w trakcie wykonania pomiarów, a obowiązkiem organu I instancji jest jej jednoznaczne wyjaśnienie. Organ I instancji zobowiązany był w związku z tym wyjaśnić, jakie ustalenia w tym zakresie poczyniła Policja. Na tę okoliczność powołał się skarżący. W tej sytuacji Kolegium uznało, że brak jest podstaw do przyjęcia, że administracyjna kara pieniężna została w niniejszym przypadku ustalona w prawidłowej wysokości a sprawa wymaga zatem ponownego jej rozpatrzenia. We wniesionym do Sądu sprzeciwie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie: - art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 89 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, poprzez błędne zastosowanie i wydanie decyzji kasacyjnej w sytuacji braku ku temu przesłanek, w szczególności niemożliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego a także poprzez brak wskazania jakie okoliczności organ I instancji ma wziąć pod uwagę i jakich czynności dowodowych ma dokonać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy; - art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. art. 89 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, poprzez brak zastosowania, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wywiedzenie wniosku, iż organ powinien był uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości, w sytuacji niemożliwości ustalenia elementów koniecznych do wymierzenia kary. Rozpoznając wniesiony sprzeciw, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że będąca przedmiotem wniesionego w niniejszej sprawie sprzeciwu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lipca 2021 r. wydana została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z treścią art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie przy tym do treści art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sprzeciw nie jest zatem środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma zatem charakter formalny (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3001/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, instytucja sprzeciwu służy jedynie skontrolowaniu, czy decyzja kasacyjna organu II instancji została oparta na przesłankach jej wydania określonych w art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 649/17, Lex nr 2341954). Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt l SA/Sz 1256/13, Lex nr 1479048). W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 997/13, Lex nr 1384918). Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lipca 2021 r. nie sposób wywnioskować z naruszeniem jakich przepisów prawa decyzja Wójta Gminy z dnia 26 marca 2021 r. została wydana a także jaki pozostaje konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy. Z jednej bowiem strony Kolegium w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazuje, że organ I instancji nie poczynił ustaleń w zakresie art. 89 ustawy o ochronie przyrody, jednocześnie, wskazując, że dokonanie tych ustaleń organ I instancji zlecił biegłej, która wykonała opinię, a którą to opinię organ I instancji uznał za wiarygodną. Dalej, Kolegium wskazuje, że biegła w wydanej opinii wyjaśniła rozbieżności w ilości drzew pomiędzy protokołem z dnia 10 października 2017 r. a ilością drzew stanowiących podstawę do ustalenia kary pieniężnej, jednocześnie, wskazując, że jest to uchybienie organu I instancji, gdyż niewątpliwie ustalona kara nie dotyczy trzech brzóz o największych obwodach. Kolegium wskazało także, że organ I instancji nie dokonał samodzielnej oceny sporządzonej w sprawie przez biegłą opinii, wskazując jednocześnie, że przyjął jej ustalenia jako własne. Nieczytelne jest również stwierdzenie Kolegium, że organ I instancji potraktował opinię przedstawioną w toku postępowania przez skarżącego jako dowód w sprawie ale jej nie uwzględnił, powołując tego przyczyny, jednocześnie stwierdzając, że organ I instancji nie odniósł się do wskazań zawartych w tej opinii. Następnie, Kolegium wskazało, że biegła błędnie wyliczyła karę, gdyż przyjęty przez nią sposób jest właściwy, gdy można dokonać pomiarów usuniętego drzewa na wysokości 130 cm, a w niniejszej sprawie pomiarów takich nie wykonano. Jednocześnie, Kolegium wskazało, że w tej sytuacji właściwym jest ustalenie kary na podstawie art. 89 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, nie wskazując, jaki w związku z tym zakres sprawy wymaga wyjaśnienia i odstępując samodzielnie od ustalenia kary na tej podstawie. W decyzji Kolegium wskazało, że poważnym uchybieniem organu I instancji jest zlecenie biegłej ustalenia przedmiotowej opłaty, wskazując jednocześnie, że opinia ta podlegała ocenie organu I instancji. Wreszcie, w uzasadnieniu wydanej decyzji Kolegium wskazało, że organ I instancji powinien jednoznacznie wyjaśnić kwestię legalności wykonania pomiarów drzew przy pomocy urządzenia mierniczego poprzez wyjaśnieni, jakie ustalenia w tym zakresie poczyniła policja, wskazując jednocześnie, że z akt sprawy wynika, że urządzenie miernicze posiadało wymaganą ocenę zgodności i nie była uszkodzona a tym samym, że organ I instancji miał możliwość użycia jej do pomiarów usuniętych drzew. Sposób uzasadnienia decyzji Kolegium, w tym powołane powyżej rozbieżności w zawartych przez Kolegium sformułowaniach, uniemożliwiają odczytanie w sposób czytelny i jasny, z naruszeniem jakich przepisów prawa decyzja Wójta Gminy została wydana i jaki pozostaje konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy a także jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Elementy te są zaś niezbędnymi elementami decyzji kasacyjnych. Uzasadnienie decyzji kasacyjnej powinno niewątpliwie zawierać wszystkie elementy określone w art. 107 § 3 k.p.a., z tą jednak uwagą, że powinno wskazywać przesłanki uchylenia decyzji wydanej przez organ I instancji oraz okoliczności faktyczne, które wymagają badania przy ponownie prowadzonym postępowaniu. Z uzasadnienia zakwestionowanej sprzeciwem decyzji kasacyjnej powinno wynikać, dlaczego organ uchylił decyzję pierwszoinstancyjną oraz dlaczego uznał, że doszło do naruszenia procedury administracyjnej, dlaczego nie może uzupełnić we własnym zakresie postępowania wyjaśniającego bez przekroczenia granicy dwukrotnego merytorycznego orzekania w sprawie przez dwie instancje administracyjne oraz dlaczego nie może orzec merytorycznie. Dopiero wskazanie powyższych okoliczności umożliwia ocenę, czy zasadnie decyzję kasacyjną wydano. Kontrolując decyzję kasacyjną Sąd nie może poszukiwać we własnym zakresie okoliczności, z powodu których doszło do jej wydania. Powinny one wynikać z jej uzasadnienia. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, że kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego musi zostać wyeliminowana z obrotu prawnego i dlatego też orzekł o jej uchyleniu na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając odwołanie wniesione przez skarżącego od decyzji Wójta Gminy z dnia 26 marca 2021 r. Kolegium uwzględni ocenę prawną i wskazania Sądu oraz zakończy postępowanie odwoławcze w sposób prawem przewidziany (art. 138 k.p.a.), uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w taki sposób, aby wynikało z niego z jakich powodów orzeka w sposób wskazany w tym przepisie. Jeśli organ odwoławczy ponownie dojdzie do wniosku, że niezbędne jest wydanie decyzji kasacyjnej, w uzasadnieniu takiej decyzji odniesienie się do wszystkich warunków jej wydania wynikających z art. 138 § 2 k.p.a. Tylko wówczas możliwe będzie jej pełne skontrolowanie w sposób, o którym mowa w art. 64e p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.