II SA/Gd 531/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. P.-T. i P. T. na decyzję Wojewody z dnia 21 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy obiektu budowlanego oddala skargę. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga A. P.-T. i P. T. na decyzję Wojewody z dnia 25 lipca 2016 r. nr [..] Z akt sprawy wynika, że decyzja ta wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: A. P.-T. i P. T. w dniu 23 grudnia 2015 r. zgłosili zamiar budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [..] położonej w miejscowości H. Po przeanalizowaniu złożonych przez skarżących dokumentów, organ uznał, że zgłoszenie należy uzupełnić w następującym zakresie: 1. doprowadzić nazwę inwestora do zgodności z zapisem w ewidencji gruntów, 2. brak projektu zbiornika na wody opadowe i jednoznacznego określenia jego głębokości, 3. dostarczyć decyzję o wyłączeniu gruntu z użytkowania leśnego, gdyż zgłaszany obiekt budowlany został zlokalizowany na nieruchomości gruntowej zaklasyfikowanej jako las VI kategorii, 4. brak zgody na odstępstwo od warunków technicznych w zakresie usytuowania ściany w odległości mniejszej niż 12 m od ściany lasu na działkach sąsiednich, 5. brak uzgodnienia projektu z Urzędem Morskim– działka położona jest na terenie pasa ochronnego brzegu morskiego, 6. brak dokumentacji badań podłoża gruntowego zgodnie z §7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, 7. brak podziału budynku na dwa niezależne lokale mieszkalne w bilansie powierzchni oraz opisie pomieszczeń, 8. brak opisu wymiarów schodów wewnętrznych, 9. część dokumentacji nie została potwierdzona za zgodność z oryginałem, 10. część połaci dachowych o spadkach 3o jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XXXVII/266/2001 Rady Miasta z dnia 28 listopada 2001 r., 11. brak uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska - taki obowiązek nałożył Wydział Ochrony Środowiska Starostwa w piśmie z dnia 9.10.2014 r., 12. brak na stronie tytułowej specjalności pod numerami uprawnień projektantów, 13. usunąć błędny zapis na stronie 25 projektu zagospodarowania terenu, 14. wyjaśnić sprawę wniosku o pozwolenie na budowę na terenie przedmiotowej nieruchomości. W związku z tym postanowieniem z dnia 4 stycznia 2016 r., wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), organ nałożył na skarżących obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w powyższym zakresie w terminie 21 dni od doręczenia postanowienia. Postanowienie powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 stycznia 2016 r. – przesyłkę odebrała osobiście skarżąca. Z kolei przesyłka skierowana do skarżącej była awizowana, a następnie zwrócona do organu. W piśmie z dnia 22 stycznia 2016 r. skarżący zakwestionowali wskazane przez organ braki zgłoszenia, w szczególności zawarte w punktach 1, 2, 4, 5, 6, 7, 9, 11, 13, 14 i stwierdzili, że postanowienie z dnia 4 stycznia 2016 r. było bezskuteczne, a skutkiem tego nie przerwało biegu terminu do wniesienia sprzeciwu. Następnie w piśmie z dnia 28 stycznia 2016 r. skarżący wezwali organ do wydania ostemplowanego projektu budowlanego, gdyż upłynął termin do wniesienia sprzeciwu. Jednocześnie z ostrożności procesowej złożyli dodatkowe dokumenty, które uwzględniły pkt 2, 6 i 10 postanowienia, a mianowicie: projekt zagospodarowania wód opadowych z projektem zbiornika na wody deszczowe o pojemności 6 m3, potwierdzone kserokopie geotechnicznych warunków posadowienia oraz rysunki architektoniczne wprowadzające na płaskich dachach tarasy. Organ przyjął wyjaśnienia skarżących odnośnie do punktów 1 i 8 postanowienia. Jednocześnie stwierdził, że pozostałe punkty – 3, 4, 5, 7, 12 i 13 nie zostały uzupełnione. Nadto organ zwrócił się do Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska o opinię odnośnie warunków prowadzenia robót budowlanych w obszarze Natura 2000. W piśmie z dnia 5 lutego 2016 r. Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa stwierdził, że w sprawie istnieją uzasadnione podstawy do wydania postanowienia w trybie art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235), nakładającego obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska stosownych dokumentów, gdyż planowane przedsięwzięcie zlokalizowane ma być w granicach ustanowionego w ramach Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 Obszaru Specjalnej Ochrony – [..]. W związku z tym organ stwierdził, że to Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska powinien podjąć decyzję o dalszym toku postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko. Organ wskazał na art. 29 ust. 3 Prawa budowalnego, który stanowi, że pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W konsekwencji, decyzją z dnia 8 lutego 2016 r., Starosta wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [..] w miejscowości H., położonej w granicach obszaru Natura 2000 Specjalny Obszar Ochrony [.]. i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wnieśli o uznanie decyzji organu I instancji za nieistniejącą ewentualnie o jej uchylenie z uwagi na złożenie decyzji po terminie i inne uchybienia przepisom prawa, kwestionując również postanowienie z dnia 4 stycznia 2016 r. Przekazując to odwołanie, organ I instancji wskazał, że w innym postępowaniu, w dniu 9 marca 2014 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 [..] dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego z dwoma lokalami mieszkalnymi na działce nr [..] w H. W uzupełnieniu odwołania, w piśmie z dnia 6 kwietnia 2016 r., skarżący stwierdzili, że od czasu wydania tego postanowienia zostały sporządzone nowe opracowania środowiskowe, z których wynika, że nie jest potrzebna ocena oddziaływania na środowisko. W związku z tym organ odwoławczy zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o wyjaśnienie czy przedsięwzięcie objęte zgłoszeniem wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. W piśmie z dnia 31 maja 2016 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska poinformował o prowadzonym postępowaniu w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego z dwoma lokalami mieszkalnymi na działce nr [..] w H., prowadzonym w związku z wydaniem postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 [..]. Budynek objęty zgłoszeniem jest tożsamy z obiektem, którego dotyczy wydane postanowienie. Nadto wyjaśnił, że wiążącą opinię w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 może wydać jedynie w trybie art. 96-97 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nie ma natomiast podstawy prawnej do zajmowania stanowiska co do potrzeby przeprowadzenia takiej oceny przedsięwzięć planowanych do realizacji w trybie zgłoszenia robót budowlanych. Niemniej, z uwagi na tożsamość obu inwestycji, należy oczekiwać podobnego rozstrzygnięcia co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa i art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) Wojewoda uchylił decyzję Starosty w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a w pozostałym zakresie decyzję tę utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustawa w stosunku do ww. zasady wprowadza wyjątki, które określone zostały w art. 29. Z art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojącego budynku jednorodzinnego, gdy jego obszar oddziaływania w całości mieści się na działce, na której został zaprojektowany. Zgodnie z art. 30 ust. 4b ustawy Prawo budowlane do zgłoszenia budowy należy dołączyć dokumenty wymagane art. 33 ust. 2 pkt 1-4, przy czym art. 35 ust. 1 stosuje się odpowiednio. Jednocześnie art. 29 ust. 3 wskazuje, że pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Co do zasady budowa budynku jednorodzinnego podlega trybowi zgłoszenia. Jeżeli jednak stanowi ona jednocześnie przedsięwzięcie wymagające przeprowadzenia ceny oddziaływania na środowisko lub na obszar Natura 2000, podlega reżimowi pozwolenia na budowę. Wymóg przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 wynika z art. 59 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, który stanowi, że realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli: 1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony; 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 97 ust. 1. Ocenę oddziaływania środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wojewoda zgodził się ze stwierdzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że w procedurze zgłoszenia robót budowlanych nie ma możliwości przeprowadzenia procedury mającej na celu ustalenie czy dana inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny na obszar Natura 2000. Obowiązek przeprowadzenia takiej oceny może stwierdzić jedynie właściwy miejscowo regionalny dyrektor ochrony środowiska, wydając postanowienie w trybie art. 97, które jest zastrzeżone dla postępowań wymienionych w art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nadto, skoro dla tożsamego przedsięwzięcia wydano postanowienie w trybie art. 97, nakładające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, należy w ocenie Wojewody uznać, że taki wymóg istnieje również dla przedsięwzięcia objętego zgłoszeniem skarżących z dnia 23 grudnia 2015 r. i dlatego będzie miał zastosowanie art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zatem organ I instancji zobligowany był wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Wojewody nie było zasadne nakładanie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż art. 30 ust. 7 dotyczy innych przypadków niż wynikające z art. 30 ust. 6 ustawy. Organ wniósł natomiast sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1, uznając przy tym, że przedmiotowe roboty wymagają uzyskania pozwolenia na budowę na mocy art. 29 ust. 3. Organ odwoławczy uznał za zasadny zarzut odwołania dotyczący nieprawidłowej podstawy prawnej postanowienia z dnia 4 stycznia 2016 r. wzywającego skarżących do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji. Prawidłową podstawę prawną stanowić powinien art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Jednakże wskazanie wadliwej podstawy prawnej nie stanowi wady powodującej nieważność postanowienia. W przepisach prawa istniała właściwa podstawa prawna do wydania takiego postanowienia i był to przepis art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że zasadne było wezwanie do uzupełnienia zgłoszenia, nałożony obwiązek miał oparcie w obowiązujących przepisach, skutkiem czego postanowienie z dnia 4 stycznia 2016 r, nie jest dotknięte wadą nieważności, a jego wydanie wywołało skutki określone w art. 30 ust. 5d ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 30 ust. 5 zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 5d ustawy Prawo budowlane, nałożenie obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 5c ustawy, przerywa bieg terminu do wniesienia sprzeciwu. Wojewoda wskazał, że w sprawie postanowienie wzywające do uzupełnienia braków zostało odebrane przez skarżącego w dniu 7 stycznia 2016 r. Termin do usunięcia nieprawidłowości mijał 28 stycznia 2016 r. i od tego dnia rozpoczął się termin do wniesienia sprzeciwu. Starosta wniósł sprzeciw decyzją z dnia 8 lutego 2016 r., która została nadana 10 lutego 2016 r. Zatem sprzeciw został wniesiony w ustawowym terminie. W skardze wniesionej do Sądu skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zarzucając naruszenie art. 7 i 32 Konstytucji, art. 10 Kpa, art. 35 § 2 Kpa, art. 113 Kpa, a także art. 7 i 8 Kpa. Nadto zarzucili błędną wykładnię art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i § 3 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu skargi stwierdzili, że w niniejszej spawie brak jest postaw do przeprowadzenia badania środowiskowego. Zdaniem skarżących organ nie dokonał właściwej oceny prawnej w tym zakresie, opierając się jedynie na niewiążącej opinii RDOŚ. W toku postępowania nie zostało natomiast wykazane, że inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko. Działka nr [..] znajduje się natomiast poza terenem zagrożeń dla siedlisk. Skarżący podtrzymali zarzuty dotyczące nieskuteczności wniesionego sprzeciwu, wynikającej z wadliwości postanowienia z dnia 4 stycznia 2016 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach oceny, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżonym orzeczeniem, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na jego treść. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarżący zgłosili w dniu 23 grudnia 2015 r. zamiar budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [..] w miejscowości H. Bezsporne jest, że działka nr [..] położona jest w granicach obszaru Natura 2000 Specjalny Obszar Ochrony [..]. W ocenie Sądu z okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy wynika, że planowana przez skarżących budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, zatem decyzje organów obu instancji o sprzeciwie, wobec zamiaru realizacji tej inwestycji na podstawie zgłoszenia, zostały wydane zgodnie z prawem. Zasadnie również organy uznały, że zgłoszenie skarżących wymagało uzupełnienia. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z art. 28 ust. 1 ustawy wynika zatem jednoznacznie, że każdorazowo przed rozpoczęciem robót budowlanych inwestor obowiązany jest uzyskać ostateczną decyzję właściwego organu o pozwoleniu na budowę, chyba że ustawodawca w art. 29 - 31 ustawy wyłączył ten wymóg w stosunku do wyraźnie wskazanych robót budowlanych. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 1a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1a ustawy, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa wolno stojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane, z zastrzeżeniem jednakże art. 29 ust. 3 i 4, co ma w niniejszej sprawie istotne znaczenie. Stosownie bowiem do treści art. 29 ust. 3 pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z art. 59 ust. 2 tej ustawy wynika, że realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli: 1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony; 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 97 ust. 1. W niniejszej sprawie organy obu instancji wskazały na konieczność przeprowadzenia postępowania w celu oceny oddziaływania planowanej przez skarżących budowy na obszar Natura 2000. Nie było to możliwe w postępowaniu zgłoszeniowym, co wynika wprost z przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w stanie prawnym obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji, a także istoty postępowania zgłoszeniowego. Stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, zgodnie z treścią art. 97 tej ustawy, należy bowiem do wyłącznej kompetencji regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Zgodnie z treścią art. 96 ust. 1 tejże ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji, organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji oraz przed przyjęciem tego zgłoszenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Stosownie do treści art. 96 ust. 2 pkt 1 do decyzji, o których mowa w ust. 1, należą w szczególności decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1. Są to między innymi decyzje o pozwoleniu na budowę, decyzje o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzje o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawane na podstawie ustawy - Prawo budowlane (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Organ prowadzący takie postępowanie nakłada w drodze postanowienia obowiązek przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska stosownych dokumentów, jeżeli uzna, że przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Następnie regionalny dyrektor ochrony środowiska może stwierdzić, w drodze postanowienia, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 albo w przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, stwierdza, w drodze postanowienia, brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Takie postanowienia, o których mowa w art. 97 ust. 1 i 5, wydaje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w art. 96 ust. 3. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Z art. 97 ust. 10 wynika zaś, że w przypadku, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1, do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Brak jest zatem podstawy prawnej do zawieszenia postępowania w sprawie zgłoszenia. Poza tym niemożność zawieszenia takiego postępowania wynika z samej jego istoty. Należy bowiem mieć na uwadze, że postępowanie zgłoszeniowe jest uproszczonym postępowaniem szczególnym, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalony w Prawie budowlanym 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu jest terminem prawa materialnego, a z jego upływem organ traci kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie. Dopiero wniesienie sprzeciwu przez właściwy organ (na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy) daje początek postępowaniu administracyjnemu, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowisko powyższe jest przy tym ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2627/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Po 649/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 807/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W związku z powyższym prawidłowo został przez organy w przedmiotowej sprawie wniesiony sprzeciw na podstawie 30 ust. 6 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym organ wnosi sprzeciw gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Nadto prawidłowo, w świetle powyższych uwag, organ pierwszej instancji uznał, że zgłoszenie dokonane przez skarżących wymagało uzupełnienia. Zawarte w postanowieniu z dnia 4 stycznia 2016 r. zobowiązanie skierowane do inwestorów było zatem konieczne, jasne i zrozumiałe. Wprawdzie organ uznał za zasadne niektóre zastrzeżenia skarżących co zakresu wezwania, jednakże w części z całą pewnością wezwanie to było zasadne, jako że skarżący uzupełnili dokumentację zgłoszenia w dniu 28 styczna 2016 r. Skarżący złożyli bowiem dodatkowe dokumenty, które uwzględniły pkt 2, 6 i 10 postanowienia, a mianowicie: projekt zagospodarowania wód opadowych z projektem zbiornika na wody deszczowe o pojemności 6 m3, potwierdzone kserokopie geotechnicznych warunków posadowienia oraz rysunki architektoniczne wprowadzające na płaskich dachach tarasy w celu doprowadzenia do zgodności z treścią obwiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnić także należy, że w sytuacji, gdy zamierzenie budowlane realizowane jest na terenach rolnych bądź leśnych, inwestor zobligowany jest uzyskać decyzję o wyłączeniu tych gruntów z produkcji. Jeżeli inwestor taką decyzją nie dysponuje, to organ zobligowany jest do podjęcia decyzji o sprzeciwie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 lipca 2016 roku, sygn. akt II SA/Op 155/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W warunkach przedmiotowej sprawy objęty zgłoszeniem obiekt budowlany został zaplanowany na gruncie stanowiącym las VI kategorii. W świetle art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wykorzystanie w sposób inny niż leśny tego rodzaju gruntu może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu lesnego z produkcji. Inwestorzy zostali zatem prawidłowo wezwani do przedłożenia takiej decyzji. W ocenie Sądu – w świetle powyższych uwag – procedura określona w art. 30 ust. 5c ustawy została prawidłowo zastosowana przez organ pierwszej instancji i zaakceptowana przez organ odwoławczy. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy w zgłoszeniu inwestor winien określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia; nadto do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Z art. 30 ust. 4b wynika nadto, że do zgłoszenia budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, należy dołączyć dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1-4. Przepis art. 35 ust. 1 stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 35 ust. 1 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 5c ustawy, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Słusznie zatem uznały organy, że opisana procedura winna być zastosowana w przedmiotowej sprawie. Istotnie, jak prawidłowo wskazał Wojewoda, podstawę prawną wydanego przez organ I instancji postanowienia z dnia 4 stycznia 2016 r. powinien stanowić art. 30 ust. 5c Prawa budowalnego. Jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, ani nie pozbawiło skuteczności postanowienia z dnia 4 stycznia 2016 r., jako że w ocenie Sądu ostatecznie organy podjęły prawidłowe rozstrzygnięcia. W odniesieniu do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że niewątpliwie celem wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia 4 stycznia 2016 r. nakładającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia było uzupełnienie brakujących dokumentów. Ponadto – odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji - wskazać należy, że zgodnie z art. art. 30 ust. 6a ustawy za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej. Określony w art. 30 ust. 5 ustawy termin 30 dni na wniesienie sprzeciwu należy przy tym liczyć od dnia nałożenia obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 5c ustawy, skoro - zgodnie z art. 30 ust. 5d ustawy - nałożenie obowiązku przerywa bieg terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy. Termin ten ponownie biegnie od daty uzupełnienia zgłoszenia lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia. W warunkach przedmiotowej sprawy nałożenie obowiązku nastąpiło postanowieniem z dnia 4 stycznia 2016 r., zaś pismo stanowiące odpowiedź inwestorów na zobowiązanie wpłynęło do organu w dniu 28 stycznia 2016 r. Zatem decyzję organu pierwszej instancji o sprzeciwie z dnia z dnia 8 lutego 2016 r., nadaną 10 lutego 2016 r., należy ocenić jako wniesienie sprzeciwu w terminie określonym w art. 30 ust. 5 ustawy. Z tych też względów nie mógł być uwzględniony zarzut nieskuteczności decyzji organu pierwszej instancji. Z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane wynika, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu we wskazanym terminie. Przez wniesienie sprzeciwu w terminie rozumie się natomiast, jak już wyżej wyjaśniono, nadanie decyzji w placówce pocztowej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.